MarchaMundialdasMulleresnaGaliza

Cambiar o mundo para cambiar a vida das mulleres, cambiar a vida das mulleres para cambiar o mundo

Novas Vigo

Feminismo e Renda Básica Universal

Correo-e Imprimir PDF
Feminismo e Renda Básica Universal

“O problema da dominación de xénero é que a dependencia tradicional das mulleres non é unha interdependencia equitativa, é unha dependencia vital; é ontolóxica. Trátase entón de construir unha interdependencia equitativa” M. Lagarde

Comezamos cunha reflexión que atinxe a autosuficiencia das mulleres, entendida coma un principio básico para poder desenrolar a autonomía. A clave é que a autosuficiencia, entendida dende o punto de vista das necesidades, pasa por desenrolar mecanismos que faciliten a capacidade para satisfacer as necesidades propias. Estos mecanismos, nun sistema patriarcal, serán limitados pola propia natureza do sistema, máis a nosa loita debe estar enfocada a construír unha nova sociedade que se sustente na interdependencia equitativa, e mentres non sexa realidade, traballar por mellorar a capacidade crecente para satisfacer as necesidades vitais das mulleres.

As mulleres están discriminadas no capitalismo patriarcal, aínda que non teñan un traballo asalariado, non polo sistema produtivo que crea a división do traballo nen porque o traballo que fan no sexa importante, senón porque o traballo non é remunerado.

"No caso das mulleres, de algunha maneira este traballo é o máis importante porque crea ás persoas que traballan, xa que non podes facer coches se non tes quen os faga. Nós decimos que a cadea de montaxe empeza na cociña, no lavabo, nos nosos corpos. O capitalismo entendeu esto, posto que é o sistema de explotación que máis enfatizou a importancia do traballo. Así que ten moi claro que as mulleres son o suxeito produtivo máis importante, pero para manter esta produción da forma máis barata posible, este traballo fíxose invisible." Silvia Federici

Como afirma Silvia Federici, no capitalismo existe unha organización do traballo con dúas compoñentes: a produción de mercancías e a da forza de traballo para o mercado.
As mulleres levan a cabo a produción da forza de traballo, e a discriminación ven polo feito de que este traballo volveuse invisíbel. Así que o poder social que ten o traballador masculino (por moi limitado que sexa) debido a que cobra un soldo, é porque o seu traballo está recoñecido, non o teñen as mulleres.

Construír a autonomía das mulleres pasa por resignificar o traballo das mulleres como unha cuestión social -­e non só visibilizar este traballo sen que teña repercusión na orde social-­ e o que se obtén por ese traballo, como unha obriga de reparto da riqueza común da sociedade.

Dende o feminismo sempre se denunciou a caridade e o asistencialismo como algo nocivo para as mulleres, porque está baseada no recoñecemento da carencia permanente.

A participación no mundo do traballo asalariado é, neste sistema capitalista, a garantía de obter dereitos sociais e económicos, e polo tanto de obter acceso a pensións ou a protección pública cando non se conta con medios de vida. Delo derívase no momento actual o empeoramento xeralizado da calidade de vida das mulleres, e da incapacidade de solución dende as políticas reformistas do sistema.

Vivemos ademáis nun planeta con recursos limitados, que están parcialmente degradados e son decrecentes, onde a única posibilidade de xustiza é o reparto de riqueza. Esto obríganos a un exercicio de creatividade e responsabilidade, colocando no centro da sociedade outros obxectivos que substitúan a expansión dos beneficios, do crecemento económico ilimitado e do consumo. Loitar contra a pobreza é o mesmo que loitar contra o acaparamento de riqueza.

Debemos reivindicar o exercicio da solidariedade como un principio democrático, e polo tanto os dereitos derivados do reparto da riqueza social. E especialmente para os tempos de crise estructural que padecemos, onde a perspectiva de dependencia económica e discriminación vaise ver acrecentada, sendo abocadas cada vez máis, a realización de maiores xornadas de traballo non remuneradas.

Sen lugar a dúbida non será posíbel construír o feminismo sen rexeitar a apropiación da riqueza social que exerce o actual sistema patriarcal capitalista e sen artellar solucións baseadas no carácter social da produción de riqueza e da defensa dos bens comúns.
Neste aspecto a Renda Básica é o mecanismo para o exercicio real dos dereitos e a liberdade das mulleres, é un novo dereito baseado na dignidade e a equidade.

A demanda dunha RENDA BÁSICA consiste no dereito de toda ciudadá a perceber unha cantidade periódica para cubrir as súas necesidades materias, e sen ningunha contrapartida a cambio:

  • É individual, recíbea cada persoa. Esto evita o control e o gasto burocrático público.
  • É universal, onde a perceptora non ten que aportar ningunha contribución previa. Supón a contrapartida do seu dereito como ciudadá aos recursos naturais, ao coñecemento colectivo e a aplicación da súa capacidade creativa de traballo.
  • É incondicional, non se lle reclama nengunha contraprestación laboral a cambio e non fai distinción entre mulleres e homes (xénero), negros e brancos (raza)...
  • A cantidade que percibirá cada persoa será igual á considerada como umbral de pobreza; é aquela cuantía que permitirá satisfacer as necesidades materiais, evitando que as persoas continúen vivindo situacións de pobreza.

A RB non é unha proposta de modificación dos sistemas de protección social actuais, senón que a súa implantación ten que supor unha transformación social e política de gran alcance, afectando moi substancialmente a moitos aspectos da sociedade, tales como la distribución da renda, o sistema fiscal, o papel do traballo (asalariado, doméstico, voluntario) ou a participación cidadá na vida política.

Para o feminismo a Renda Básica pode ser beneficiosa á hora de recoñecer que máis aló do emprego necesitamos as tarefas de coidados para manter unhas condicións de vida axeitadas e saudabeis, colocando no centro do debate e acción política a vida con dignidade. Alén diso, a RB pode contribuir ao impulso dunha cultura política baseada na cooperación, no apoio mutuo e o recoñecemento que deben ter as necesidades humanas e os cuidados en calquera proxecto transformador e a participación activa das mulleres na sociedade .
Modificado o ( Xoves, 17 Marzo 2016 19:18 )
 

COMUNICADO EN REPULSA ASASINATO MACHISTA DE MARINA

Correo-e Imprimir PDF

Concentración repulsa asasinato machista de Marina

COMUNICADO EN REPULSA ASASINATO MACHISTA DE MARINA RODRÍGUEZ BARCIELA

Empezamos o ano conmocionadas polo asasinato machista de Marina Rodríguez Barciela a mans do seu home.
Xa está ben, berramos que xa abonda de violencia contra as mulleres. Cal é a cifra de asasinadas precisa para que os gobernos tomen en consideración este problema de estado? Na pasada campaña de eleccións ao goberno, a violencia non entrou dentro das prioridades, todo o contrario, usouse para atacar e insultar o feminismo e os seus logros. Como é posible que a vicepresidenta do goberno culpabilizase ás vítimas?

As reaccións sociais á violencia machista seguen a quedar no mero superficial, lamentacións, minutos de silencio e días de loito cada vez que é brutalmente asasinada unha muller como se fose o resultado dunha reacción persoal do agresor, por causa do alcol, de problemas mentais, económicos, de ciúmes! ou aínda peor, culpabilizando á vítima por tolerar o agresor, por convivir con el sen ter tomado medidas, porque lle ía ben…

Os gobernos non queren que paren os asasinatos. É a única explicación que parece lóxica para que non se queira afondar na raíz do problema.

O feminismo fixo visible a violencia de xénero, a violencia baseada nas desiguais relacións de poder entre homes e mulleres, como crimes sistémicos e estruturais e polo tanto é responsabilidade dos estados loitar con medidas do sistema de xustiza e policial pero tamén promover e reforzar as medidas que promovan a igualdade.

Pero máis alá da igualdade formal non se quere afondar porque estes crimes fan un servicio ó patriarcado e ó capitalismo. Eses homes malvados fronte aqueles que non exercen violencia física. A perpetuación do control a través do medo.

A meirande parte das mulleres sufrimos unha violencia estrutural promovida por unha sociedade que segue a transmitir como valor que as mulleres pertencen os homes, definidas pola nosa relación con eles e perpetuando o papel de coidadoras.

Os nosos corpos non nos pertencen, e cada vez máis, se fai imprescindible que renunciemos o nosos tempo, o noso salario, para dedicarnos a ser enfermeiras, alimentadoras e sustento dos fogares. Asumimos “naturalmente” os traballos non remunerados baixo a chantaxe da crise e, os recortes quítanos os servizos públicos, onde mediante acceso por oposicións non se nos discrimina como traballadoras asaliariadas: garderías, sanidade, psiquiatricos, residencias de maiores, etc.

A educación é un alicerce fundamental para loitar contra a desigualdade; porén, a LOMCE cambiou “educación para a cidadanía” pola asignatura de
relixión.

Estamos na festa cristiá do Nadal, festa que reivindica o papel da familia. De que familia falamos? Cal é o papel  asignado? Non soportan que se mude a base do patriarcado, non queren ver nos asasinatos como o da nosa veciña Marina, unha cuestión política. Os medios de comunicación tratan estas noticias como crónicas de sucesos desde un punto de vista sensacionalista e mediático. Reforzan o marco patriarcal destacando as circunstancias particulares da vítima e do agresor, “era unha muller moi traballadora e moi limpa”, “ela queríao con loucura”.

Parar o feminicidio implícanos á sociedade enteira e en todas as facetas da nosa vida. Temos que desmontar as imaxes e os valores nos que se sustenta a violencia contra as mulleres. Neste camiño debemos esixir máis medios nos xulgados de xénero, xuíces e xuízas, policía e garda civil con formación en igualdade, apoio sicolóxico e económico as mulleres.
SE AGREDEN A UNHA AGRÉDENNOS A TODAS!!!
SE AGREDEN A UNHA AGRÉDENNOS A TODAS!!!

PAREMOS O FEMINICIDIO!!!
PAREMOS O FEMINICIDIO!!!
Modificado o ( Venres, 01 Xaneiro 2016 22:40 )
 

ACCIÓN 26 DE XUÑO 2015 - VIGO: ORGULLO LGTBI

Correo-e Imprimir PDF
Co gallo da celebración do 28 de xuño Día Internacional do Orgullo LGTBI,  a Coordenadora Local da Marcha Mundial das Mulleres de Vigo sumouse á festa cun acto de rúa, elaborando un tapiz sobre o chan con
materiais naturais, o venres 26 de xuño na Praza da Pedra.

As mulleres da Marcha Mundial das Mulleres seguimos en marcha por un mundo libre de violencias, odio e discriminación por mor da orientación sexual e a identidade de xénero, celebrando o día do Orgullo como da liberación. Liberarse do medo, da vergoña saíndo a rúa e, ondear ao vento a bandeira que pinta o aire que respiramos coas cores vermello, laranxa, amarelo, verde, azul, lila do verán que comeza a satisfacer a pel acariñada. Cores diversas como diversas e múltiples son as persoas e as relacións-afectivas-sexuais.

O día do Orgullo é unha homenaxe as persoas presentes nas revoltas de Stonewall (Nova Iorque,1969) que cansas de sufrir ataques a súa dignidade fixeron fronte a represión policial converténdose para as persoas LGTBI sinónimo de loita, rebeldía, unha revolución nacida para provocar, para amolar ao poder.

A día de hoxe en certos países a vida das persoas LGTBI tenden a ser un pesadelo por atreverse a seguir o máis básico dos instintos humanos, buscar afecto, amor, intimidade.
Os gobernos de todo o mundo despregan gran variedade de leis e prácticas represivas para privar ás lesbianas, gais, bisexuais, transexuais, intersexuais da súa dignidade, e negarlles os dereitos básicos:

Represión que vai dende a cárcere en virtude de leis que non respectan a intimidade e converten un bico nos espazos públicos en delito.
Torturas polo o que consideran comportamentos desviados e as violacións para a súa cura.

Asasinatos a mans dos Estados por considerar as persoas LBTBI ameazas para a sociedade, un pecado ou unha traizón á cultura imperante. Unha cultura que pasa de xeración en xeración sustentada en piares patriarcais como a familia, as igrexas e os seus dogmas, os poderes do Estado, os medios propagandísticos.... que poñen os mecanismos de control, censura e represión social.

O feminismo é a loita no día a día por un gran cambio cultural que cimente as bases dunha nova sociedade antipatriarcal. Para ese cambio temos que cuestionarmos e revisar os nosos condicionamentos sociais e culturais que están na base da educación. Compre unha educación baseada no respecto das persoas máis alá do xénero, raza, clase e opción sexual.

A Marcha Mundial das Mulleres quere facer un recordatorio aos Estados e aos seus gobernos que cada vez somos máis e que non imos permitir represións nin violencias nin leis que induzan ao engano e abran horizontes carentes de garantías, de protección ou non visibilizen a diversidade afectivo-sexual e que só sexan documentos propagandísticos.


Modificado o ( Sábado, 27 Xuño 2015 15:09 )
 

A VIOLENCIA É UN PROBLEMA DE TOD@S

Correo-e Imprimir PDF

COMUNICADO DA COORDENADORA DE VIGO DA MMM EN REPULSA ASASINATO MACHISTA DE MARÍA ISABEL

Estamos aquí reunidas e reunidos unha vez máis para visibilizar a nosa repulsa contra a violencia machista ao contar cunha nova morta en Galiza. María Isabel Fuentes Fernández, de 66 anos e veciña de Verín.

Unha morta máis a mans do seu home, a primeira deste ano 2015 en Galiza, parecen dicir de xeito complacente as e os locutores dos diferentes medios, con tranquilidade, como si parecera que este mal, xa que non pode ser arrincado de raíz, polo menos que cause o menor número de mortas posibles.

As persoas que estamos hoxe aquí, sabemos que é a primeira vítima galega pero non para nós, porque non queremos que María Isabel pase a formar parte dese sin fin de números que son as estadísticas do feminicídio sen máis.

María Isabel puido ter sido calquera das que hoxe estamos aquí, pero ela é unha vítima da violencia machista que pagou coa súa vida a discriminación e a desigualdade que padecemos todas, porque a violencia machista non remata no reconto das víctimas mortais.

Asístimos agora e coma sempre, a como os medios de comunicación, institucións e sociedade en xeral, centran a súa atención debates superfluos entre organimos que tentan exculparse neste crime, cando a mesma debería de estar posta na víctima e nas mulleres, que pese a gozar dunha lei que formalmente as ampara, unha e outra vez vemos como as desprotexe; pois as administracións non poñen os medios nin os esforzos necesarios para que así sexa.

Afortunadamente, actualmente xa se comeza a falar, porque parece que xa se decataron, de que as criaturas de nais que sofren violencia tamén son vítimas. Non sabemos como dixerirán o de violencia doméstica no ámbito hospitalario, ¿Axudaralles esto a ver que é unha violencia que vai máis alá da casa?, ¿que é estrutural?.

De verdade que non se ve?, de verdade que precisan de anos de actos de repulsa e denuncias para non ver o que pasa? ou é que os gobernos que temos, queren recrearse no diágnostico, reformulando conceptos, refacendo leis, todo para que non se note a total desprotección na que quedamos as mulleres con políticas de recortes para servizos sociais, entendidos estes do xeito máis amplo e diverso posible, dende a atención sanitaria primaria ata a continua violencia transmitida minuto a minuto nos medios de comunicación, nos actos públicos, na publicidade, no ámbito académico, etc.

Con todo, compañeiras e compañeiros aquí estamos e aquí seguiremos. Onte e hoxe son días tristes para moitas de nós, algunhas suspendemos actos públicos en sinal de protesta, outras tivemos que tirar e ir traballar cos puños apertados e cun nó na gorxa unha vez máis, pero dende a Marcha Mundial das Mulleres queremos aproveitar esta ocasión para reclamar unha maior implicación de toda a sociedade civil nos actos de campañas políticas e electorais na demanda de solucións a un problema que non dí nada bo de nós como sociedade e que de non solucionalo dunha vez por todas, corremos o risco de que empeore.

Nós sempre o tivemos claro, sen políticas claras e decididas, que condenen dunha vez por todas as institucións que a día de hoxe aínda nos tratan como cidadanía de segunda clase, institucións nas que aínda a día de hoxe non somos tratadas como iguais non solucinaremos o problema.
Modificado o ( Domingo, 10 Maio 2015 15:53 )
 
Páxina 4 de 10

Participa!

unete.png

Opinión - Debate

A Viñeta

A MMM en Twitter

Perfil no Facebook de Marcha Mundial Mulleres Galiza

Enlaces Web











Banner Apoio:



Coloca un na túa páxina web !

Campañas:

cartazrumboagaza.jpg

4accion.png

fotocool_web.png

pgda.jpg

Cartel
Cartel

Publicacións:

tribunal_acusacion.jpg marchabrazil.jpg novasfeministas.jpglibroaiiiaccioninternacional.png portada_aborto.jpg24maio.png

Descargas:

Organizacións que integran a MMM:

NACIONAL
ADEGA [ir]
Andaina, Revista Galega de Pensamento Feminista [ir]
Anova [ir]
BNG - Comisión de Mulleres [ir]
Cerna [ir]
CC.OO - Secretaría da Muller [ir]
Esquerda Unida - Área da Muller [ir]
Forum Galego de Política Feminista [ir]
Galiza Nova - Asemblea de Mulleres [ir]
MÁMOA, Asociación Galega Pro Lactancia Materna
Mulleres Cristiás Galegas
Sindicato Labrego Galego - Secretaría das Mulleres [ir]
STEG - Asemblea de Mulleres [ir]
Xuventude Comunista [ir]
VIGO
AREA LOURA – Mulleres do Val Miñor
Asociación multicultural de mulleres [ir]
Colectivo Violeta
Dorna
Federación Veciñal Eduardo Chao - Vocalía da Muller [ir]
FIGA (Feministas independentes Galegas) [ir]
Mulleres Progresistas de Vigo [ir]
Nós Mesmas [ir]
Rede de Mulleres Veciñais Contra os Malos Tratos [ir]
FERROL
Fuco Buxán [ir]
Lefre de Caldereta [ir]
USTG - Departamento da Muller [ir]
PONTEVEDRA
Asemblea de Mulleres de Pontevedra
COMPOSTELA
LIBERANZA, Asociación de Promoción da Muller
COSTA DA MORTE
Buserana
A MARIÑA
Observatorio da Mariña pola igualdade [ir]

Organizacións que colaboran coa MMM:

Mulleres Nacionalistas Galegas [ir]

Usa software libre

Cartel

Quen está en liña?

Temos 5 convidados en liña