MarchaMundialdasMulleresnaGaliza

Cambiar o mundo para cambiar a vida das mulleres, cambiar a vida das mulleres para cambiar o mundo

Marcha Mundial das Mulleres :: Feminismo :: Galiza

PAREMOS O FEMINICIDIO

Correo-e Imprimir PDF

Manifesto 25 de novembro contra as violencias machistas

PAREMOS O FEMINICIDIO

A violencia de xénero é unha práctica que se remonta ao inicio da sociedade patriarcal. Durante séculos as mulleres foron asasinadas baixo o silencio e a complicidade do seu entorno social, as leis, a relixión e a cultura imperante.

Asasinatos  amparados por códigos de honra ou xustificados pola paixón, mutilacións xenitais transmitidas de xeración en xeración, violacións agochadas baixo a obriga do “débito conxugal”, acosos  ou chantaxes sexuais que se calaban para poder traballar, malleiras sufridas no silencio das catro paredes do fogar e vividas con culpabilidade.

Violencia considerada como un asunto privado e que grazas ao esforzo, á denuncia e a constancia dos movementos de mulleres e do feminismo deixou de ser invisible para a sociedade e para as institucións.

Hai 25 anos, no ano 1990, a  ONU declarou, por primeira vez, que a violencia contra as mulleres era o crime máis encuberto do mundo. Sen embargo na nosa sociedade aínda perdura a idea de que a violencia exercida contra a muller, sobre todo se quen a exerce é a súa parella, é un asunto privado.

Con cada caso de asasinato, con cada caso de violencia machista é necesario recordar que o privado é político, que a violencia de xénero está directamente co poder e a xerarquía, coas relacións asimétricas de poder entre homes e mulleres. Si o terrorismo busca sementar o medo na poboación para lograr o acceso ao poder político, o fantasma da violación serve para aterrorizar ás mulleres e limitar o seu acceso ao espazo público. Si a tortura  baséase na destrución da identidade da persoa, destrozando a súa integridade física e moral e negándolle o control sobre o seu propio corpo, os malos tratos tamén acaban coa auto estima das mulleres agredidas, que son secuestradas en ocasións na súa propia casa, sen permitirlles decidir sobre as súas propias necesidades.

O que está en xogo é o poder, o que se perpetua é a desigualdade. E hai moitos interesados en que as mulleres sigamos vivindo a discriminación, a opresión e a violencia como se fora algo persoal, do ámbito privado, onde o agresor e a vítima son os únicos responsables.

Estamos vivindo día a día un feminicidio contra o empoderamento feminino. Homes que asasinan as mulleres motivados polo odio, desprezo, pracer ou por un sentimento de propiedade. Homes que a través da violencia tentan impedir a liberdade das mulleres. Feminicidio que a sociedade contempla narcotizada, acostumada aos titulares informativos  da aparición doutra muller ”morta” a mans da súa parella ou ex-parella.

Fronte a este feminicidio non chegan os minutos de silencio; Non chegan as medidas penais,  que precisan de compromisos e recursos; Non chegan os orzamentos que se destinan a protección e recuperación das vítimas. Pero sobre todo, non chegan as actuacións e recursos para erradicar o machismo.

A ONU na conferencia de Beijing en 1995 recoñeceu que a violencia contra as mulleres é un obstáculo para lograr os obxectivos de igualdade, desenvolvemento e paz e menoscaba o goce dos dereitos humanos e as liberdades fundamentais. Os estados ademais da obriga de adoptar as disposicións legais que garantan os dereitos e liberdades das mulleres, neste caso o dereito a unha vida libre de violencia, teñen a obriga de adoptar outro tipo de medidas apropiadas para eliminala.

Xa é hora tamén de que a sociedade que está a prol da igualdade se comprometa dun xeito máis activo e contundente contra o feminicidio. Desde as escolas aos medios de comunicación, desde os parlamentos ás rúas, desde as organizacións políticas, veciñais e sindicais ata os xulgados.

Hoxe, 25 de novembro  queremos que toda a sociedade entenda que é a nosa vida a que está en perigo. Que non lle pertencemos a ninguén. E que non imos ficar caladas.

Queremos denunciar o noso máis profundo rexeitamento da violencia contra as  mulleres, queremos apoiar ás máis vulnerables, queremos alentar a resistencia e a rebeldía  para construír un mundo novo, unha vida libre de violencias para nós e as futuras xeracións de mulleres.

Parar o feminicidio forma parte da nosa responsabilidade.

Modificado o ( Domingo, 22 Novembro 2015 18:32 )
 

Non hai xustiza climática sen feminismo!

Correo-e Imprimir PDF
Non hai xustiza climática sen feminismo!

O clima do noso planeta cambia de forma visible e rápida. Múltiples acontecementos climáticos extremos observados nos últimos anos, como cambios nas choivas, a intensidade e alcance das secas, a forza crecente dos furacáns, entre outros, están conectados co aumento da temperatura na terra. Estes episodios tiveron xa numerosas consecuencias negativas para comunidades de todo o mundo. Estes cambios non teñen nada de natural, senón que son as consecuencias da acción humana sobre o planeta, como así o demostraron científicos-as no informe do GIEC (Grupo Intergobernamental de Expertos sobre o cambio climático) publicado en novembro de 2014. Este informe confirma a gravidade da situación: o quecemento global podería superar os 4º de aquí ao ano 2100 e, para moitos científicos-as, isto é xa un fenómeno irreversible.

Doutra banda, outras degradacións ambientais son moi preocupantes, como o aumento do nivel do mar, a redución da biodiversidade, a destrución ambiental, a desertificación, a acidificación dos océanos, a salinización da auga, as malas colleitas, a contaminación do aire, as mareas negras, os plásticos e outro tipo de contaminantes, o desxeo dos glaciares, os records de temperaturas no inverno e no verán, a multiplicación dos Tsunamis e os ciclóns fóra de tempada.

As consecuencias do cambio climático, non son unicamente físicas, senón tamén sociais, económicas, políticas e producen desigualdades. Estas consecuencias non son teóricas, senón que se fan sentir xa por todo o planeta.

Os países e as poboacións pobres, e as mulleres en primeiro lugar, son cada vez máis vulnerables ás catástrofes que levan grandes movementos de poboación. As mulleres pobres das zonas rurais e as mulleres indíxenas son máis dependentes dos recursos naturais para sobrevivir e en diferentes partes do mundo son elas as responsables da produción de comida e da subsistencia, da recollida de auga e están a cargo dos-as nenos-as e das persoas anciás.

Pero isto non é só un problema dos países pobres. En Europa, África, Asia, Américas e Oceanía a crise climática ameaza con acentuar as desigualdades no acceso á sanidade, a unha alimentación sa, ao acceso a recursos de auga, á electricidade, etc. E isto pode ter un impacto moi importante na vida das mulleres de todo o mundo.

Nas estratexias do sistema capitalista, podemos ver un paralelismo entre a explotación da natureza e a explotación do tempo das mulleres: tanto o uno, como o outro, son tratados como recursos inesgotables e flexibles que son usados como variables de axuste para garantir o beneficio capitalista baseado no traballo das mulleres e na apropiación privada dos medios comúns. O tempo e a enerxía que empregan as mulleres nas tarefas domésticas, e de coidar doutros-as nunha dobre ou ás veces tripla xornada de traballo non é visible e é flexible en función da dispoñibilidade ou supresión dos servizos públicos. Da mesma forma, o tempo e a enerxía dos procesos de rexeneración da natureza son invisibilizados e tratados como unha molestia para a maquinaria produtiva. A división sexual do traballo é a base do sistema capitalista, onde o traballo asimilado á produción, é amplamente valorizado a todos os niveis (material, simbólico, etc.) mentres que o traballo que garante a reprodución social, realizado maioritariamente polas mulleres, é considerado como subalterno, mesmo cando este contribúe para a manutención do sistema.

Sinalar co dedo aos culpables para construír a Xustiza Climática.

Fronte a esta crise climática, é importante preguntarse como chegamos aquí. As evidencias científicas mostran que a degradación do planeta está estreitamente vinculada co modo de produción capitalista e o modelo de consumo que o acompaña, e que se intensifica e globalízase tras a Revolución Industrial.

Para alcanzar a xustiza climática, é importante subliñar a responsabilidade histórica dos países industrializados do norte na situación que vivimos. Por tanto, se os países historicamente ricos son os máis contaminantes, é necesario sinalar unha maior responsabilidade das poboacións ricas co seu modelo de vida altamente consumidor de carbono e enerxía, así como dalgunhas empresas (especialmente aquelas que operan no campo das enerxías fósiles).

As ocupacións coloniais e as guerras tamén xogan un rol moi importante na destrución da ecoloxía do planeta. A explotación e subyugación de poboacións enteiras, para o proveito dalgúns Estados e industrias, destruíu moitos ecosistemas, roubado terras, contaminado e expoliado as riquezas naturais dos países do Sur. As guerras teñen numerosas repercusións na natureza: contaminación das empresas de armas e dos sistemas de seguridade, custo ambiental do mantemento dos exércitos e de preparación dos conflitos, efectos das bombas e doutras armas de guerra sobre o medioambiente, etc.

Feministas cara á COP21: NON ás falsas solucións!

A Conferencia das Partes sobre Cambio Climático (COP21) terá lugar en Paris, Francia, do 30 de Novembro ao 11 de Decembro de 2015. Os nosos gobernos anunciaron, e están a facer promesas, para conseguir un Acordo Vinculante legal Universal. Desde a Conferencia de Rio en 1992 e a Conferencia de Kyoto en 1997, os gobernos reuníronse regularmente, e este acordo aínda non foi alcanzado. No canto diso, as empresas multinacionais aseguráronse o apoio político dos gobernos para garantir que os seus intereses fan parte das estratexias de fondo destes acordos. As falsas solucións multiplícanse, nun tempo no que as emisións - E a deforestación- continua aumentando dramaticamente en todo o mundo. Os mercados de carbono, REDD e REDD+ (mecanismos de redución de emisións asociados á deforestación e a degradación dos bosques), as bioenergías provenientes do monocultivo, a economía verde e a financialización dos seres vivos son só algúns exemplos disto.

Non queremos que o crecemento económico teña prioridade sobre as vidas humanas, e non queremos un mundo no que os negocios controlen o noso planeta e os nosos dereitos. En todos lados, as empresas están a tentar controlar as terras e os territorios, chegando mesmo a usar violencia física e sexual, milicias, exércitos e forzas policiais. En todos sitios, as comunidades máis pobres enfrontan a contaminación e a destrución dos seus ambientes naturais, sexa a través da construción de presas ao longo do Amazonas, en China, ou en India, ou construíndo autoestradas nos suburbios de Paris, ou grandes supermercados no campo francés.

A nosa visión sobre a cuestión climática e ambiental considera que a destrución da natureza fai parte da forma na que o capitalismo está organizado ao redor da súa cruzada incesante na procura de beneficios. Non é suficiente identificar o impacto que este sistema ten sobre as mulleres.

Partimos da análise de que o capitalismo usa as estruturas patriarcais no seu proceso de acumulación. Como resultado, non cremos nas accións que procuran reducir o impacto negativo do sistema de produción. En cambio, nós apostamos por transformar as estruturas que son responsabilidade das relacións de poder desiguais, combinando as perspectivas de clase, raza, sexualidade e xénero.

Cambiar o mundo para cambiar a vida das mulleres,
cambiar a vida das mulleres para cambiar o mundo!

A Marcha Mundial das Mulleres loita por un cambio real: queremos superar a división sexual do traballo, promovendo o feito de que o traballo doméstico e de coidados sexa a base da vida humana e das relacións entre as persoas ao seo da familia e da sociedade. O reequilibrio e división dos traballos domésticos e de coidados entre os homes e as mulleres, é a base da construción dunha relación dinámica e armoniosa entre os seres humanos e a natureza.

O noso proxecto repousa sobre o fortalecemento dos vínculos entre as mulleres, a toma de conciencia das preocupacións comúns a todos-as, particularmente a nivel local, a loita sobre os cambios no modelo de consumo e de produción do sistema capitalista. O noso desafío implica a unión da loita das mulleres, tanto urbanas como rurais, contra a desigualdade ambiental, para salvagardar os bens comúns e os servizos públicos, para protexer a natureza, contra a privatización da vida, entre outras cousas.

As loitas pola soberanía alimentaria, as prácticas de resistencia en agroecología historicamente dirixida polas mulleres, a politización feminista do dereito para exercer o control sobre os nosos corpos, a construción da autonomía das mulleres e a centralidade dos coidados para a vida e a natureza crean converxencias políticas que son unha medida de construír unha novo paradigma de sustentabilidade da vida, fundado na igualdade e a preocupación polas xeracións futuras. Como feministas, temos moito que dicir sobre as solucións á crise climática e ecolóxica.

Non hai xustiza climática nin ambiental sen feminismo !
Modificado o ( Domingo, 22 Novembro 2015 18:21 )
 

COMUNICADO CONTRA FEMINICIDIO DE INMACULADA

Correo-e Imprimir PDF

COMUNICADO CONTRA FEMINICIDIO DE INMACULADA

O luns erguiámonos coa descorazonadora noticia doutra muller asasinada en Vigo, na rúa Zamora, Inmaculada Cendón Rodríguez, de 56 anos.

Esta vez o asasino non foi o seu marido, nin o seu ex-marido, nin noivo, nin ex-noivo, non, foi o seu fillo pequeno de 27 anos, que foi trasladado ao Hospital Alvaro Cunqueiro para unha avaliación psiquiátrica, aínda que non estaba tomando ningunha medicación, nin tiña ningún diagnóstico previo de ningunha enfermidade mental.

E as interrogantes de sempre, ou mais que nunca. Por que? Foi un brote de loucura ou temos que considerar a Inmaculada Cendón, unha vítima máis da violencia machista?

Nas estadísticas oficiais de vítimas de violencia de xénero non aparecerá o seu nome, unha menos nesa longa lista de vítimas, pero para nós o asasinato de Inmaculada Cendón foi un feminicidio, definido como o asasinato de mulleres por razóns asociadas ao seu xénero.

Non sabemos se con este feminicidio o seu fillo quixo impor o seu dominio sobre a súa nai. Non sabemos se foi froito do machismo e a misoxinia que alimenta o medo e a desconfianza cara a liberdade das mulleres.

Pero si sabemos que Inma era a encargada do seu coidado, que foi a responsable de lidar día a día cos seus dous fillos, de aturar e mesmo ter que denunciar, as súas agresións.

Hai moitas persoas interesadas en que as mulleres sigan vivindo a violencia machista como se fora algo persoal, do ámbito privado, onde o agresor e a vítima son os únicos responsables.

Hai moitos anos que as feministas ao analizar as causas da opresión das mulleres chegaron a conclusión de que o privado é político, pero con cada caso de feminicidio é necesario recordalo.

Cada vez que unha muller é asasinada, non podemos evitar a dor, a tristeza, a frustración e a rabia que sentimos por eses que queren impor o seu dominio asasinando.

Pero non queremos estar soas fronte a tanto sufrimento. Xa é hora de que a sociedade se comprometa dun xeito máis activo e contundente contra o feminicidio.

Convocamos a toda a sociedade para que sinta a indignación, a insatisfacción e o desasosego cando se exerce a violencia contra as mulleres, cando se asasina a nenas, avoas, as nosas irmás, mulleres, para esixir que se tomen medidas.

Convocamos a todas as forzas políticas para que tomen conciencia da magnitude do

feminicidio e tomen medidas de xeito urxente para protexernos da violencia machista e para garantir todas as axudas, recursos e medidas necesarias para combater o feminicidio dun xeito real.

Convocámosvos a todas e todos para que xunto a outras e outros soñemos a utopía doutro mundo que é necesario construír, libre de violencia contra as mulleres. Por que non é natural, non é bo continuar con tanta dor, medo, impotencia, rabia, tristeza e frustración polas múltiples violencias que acotío vivimos.

Convocamos a todas as mulleres para que se ergan, para que asuman a conciencia da súa autonomía, para que se xunten con outras mulleres, collan forzas, e poidan liberarse das opresións a través do pensamento transgresor.

Desde aquí queremos unir as nosas enerxías ás de miles de mulleres que ao redor do mundo autoconvócanse para denunciar o máis profundo rexeitamento das violencias que continuamos vivindo.

E tempo de buscar acougo e forzas, de alentar a resistencia e a rebeldía, de non deixar soas as máis vulnerables, e de loitar contra a os feminicidios.

Porque o día que nos venza o medo, o día que nos conformemos, que creamos que nada se pode facer. O día que nos calemos, ese día estaremos perdidas.

Convocámosvos para seguir achegando á construción dunha vida libre de violencias.
Modificado o ( Martes, 10 Novembro 2015 23:13 )
 

A importância das mulheres ocuparem os espaços de comunicação: por uma comunicação feminista e popular

Correo-e Imprimir PDF

Achegamos un interesante texto das companheiras Brasileñas

* Por Dalila Santos e Emille Cordeiro

Os meios de comunicação no Brasil são comandados por grupos de famílias, ligados a cargos políticos. Todos são homens, burgueses e brancos. Apesar de serem uma concessão pública, e ter o dever de levar educação e cidadania à população, os canais de comunicação trazem a representação de uma minoria que não reflete a realidade da população brasileira, em especial as mulheres.

Nós, mulheres, não estamos no comando dos veículos de comunicação e não temos espaço de destaque nestas ferramentas. Algumas são apresentadoras de telejornais, mas não conseguem chegar a chefe de redação ou ser editora do caderno de política e economia de jornais impressos e revistas. Sabemos que isso é fruto do sistema patriarcal, que divide e hierarquiza, excluindo as mulheres dos setores que regem a nossa sociedade. Além disso, as pautas referentes às mulheres quase nunca são abordadas pelos veículos de comunicação. E quando são pautadas, muitas vezes só reforça a imagem da mulher naturalizada com a função do espaço privado e de reprodução do viver.

Por isso é de suma importância que as mulheres ocupem os espaços da comunicação, para que possam levar as demandas da maioria da sociedade para os espaços públicos. Queremos mais mulheres no poder, das chefias dos veículos de comunicação ao congresso nacional, via Constituinte Exclusiva e Soberana como defendia Florestan Fernandes á época da assembléia constituinte de 88.

Mas não nos basta ocupar espaço nas ferramentas de comunicação já existentes, queremos mais! Queremos instrumentos de comunicação que estejam a serviços das nossas mulheres trabalhadoras, que retratem a nossa realidade, que paute as nossas demandas. Queremos construir uma comunicação feminista e popular como a experiência do Jornal Brasil de Fato, com as matérias nacionais de divulgação virtual e as tiragens de tabloides estaduais, e a irreverência das redes sociais que tem se tornado uma ferramenta aliada para a disseminação de reflexões e tornar pública as ações das mulheres pelo Brasil.

Para isso é fundamental que nós, mulheres, sejamos empoderadas sobre o uso da escrita e das tecnologias de comunicação. Precisamos reforçar que a comunicação é um direito de toda cidadã e um dos pilares de uma sociedade democrática. E essa conquista só será possível entrelaçada com a democratização dos meios de comunicação, tirando o monopólio dos grupos de comunicação das mãos das famílias que hoje o concentram.

Precisamos fazer ecoar a voz das mulheres para que possamos denunciar a sociedade patriarcal que nos oprime diariamente e anunciar uma outra sociedade que almejamos construir de mãos dadas.

* Dalila Santos e Emille Cordeiro são militantes da Marcha Mundial das Mulheres do Sertão, Pernambuco.

 

Reclamamos unha investigación profunda sobre a denuncia de acoso sexual a José Manuel Baltar e que remate a campaña de revictimización da denunciante

Correo-e Imprimir PDF

Este mércores 4 de novembro denunciamos ante os meios de comunicación e a opinión pública a grave situación que vivimos en Ourense ante a denuncia a José Manuel Baltar, presidente da Deputación de Ourense, de ofrecer postos de traballo a cambio de relacións sexuais.

Dende a coordenadora local da Marcha Mundial das Mulleres quixemos achegar unha serie de reflexións que resumimos a continuación:

- O solo feito de que sexan mencionados amaños nos procesos de selección de persoal da Deputación de Ourense nas gravacións realizadas pola denunciante son suficiente motivo para que o Partido Popular asuma a responsabilidade política de retirar do seu cargo a José Manuel Baltar.

- Sumado ao anterior a denuncia por ofrecer un emprego a cambio de favores sexuais esta tipificada na lei como acoso sexual e por tanto unha forma de violencia que constitúe un delito. Un representante público acusado disto non pode permanecer nen un día máis á fronte da institución.

- A violencia machista nunca foi nen debe ser tratada como algo relegado á esfera doméstica ou privada. A violencia machista é un problema social e como tal debe afrontarse. Non aceptamos que se pretenda enmarcar na “vida persoal” algo que nos afecta como mulleres e como sociedade.

- Se José Manuel Baltar non dimite é responsabilidade do Partido Popular, de Ourense a Madrid, de cesalo e se non o fan serán tamén responsábeis de contribuír a normalizar a violencia e o acoso sexual como xa fixo o presidente galego Feijóo ao decir que o feito de non conseguir a denunciante o emprego significaba que non existía delito. Por se o presidente non o sabe delito é ofrecer as prevendas a cambio de relacións sexuais sexan estas finalmente concedidas ou non.

- Rexeitamos a campaña de revictimización da denunciante e colocámonos a disposición do que ela precise cando o precise. É intolerábel que se desacredite o seu testemuño como víctima de violencia para dar cobertura a un responsábel público. Á marxe do que suceda co proceso xudicial para nós unha muller que denuncia violencia debe ser respectada e investigarse o sucedido ata as últimas consecuencias.

- Demandamos do fiscal que evite realizar consideracións á marxe do tratamento xudicial do caso. O que ten que facer a xustiza é iniciar o procedemento de investigación, chamar ás testemuñas e facer todas as averiguacións que leven a coñecer a verdade e logo falar a través das sentenzas xudiciais. En ningún caso aceptaremos que se quite valor a esta denuncia por estar realizada por unha mulleres agredida fronte a membro destacado do Partido Popular.

- Reclamamos da sociedade unha resposta contundente ante a desproteción que sufre a denunciante. Pedimos ás veciñas e veciños de Ourense que non miren para outro lado e que non criminalicen á denunciante e si ao denunciado pois os audios son proba evidente do seu trato vexatorio cara a denunciante e a xustiza dirá se ademáis se proban os feitos da denuncia de acoso sexual.

Nos próximos días convocaremos unha reunión cos diferentes colectivos da cidade para dar resposta e anunciamos ante os meios de comunicación que xa estudamos a posibilidade de comparecer como acusación particular contra José Manuel Baltar para reclamar que se investigue sobre a denuncia de acoso sexual.

Ademáis as parlamentarias presentes na rolda de prensa para denunciar a discriminación da lingua galega na reclamación polo asasinato de Isabel Fuentes, Carme Adán (BNG) e Carmen Iglesias (grupo Mixto) expresaron o seu rexeitamento á campaña de apoio do PP a José Manuel Baltar desprezando á denunciante e explicaron que ambos grupos realizarán este xoves preguntas ao presidente galego Alberto Núñez Feijóo sobre a denuncia e dimisión de José Manuel Baltar en sesión parlamentaria.

En sororidade feminista
SE TOCAN A UNHA RESPOSTAMOS TODAS!
 

Denunciamos a discriminación do uso da lingua galega na denuncia pola desprotección de Isabel Fuentes

Correo-e Imprimir PDF

Denunciamos a discriminación do uso da lingua galega na denuncia pola desprotección de Isabel Fuentes

Este mércores 4 de novembro tivo lugar en Ourense unha rolda de prensa na que participaron a Coordenadora Local de Ourense da Marcha Mundial das Mulleres, A Mesa pola Normalización Lingüística, Carme Adán deputada do BNG no Parlamento Galego, Carmen Iglesias deputada do Grupo Mixto e Victoria Diéguez avogada.

 

img-20151104-wa0001.jpg

Nesta rolda de prensa denunciamos dende a Marcha Mundial das Mulleres que recibimos unha resposta para colocar o texto en castelán obviando a cuestión de fondo da nosa reclamación. Lucía Cedrón integrante da coordenadora local sinalou que “é evidente que para o sistema as mulleres non valemos nada cando nós denunciamos un asasinato e eles responden falando da lingua na que se realiza o escrito” por iso denunciamos conb esta convocatoria o nulo valor que se dá ás mulleres e a discriminación que sufrimos como galegas por non poder realizar esta denuncia de desproteción de Isabel Fuentes na nosa propia lingua obrigándonos a entregala noutra lingua e retrasando o proceso de investigación das causas que levaron a que non se protexera a Isabel Fuentes malia existir unha petición expresa por parte da Guardia Civil alertando polas sospeitas sobre o seu marido.

Mónica Pazos da Mesa pola Normalización lembrou o compromiso do Estado Español coa Carta Europea dos dereitos das linguas e que tanto a Constitución Española, como a Lei de Normalización Lingüística como o Estatuto de Autonomía amparan o uso da nosa lingua cando as reclamacións se presentan no noso territorio indicando que “máis se falamos dun caso deste tipo dunha gravidade tal o que as institucións deben facer é ser sensíbeis e facilitar a labor non entorpecer como neste caso”, “que sexa legal non significa que sexa xusto” engadiu dándolle paso ás deputadas que falaron das accións que se levarán adiante no Parlamento das próximas semanas.

Como anunciaron Carme Adán e Carmen Iglesias BNG e Grupo Mixto realizarán nos próximos días levarán ao Parlamento a devolución desta denuncia reclamando que o goberno galega poña todo o seu interese en facilitar que se siga o proceso da reclamación evitando máis retrasos o atrancos como a recente devolución do texto. Ambas deputadas manifestaron o seu apoio ao traballo de denuncia da desproteción de Isabel Fuentes levada a cabo pola Marcha Mundial das Mulleres e denunciaron “o feminicidio permanente no que vivimos” en palabras de Carme Adán, e “que non se dé valor á vida das mulleres” en palabras de Carmen Iglesias.

Pese aos atrancos postos polo Ministerio Fiscal para o procedemento de denuncia dende a coordenadora da Marcha Mundial das Mulleres explicouse que continuaremos adiante coa reclamación mesmo que teñamos que redixila noutra lingua e continuaremos a denunciar que no caso de Isabel Fuentes houbo desproteción e que isto non pode volver a suceder. Victoria Diéguez, avogada, fixo unha análise da recente resposta recibida pola familia co arquivo da causa de investigación do procedemento desenvolto pola xuíza lembrando que non cabo nunha denuncia de violencia machista reclamar testemuñas exteriores ou episodios anteriores e que isto é “unha mostra do descoñecemento do que é a violencia machista por parque de quen realiza os procedementos” que non se pode tolerar e que esta a xerar numerosos casos nos que non se colocan medidas contra os agresores e son as mulleres as que fican cos movementos reducidos para evitar sufrir máis violencias.

A coordenadora local da Marcha Mundial das Mulleres volverá a rexistrar a reclamación nos próximos días para que continúe o procedemento e reclamar das institucións o esclarecemento do que fallou para que ante un caso de agresión no que a Garda Civil advirte dunha posíbel nova agresión esto non se teña en conta e non se protexa á agredida.

Por Isabel Fuentes, por todas.

 

http://feminismo.info/feminicidio

 
Máis artigos...
Páxina 6 de 60

Participa!

unete.png

Opinión - Debate

A Viñeta

A MMM en Twitter

Perfil no Facebook de Marcha Mundial Mulleres Galiza

Enlaces Web











Banner Apoio:



Coloca un na túa páxina web !

Campañas:

cartazrumboagaza.jpg

4accion.png

fotocool_web.png

pgda.jpg

Cartel
Cartel

Publicacións:

tribunal_acusacion.jpg marchabrazil.jpg novasfeministas.jpglibroaiiiaccioninternacional.png portada_aborto.jpg24maio.png

Descargas:

Organizacións que integran a MMM:

NACIONAL
ADEGA [ir]
Andaina, Revista Galega de Pensamento Feminista [ir]
Anova [ir]
BNG - Comisión de Mulleres [ir]
Cerna [ir]
CC.OO - Secretaría da Muller [ir]
Esquerda Unida - Área da Muller [ir]
Forum Galego de Política Feminista [ir]
Galiza Nova - Asemblea de Mulleres [ir]
MÁMOA, Asociación Galega Pro Lactancia Materna
Mulleres Cristiás Galegas
Sindicato Labrego Galego - Secretaría das Mulleres [ir]
STEG - Asemblea de Mulleres [ir]
Xuventude Comunista [ir]
VIGO
AREA LOURA – Mulleres do Val Miñor
Asociación multicultural de mulleres [ir]
Colectivo Violeta
Dorna
Federación Veciñal Eduardo Chao - Vocalía da Muller [ir]
FIGA (Feministas independentes Galegas) [ir]
Mulleres Progresistas de Vigo [ir]
Nós Mesmas [ir]
Rede de Mulleres Veciñais Contra os Malos Tratos [ir]
FERROL
Fuco Buxán [ir]
Lefre de Caldereta [ir]
USTG - Departamento da Muller [ir]
PONTEVEDRA
Asemblea de Mulleres de Pontevedra
COMPOSTELA
LIBERANZA, Asociación de Promoción da Muller
COSTA DA MORTE
Buserana
A MARIÑA
Observatorio da Mariña pola igualdade [ir]

Organizacións que colaboran coa MMM:

Mulleres Nacionalistas Galegas [ir]

Usa software libre

Cartel



Quen está en liña?

Temos 102 convidados en liña