MarchaMundialdasMulleresnaGaliza

Cambiar o mundo para cambiar a vida das mulleres, cambiar a vida das mulleres para cambiar o mundo

Novas

COMUNICADO EN REPULSA ASASINATO MACHISTA DE MARINA

Correo-e Imprimir PDF

Concentración repulsa asasinato machista de Marina

COMUNICADO EN REPULSA ASASINATO MACHISTA DE MARINA RODRÍGUEZ BARCIELA

Empezamos o ano conmocionadas polo asasinato machista de Marina Rodríguez Barciela a mans do seu home.
Xa está ben, berramos que xa abonda de violencia contra as mulleres. Cal é a cifra de asasinadas precisa para que os gobernos tomen en consideración este problema de estado? Na pasada campaña de eleccións ao goberno, a violencia non entrou dentro das prioridades, todo o contrario, usouse para atacar e insultar o feminismo e os seus logros. Como é posible que a vicepresidenta do goberno culpabilizase ás vítimas?

As reaccións sociais á violencia machista seguen a quedar no mero superficial, lamentacións, minutos de silencio e días de loito cada vez que é brutalmente asasinada unha muller como se fose o resultado dunha reacción persoal do agresor, por causa do alcol, de problemas mentais, económicos, de ciúmes! ou aínda peor, culpabilizando á vítima por tolerar o agresor, por convivir con el sen ter tomado medidas, porque lle ía ben…

Os gobernos non queren que paren os asasinatos. É a única explicación que parece lóxica para que non se queira afondar na raíz do problema.

O feminismo fixo visible a violencia de xénero, a violencia baseada nas desiguais relacións de poder entre homes e mulleres, como crimes sistémicos e estruturais e polo tanto é responsabilidade dos estados loitar con medidas do sistema de xustiza e policial pero tamén promover e reforzar as medidas que promovan a igualdade.

Pero máis alá da igualdade formal non se quere afondar porque estes crimes fan un servicio ó patriarcado e ó capitalismo. Eses homes malvados fronte aqueles que non exercen violencia física. A perpetuación do control a través do medo.

A meirande parte das mulleres sufrimos unha violencia estrutural promovida por unha sociedade que segue a transmitir como valor que as mulleres pertencen os homes, definidas pola nosa relación con eles e perpetuando o papel de coidadoras.

Os nosos corpos non nos pertencen, e cada vez máis, se fai imprescindible que renunciemos o nosos tempo, o noso salario, para dedicarnos a ser enfermeiras, alimentadoras e sustento dos fogares. Asumimos “naturalmente” os traballos non remunerados baixo a chantaxe da crise e, os recortes quítanos os servizos públicos, onde mediante acceso por oposicións non se nos discrimina como traballadoras asaliariadas: garderías, sanidade, psiquiatricos, residencias de maiores, etc.

A educación é un alicerce fundamental para loitar contra a desigualdade; porén, a LOMCE cambiou “educación para a cidadanía” pola asignatura de
relixión.

Estamos na festa cristiá do Nadal, festa que reivindica o papel da familia. De que familia falamos? Cal é o papel  asignado? Non soportan que se mude a base do patriarcado, non queren ver nos asasinatos como o da nosa veciña Marina, unha cuestión política. Os medios de comunicación tratan estas noticias como crónicas de sucesos desde un punto de vista sensacionalista e mediático. Reforzan o marco patriarcal destacando as circunstancias particulares da vítima e do agresor, “era unha muller moi traballadora e moi limpa”, “ela queríao con loucura”.

Parar o feminicidio implícanos á sociedade enteira e en todas as facetas da nosa vida. Temos que desmontar as imaxes e os valores nos que se sustenta a violencia contra as mulleres. Neste camiño debemos esixir máis medios nos xulgados de xénero, xuíces e xuízas, policía e garda civil con formación en igualdade, apoio sicolóxico e económico as mulleres.
SE AGREDEN A UNHA AGRÉDENNOS A TODAS!!!
SE AGREDEN A UNHA AGRÉDENNOS A TODAS!!!

PAREMOS O FEMINICIDIO!!!
PAREMOS O FEMINICIDIO!!!
Modificado o ( Venres, 01 Xaneiro 2016 22:40 )
 

PAREMOS O FEMINICIDIO

Correo-e Imprimir PDF

Manifesto 25 de novembro contra as violencias machistas

PAREMOS O FEMINICIDIO

A violencia de xénero é unha práctica que se remonta ao inicio da sociedade patriarcal. Durante séculos as mulleres foron asasinadas baixo o silencio e a complicidade do seu entorno social, as leis, a relixión e a cultura imperante.

Asasinatos  amparados por códigos de honra ou xustificados pola paixón, mutilacións xenitais transmitidas de xeración en xeración, violacións agochadas baixo a obriga do “débito conxugal”, acosos  ou chantaxes sexuais que se calaban para poder traballar, malleiras sufridas no silencio das catro paredes do fogar e vividas con culpabilidade.

Violencia considerada como un asunto privado e que grazas ao esforzo, á denuncia e a constancia dos movementos de mulleres e do feminismo deixou de ser invisible para a sociedade e para as institucións.

Hai 25 anos, no ano 1990, a  ONU declarou, por primeira vez, que a violencia contra as mulleres era o crime máis encuberto do mundo. Sen embargo na nosa sociedade aínda perdura a idea de que a violencia exercida contra a muller, sobre todo se quen a exerce é a súa parella, é un asunto privado.

Con cada caso de asasinato, con cada caso de violencia machista é necesario recordar que o privado é político, que a violencia de xénero está directamente co poder e a xerarquía, coas relacións asimétricas de poder entre homes e mulleres. Si o terrorismo busca sementar o medo na poboación para lograr o acceso ao poder político, o fantasma da violación serve para aterrorizar ás mulleres e limitar o seu acceso ao espazo público. Si a tortura  baséase na destrución da identidade da persoa, destrozando a súa integridade física e moral e negándolle o control sobre o seu propio corpo, os malos tratos tamén acaban coa auto estima das mulleres agredidas, que son secuestradas en ocasións na súa propia casa, sen permitirlles decidir sobre as súas propias necesidades.

O que está en xogo é o poder, o que se perpetua é a desigualdade. E hai moitos interesados en que as mulleres sigamos vivindo a discriminación, a opresión e a violencia como se fora algo persoal, do ámbito privado, onde o agresor e a vítima son os únicos responsables.

Estamos vivindo día a día un feminicidio contra o empoderamento feminino. Homes que asasinan as mulleres motivados polo odio, desprezo, pracer ou por un sentimento de propiedade. Homes que a través da violencia tentan impedir a liberdade das mulleres. Feminicidio que a sociedade contempla narcotizada, acostumada aos titulares informativos  da aparición doutra muller ”morta” a mans da súa parella ou ex-parella.

Fronte a este feminicidio non chegan os minutos de silencio; Non chegan as medidas penais,  que precisan de compromisos e recursos; Non chegan os orzamentos que se destinan a protección e recuperación das vítimas. Pero sobre todo, non chegan as actuacións e recursos para erradicar o machismo.

A ONU na conferencia de Beijing en 1995 recoñeceu que a violencia contra as mulleres é un obstáculo para lograr os obxectivos de igualdade, desenvolvemento e paz e menoscaba o goce dos dereitos humanos e as liberdades fundamentais. Os estados ademais da obriga de adoptar as disposicións legais que garantan os dereitos e liberdades das mulleres, neste caso o dereito a unha vida libre de violencia, teñen a obriga de adoptar outro tipo de medidas apropiadas para eliminala.

Xa é hora tamén de que a sociedade que está a prol da igualdade se comprometa dun xeito máis activo e contundente contra o feminicidio. Desde as escolas aos medios de comunicación, desde os parlamentos ás rúas, desde as organizacións políticas, veciñais e sindicais ata os xulgados.

Hoxe, 25 de novembro  queremos que toda a sociedade entenda que é a nosa vida a que está en perigo. Que non lle pertencemos a ninguén. E que non imos ficar caladas.

Queremos denunciar o noso máis profundo rexeitamento da violencia contra as  mulleres, queremos apoiar ás máis vulnerables, queremos alentar a resistencia e a rebeldía  para construír un mundo novo, unha vida libre de violencias para nós e as futuras xeracións de mulleres.

Parar o feminicidio forma parte da nosa responsabilidade.

Modificado o ( Domingo, 22 Novembro 2015 18:32 )
 

Non hai xustiza climática sen feminismo!

Correo-e Imprimir PDF
Non hai xustiza climática sen feminismo!

O clima do noso planeta cambia de forma visible e rápida. Múltiples acontecementos climáticos extremos observados nos últimos anos, como cambios nas choivas, a intensidade e alcance das secas, a forza crecente dos furacáns, entre outros, están conectados co aumento da temperatura na terra. Estes episodios tiveron xa numerosas consecuencias negativas para comunidades de todo o mundo. Estes cambios non teñen nada de natural, senón que son as consecuencias da acción humana sobre o planeta, como así o demostraron científicos-as no informe do GIEC (Grupo Intergobernamental de Expertos sobre o cambio climático) publicado en novembro de 2014. Este informe confirma a gravidade da situación: o quecemento global podería superar os 4º de aquí ao ano 2100 e, para moitos científicos-as, isto é xa un fenómeno irreversible.

Doutra banda, outras degradacións ambientais son moi preocupantes, como o aumento do nivel do mar, a redución da biodiversidade, a destrución ambiental, a desertificación, a acidificación dos océanos, a salinización da auga, as malas colleitas, a contaminación do aire, as mareas negras, os plásticos e outro tipo de contaminantes, o desxeo dos glaciares, os records de temperaturas no inverno e no verán, a multiplicación dos Tsunamis e os ciclóns fóra de tempada.

As consecuencias do cambio climático, non son unicamente físicas, senón tamén sociais, económicas, políticas e producen desigualdades. Estas consecuencias non son teóricas, senón que se fan sentir xa por todo o planeta.

Os países e as poboacións pobres, e as mulleres en primeiro lugar, son cada vez máis vulnerables ás catástrofes que levan grandes movementos de poboación. As mulleres pobres das zonas rurais e as mulleres indíxenas son máis dependentes dos recursos naturais para sobrevivir e en diferentes partes do mundo son elas as responsables da produción de comida e da subsistencia, da recollida de auga e están a cargo dos-as nenos-as e das persoas anciás.

Pero isto non é só un problema dos países pobres. En Europa, África, Asia, Américas e Oceanía a crise climática ameaza con acentuar as desigualdades no acceso á sanidade, a unha alimentación sa, ao acceso a recursos de auga, á electricidade, etc. E isto pode ter un impacto moi importante na vida das mulleres de todo o mundo.

Nas estratexias do sistema capitalista, podemos ver un paralelismo entre a explotación da natureza e a explotación do tempo das mulleres: tanto o uno, como o outro, son tratados como recursos inesgotables e flexibles que son usados como variables de axuste para garantir o beneficio capitalista baseado no traballo das mulleres e na apropiación privada dos medios comúns. O tempo e a enerxía que empregan as mulleres nas tarefas domésticas, e de coidar doutros-as nunha dobre ou ás veces tripla xornada de traballo non é visible e é flexible en función da dispoñibilidade ou supresión dos servizos públicos. Da mesma forma, o tempo e a enerxía dos procesos de rexeneración da natureza son invisibilizados e tratados como unha molestia para a maquinaria produtiva. A división sexual do traballo é a base do sistema capitalista, onde o traballo asimilado á produción, é amplamente valorizado a todos os niveis (material, simbólico, etc.) mentres que o traballo que garante a reprodución social, realizado maioritariamente polas mulleres, é considerado como subalterno, mesmo cando este contribúe para a manutención do sistema.

Sinalar co dedo aos culpables para construír a Xustiza Climática.

Fronte a esta crise climática, é importante preguntarse como chegamos aquí. As evidencias científicas mostran que a degradación do planeta está estreitamente vinculada co modo de produción capitalista e o modelo de consumo que o acompaña, e que se intensifica e globalízase tras a Revolución Industrial.

Para alcanzar a xustiza climática, é importante subliñar a responsabilidade histórica dos países industrializados do norte na situación que vivimos. Por tanto, se os países historicamente ricos son os máis contaminantes, é necesario sinalar unha maior responsabilidade das poboacións ricas co seu modelo de vida altamente consumidor de carbono e enerxía, así como dalgunhas empresas (especialmente aquelas que operan no campo das enerxías fósiles).

As ocupacións coloniais e as guerras tamén xogan un rol moi importante na destrución da ecoloxía do planeta. A explotación e subyugación de poboacións enteiras, para o proveito dalgúns Estados e industrias, destruíu moitos ecosistemas, roubado terras, contaminado e expoliado as riquezas naturais dos países do Sur. As guerras teñen numerosas repercusións na natureza: contaminación das empresas de armas e dos sistemas de seguridade, custo ambiental do mantemento dos exércitos e de preparación dos conflitos, efectos das bombas e doutras armas de guerra sobre o medioambiente, etc.

Feministas cara á COP21: NON ás falsas solucións!

A Conferencia das Partes sobre Cambio Climático (COP21) terá lugar en Paris, Francia, do 30 de Novembro ao 11 de Decembro de 2015. Os nosos gobernos anunciaron, e están a facer promesas, para conseguir un Acordo Vinculante legal Universal. Desde a Conferencia de Rio en 1992 e a Conferencia de Kyoto en 1997, os gobernos reuníronse regularmente, e este acordo aínda non foi alcanzado. No canto diso, as empresas multinacionais aseguráronse o apoio político dos gobernos para garantir que os seus intereses fan parte das estratexias de fondo destes acordos. As falsas solucións multiplícanse, nun tempo no que as emisións - E a deforestación- continua aumentando dramaticamente en todo o mundo. Os mercados de carbono, REDD e REDD+ (mecanismos de redución de emisións asociados á deforestación e a degradación dos bosques), as bioenergías provenientes do monocultivo, a economía verde e a financialización dos seres vivos son só algúns exemplos disto.

Non queremos que o crecemento económico teña prioridade sobre as vidas humanas, e non queremos un mundo no que os negocios controlen o noso planeta e os nosos dereitos. En todos lados, as empresas están a tentar controlar as terras e os territorios, chegando mesmo a usar violencia física e sexual, milicias, exércitos e forzas policiais. En todos sitios, as comunidades máis pobres enfrontan a contaminación e a destrución dos seus ambientes naturais, sexa a través da construción de presas ao longo do Amazonas, en China, ou en India, ou construíndo autoestradas nos suburbios de Paris, ou grandes supermercados no campo francés.

A nosa visión sobre a cuestión climática e ambiental considera que a destrución da natureza fai parte da forma na que o capitalismo está organizado ao redor da súa cruzada incesante na procura de beneficios. Non é suficiente identificar o impacto que este sistema ten sobre as mulleres.

Partimos da análise de que o capitalismo usa as estruturas patriarcais no seu proceso de acumulación. Como resultado, non cremos nas accións que procuran reducir o impacto negativo do sistema de produción. En cambio, nós apostamos por transformar as estruturas que son responsabilidade das relacións de poder desiguais, combinando as perspectivas de clase, raza, sexualidade e xénero.

Cambiar o mundo para cambiar a vida das mulleres,
cambiar a vida das mulleres para cambiar o mundo!

A Marcha Mundial das Mulleres loita por un cambio real: queremos superar a división sexual do traballo, promovendo o feito de que o traballo doméstico e de coidados sexa a base da vida humana e das relacións entre as persoas ao seo da familia e da sociedade. O reequilibrio e división dos traballos domésticos e de coidados entre os homes e as mulleres, é a base da construción dunha relación dinámica e armoniosa entre os seres humanos e a natureza.

O noso proxecto repousa sobre o fortalecemento dos vínculos entre as mulleres, a toma de conciencia das preocupacións comúns a todos-as, particularmente a nivel local, a loita sobre os cambios no modelo de consumo e de produción do sistema capitalista. O noso desafío implica a unión da loita das mulleres, tanto urbanas como rurais, contra a desigualdade ambiental, para salvagardar os bens comúns e os servizos públicos, para protexer a natureza, contra a privatización da vida, entre outras cousas.

As loitas pola soberanía alimentaria, as prácticas de resistencia en agroecología historicamente dirixida polas mulleres, a politización feminista do dereito para exercer o control sobre os nosos corpos, a construción da autonomía das mulleres e a centralidade dos coidados para a vida e a natureza crean converxencias políticas que son unha medida de construír unha novo paradigma de sustentabilidade da vida, fundado na igualdade e a preocupación polas xeracións futuras. Como feministas, temos moito que dicir sobre as solucións á crise climática e ecolóxica.

Non hai xustiza climática nin ambiental sen feminismo !
Modificado o ( Domingo, 22 Novembro 2015 18:21 )
 

O acoso sexual é delito

Correo-e Imprimir PDF

Ante o debate social aberto coa denuncia contra o presidente da Deputación de Ourense

Dende o feminismo traballamos nunha resposta social ao debate aberto en relación á denuncia interposta contra José Manuel Baltar, presidente da Deputación de Ourense, por ofrecer un emprego a cambio de relacións sexuais.

Ante este suceso as mulleres da Marcha Mundial vemos con fonda preocupación que o debate social, lonxe de cuestionar ao denunciante e a violencia machista que supón exercer presión dende unha posición de poder para procurar favores sexuais, coloque o seu foco na muller que denuncia, cuestionándoa e banalizando a gravidade dunha acusación de acoso sexual e por tanto de violencia machista.

Co fin de contribuír a explicar socialmente o que significa o acoso sexual e que é outra forma de violencia machista vimos de pór en marcha unha campaña que levará por lema "O Persoal é Político. O acoso sexual é delito" mediante a cal queremos facer chegar a toda a sociedade este debate desmontando os argumentos falaces de pechalo no ámbito privado, de restarlle importante e o peor: de criminalizar á muller que denuncia.

bannerbaltar.png

Para iso elaboramos un cartaz que tentaremos visibilizar en toda a cidade, estamos preparando unha palestra sobre o acoso sexual na lexislación que terá lugar o 2 de decembro ás 20.0hh no Liceo (Ourense) e queremos facer público o seguinte comunciado:

O persoal é político

Demandamos do Partido Popular unha posición clara contra a violencia machista e o acoso sexual

O artigo 3 da Lei 11/2007, de 27 de xullo, galega para a prevención e o tratamento integral da violencia de xénero fala de formas de violencia machista e sinala como unha das formas de violencia o «acoso sexual, que inclúe aquelas condutas consistentes na solicitude de favores de natureza sexual, para si ou para unha terceira persoa, nas que o suxeito activo se prevale dunha situación de superioridade laboral, docente ou análoga, co anuncio expreso ou tácito á muller de causarlle un mal relacionado coas expectativas que a vítima teña no ámbito da devandita relación, ou baixo a promesa dunha recompensa ou dun premio no ámbito desta». Tal definición de acoso sexual está inspirada e coincide no esencial coa tipificación do delito de acoso sexual contido nos apartados 1 e 2 do artigo 184 do vixente Código Penal.

Como forma de violencia machista, o acoso sexual non pode ser tratado só como unha cuestión relegada á esfera doméstica ou privada e por tanto persoal, senón que constitúe un problema social e como tal debe afrontarse. Debe ser no ámbito público no que se visibilice e denuncie e no que se trate calquera cuestión referida a denuncias desta índole por parte de calquera cidadán, e con maior rigor se cabe as relacionadas con representantes públicos nunha institución.

A sociedade debe demandar das autoridades todo o esforzo en esclarecer calquera circunstancia relacionada con denuncias sobre violencia machista, e máis sabendo que en moitos casos non tomar en conta os testemuños das mulleres que a sufren leva a terríbeis consecuencias como pode ser a dos asasinatos machistas.

Ante unha muller que denuncia violencia machista, e o acoso é unha forma de violencia, todos os resortes da xustiza deben colocarse no obxectivo de investigar, contrastar e resolver sobre as consecuencias do posíbel delito protexendo en todo momento tanto o anonimato como a integridade da muller e loitando por evitar a dobre criminalización que se produce cando quen se xulga social e mediaticamente é a muller que sufre e denuncia a agresión e non o seu agresor. Neste sentido, o artigo 30 da citada lei 11/2007 para a prevención e o tratamento integral da violencia de xénero establece no seu apartado 1 que «a Administración da Xunta de Galicia poderá exercer a acción popular nos procedementos penais por violencia de xénero» e o artigo 31.1 da mesma lei insiste en que «nos casos en que proceda, a Xunta de Galicia poderá acordar o seu personamento nos procedementos penais instados por causa de violencia de xénero, en calidade de parte prexudicada civilmente, de conformidade co establecido no artigo 110 da Lei de Enxuizamento Criminal».

A denuncia feita contra José Manuel Baltar por ofrecer un emprego a cambio de favores sexuais está tipificada na lei como acoso sexual e por tanto é unha forma de violencia que constitúe un delito. As abaixo asinantes consideramos que un representante público acusado dun delito de violencia machista non pode permanecer nin un día máis á fronte da institución nin da súa responsabilidade política. Tanto el como o Partido Popular deben asumir as responsabilidades políticas e aclarar publicamente a súa posición en relación á violencia machista e ao acoso sexual.

Como parte dunha sociedade crítica e comprometida que se nega a ser cómplice do silenciamento da violencia e de retorcidos debates que criminalizan aos máis débiles amosamos todo noso apoio á denunciante, ao seu dereito a expresarse e a non ser xulgada pola súa acción xudicial e expresamos ás veciñas e veciños de Ourense cales son as nosas demandas.

Demandamos do Partido Popular Galego que proceda a:

  • O cese inmediato do actual presidente da Deputación de Ourense, José Manuel Baltar.

  • O remate da campaña de criminalización da denunciante e que deixe actuar á xustiza libremente.

  • Esixir ao presidente do Goberno galego Alberto Núñez Feijóo que realice unhas disculpas públicas polas declaracións nas que sinalou a inexistencia de delito por non ter conseguido a denunciante un emprego, restando importancia ao feito da existencia da promesa que puido ser empregada como presión para violentar a liberdade sexual da denunciante.

Demandamos da Xunta de Galicia que proceda a:

  • Exercer a acción popular en caso de que se abra un proceso xudicial derivado da denuncia presentada contra José Manuel Baltar por ofrecer un emprego a cambio de relacións sexuais a unha ex traballadora da Deputación de Ourense.

 

Ourense, novembro de 2015

colante1redes.png

En sororiedade feminista

Seguimos en Marcha ata que todas vivamos libres de violencias.

 
Páxina 4 de 24

Participa!

unete.png

Opinión - Debate

A Viñeta

A MMM en Twitter

Perfil no Facebook de Marcha Mundial Mulleres Galiza

Enlaces Web











Banner Apoio:



Coloca un na túa páxina web !

Campañas:

cartazrumboagaza.jpg

4accion.png

fotocool_web.png

pgda.jpg

Cartel
Cartel

Publicacións:

tribunal_acusacion.jpg marchabrazil.jpg novasfeministas.jpglibroaiiiaccioninternacional.png portada_aborto.jpg24maio.png

Descargas:

Organizacións que integran a MMM:

NACIONAL
ADEGA [ir]
Andaina, Revista Galega de Pensamento Feminista [ir]
Anova [ir]
BNG - Comisión de Mulleres [ir]
Cerna [ir]
CC.OO - Secretaría da Muller [ir]
Esquerda Unida - Área da Muller [ir]
Forum Galego de Política Feminista [ir]
Galiza Nova - Asemblea de Mulleres [ir]
MÁMOA, Asociación Galega Pro Lactancia Materna
Mulleres Cristiás Galegas
Sindicato Labrego Galego - Secretaría das Mulleres [ir]
STEG - Asemblea de Mulleres [ir]
Xuventude Comunista [ir]
VIGO
AREA LOURA – Mulleres do Val Miñor
Asociación multicultural de mulleres [ir]
Colectivo Violeta
Dorna
Federación Veciñal Eduardo Chao - Vocalía da Muller [ir]
FIGA (Feministas independentes Galegas) [ir]
Mulleres Progresistas de Vigo [ir]
Nós Mesmas [ir]
Rede de Mulleres Veciñais Contra os Malos Tratos [ir]
FERROL
Fuco Buxán [ir]
Lefre de Caldereta [ir]
USTG - Departamento da Muller [ir]
PONTEVEDRA
Asemblea de Mulleres de Pontevedra
COMPOSTELA
LIBERANZA, Asociación de Promoción da Muller
COSTA DA MORTE
Buserana
A MARIÑA
Observatorio da Mariña pola igualdade [ir]

Organizacións que colaboran coa MMM:

Mulleres Nacionalistas Galegas [ir]

Usa software libre

Cartel

Quen está en liña?

Temos 39 convidados en liña