MarchaMundialdasMulleresnaGaliza

Cambiar o mundo para cambiar a vida das mulleres, cambiar a vida das mulleres para cambiar o mundo

Marcha Mundial das Mulleres :: Feminismo :: Galiza

Para as nosas mortas ningún minuto de silencio, pero toda unha vida de loita!

Correo-e Imprimir PDF

As mulleres da Coordinadora Nacional Galega da MarchaMundial das Mulleres queremos expresar a nosa solidariedade e apoio ás compañeiras do Brasil polo asasinato policial de Marielle Franco.

Marielle Franco, compañeira feminista, negra, lésbica, obreira das favelas do Río de Xaneiro foi un exemplo de compromiso social pola transformación e construción dunha sociedade xusta e igualitaria.

Activista no movemento feminista, dirixiu a construción de políticas públicas para as mulleres na cidade, con énfase na confrontación á violencia e na defensa dos dereitos sexuais e reprodutivos das mulleres. Ademais, estivo na primeira liña fronte á intervención militar en Río de Janeiro

Ela, como antes Berta Cáceres en Honduras ou Sakine, Fidan e Leyla compañeiras kurdas asasinadas en París, foi asasinada por organizarse para construír un mundo de vida digna para as mulleres.

Foi, como elas, un pequeno faro alumeando o camiño da liberdade, a xustiza social e a igualdade.

Durante esta semana convocamos en diferentes lugar de país concentracións para esixir xustiza para a súa familia, condenando aos culpábeis, esa policía fascista ao servizo da dereita neoliberal que goberna o Brasil tras o golpe de estado.

Nunha Galiza na que a liberdade de expresión e persecución de militantes é cada vez máis alarmante, berramos ben alto que non imos deter a nosa loita contra o patriarcado e o capitalismo. E que cada compañeira que nos arranquen será un motivo máis para continuar.

Marielle Franco, por ti, por todas, nen un minuto de silencio, toda unha vida de loita!!!


Seguiremos en marcha, ata que todas, en todas as partes do mundo,sexamos libres!

Modificado o ( Xoves, 22 Marzo 2018 16:40 )
 

8M 2018 Paramos Galiza!

Correo-e Imprimir PDF


Chamamento ás mulleres galegas
8M 2018
Paramos Galiza!

As mulleres da Coordenadora galega da Marcha Mundial das Mulleres chamamos a secundar na Galiza o paro internacional de mulleres iniciado polas nosas irmás latinoamericanas no 2017 reclamando un mundo sen violencia e o dereito a vivirmos unhas vidas libres nun mundo máis xusto.

Queremos convidar á folga non so no ámbito laboral, tamén no ámbito dos coidados, visibilizando todos os traballos que asumimos as mulleres e sen os cales a sociedade non podería funcionar.

Este 8 de marzo a terra vai tremer porque as mulleres do mundo asumiremos un Paro Internacional de Mulleres poñendo en práctica o mundo no que queremos vivir.

Un mundo onde as tarefas de coidados sexan unha responsabilidade de toda a sociedade, valorizando o traballo invisibilizado das mulleres construíndo redes, apoios e estratexias vitais en contextos dificiles e de crises.

Un mundo onde non existan as violencias económicas, o empobrecemento das mulleres, a explotación do capital sobre as economías precarias, a explotación dos Estados nacionais e dos mercados cando nos endebedan, desaparezendo a vulnerabilidade fronte á violencia machista, os feminicidios, o noso dereito ao aborto libre ...

As mulleres galegas estamos en folga para estarmos todas, nin unha menos, querémonos vivas. Porque están con nosco:

- as vítimas dos feminicidios, as lesbianas e trans asasinadas por crimes de odio, as presas políticas, as desaparecidas, as mortas por abortos inseguros, as defensoras da nosa língua, da nosa cultura, as que sofren acoso sexual, as encarceladas por delitos menores mentras a corrupción política, a banca e os
delitos que benefician o capital quedan impunes ...

As mulleres galegas organizámonos na folga agrupándonos a todas, en todas partes, a forza do noso movemento está nos lazos que creamos entre nós, organizámonos para mudalo todo.

Porque tecemos un novo internacionalismo, porque o movemento dasemerxe como potencia alternativa, porque querémonos vivas e ceives arriscámonos en alianzas insólitas, porque estamos para nós, este 8 de marzo é o primeiro día das nosas novas vidas, porque móvenos o desexo, 2018 é o tempo da nosa revolución.

#Ninunhamenos#querémonosvivas
#NósParamos #AInternacionalFeminista
#ParoInternacionalDeMulleres

Modificado o ( Mércores, 14 Febreiro 2018 16:29 )  

TODAS SEGUIMOS SENDO JUANA RIVAS

Correo-e Imprimir PDF

TODAS SEGUIMOS SENDO JUANA RIVAS

No 2017 todas saímos á rúa decindo “todas somos Juana”. Hoxe, todas volvemos a ser Juana xa que a fiscalía pide para ela 5 anos de cadea e a privación da custodia dos seus fillos por 6 anos. Todas entendemos a Juana, porque fariamos o mesmo. Quen non a entende e o sistema xudicial que pon por riba unha lexistación que obvia totalmente as situacións de violencia de xénero. Atende unha demanda de sustración de menores internacional mais non valora os motivos deste acto nin o benestar dos menores, que neste momento están vivindo en Italia cun maltratador.

A loita feminista conseguiu que os menores sexan considerados vítimas directas de violencia de xénero e loitamos por evitar que os maltratadores teñan acceso a réxime de visitas e custodia dos seus fillos. Xa que os menores son vítimas directas do contexto de violencia que xenera un maltratador no seu fogar.

O grotesco deste caso chega ao absurdo: Juana interpuxo unha denuncia de violencia de xénero contra a súa ex parella, Arcuri, o 12 de xuño de 2016, mais aínda non se resolveu, nin en Italia, nin no estado español. A maiores, como Arcuri resultou condenado no 2009 a tres meses de prisión e un ano de afastamento, por agresión a Juana, a xustiza italiana reclama que os menores estean con él pero non confía en que sexa seguro para estos, e polo tanto deben estar baixo vixilancia. Cantos mais sinsentidos temos que acumular para protexer que un maltratador non perda unha custodia? Teñen Juana e os seus fillos que sufrir esta situación en base a unha xustiza que non ten en conta circunstancias tan graves como a violencia de xénero? E por último, pode ser considerada unha delincuente unha muller que fuxe dunha situación de violencia e quere protexer aos seus fillos? de qué parte está a xustiza, dos maltratadores ou das vítimas? O feminismo da de Juana.

Modificado o ( Martes, 16 Xaneiro 2018 15:31 )
 

O 016 É PARA AS VíTIMAS: AS MULLERES

Correo-e Imprimir PDF

O 016 É PARA AS VíTIMAS: AS MULLERES

Dende a Marcha Mundial das Mulleres queremos DENUNCIAR a terrible HIPOCRESÍA do goberno español. Este martes, finalmente, tras a presión social, o Ministerio de Sanidade, Servicios Sociais e Igualdade, retirou do prego de prescripcións técnicas do “Servizo 016 de información e asesoramento xurídico en materia de violencia de xénero” a asistencia a homes en materia de “separación, custodias e orientación en contextos de violencia”. O 016 é un teléfono de atención a mulleres vítimas de violencia de xénero. Cada vez menos medios se destinan a loitar contra a violencia machista, sen que esta reduza as súas cifras.

Parécenos un indicador claro da pouca importancia que teñen para o goberno español as 98 vítimas deste pasado 2017, o feito de que inclúa tratamento e asesoramento para os maltratadores no mesmo servizo que atende ás súas vítimas. 
Isto é ademais unha manobra perversa, xa que deslexitima o obxectivo co que foi creado o 016 restándolle importancia e protagonismo a un problema que debía ser central para calquera administración: a violencia machista.

Esta nova medida, xunto con tantas outras, móstranos a realidade: que baixo medidas de maquillaxe, o PP e o goberno español non pretenden loitar eficazmente contra o machismo e que non son parte da solución, senón do problema.

#FEMINISMO PARA VIVIR
#O016 PARA AS VITIMAS

 

DE VOLTA Á CASA QUERO SER LIBRE NON VALENTE

Correo-e Imprimir PDF

Nestes días sumamos outro feminicidio á longa lista de mulleres asasinadas. Diana Quer non volveu á súa casa en Boiro o 21 de agosto, Elisa Abruñedo, Socorro Pérez e outras moitas tampouco. No caso de Diana, detívose ao asasino debido a que intentou agredir a outra muller e non puido, no caso de Elisa e Socorro o seu asasino segue libre e o seu caso sen resolver. A nosa memoria almacena centos de mulleres asasinadas polo feito de ser mulleres. Que Diana Quer sexa incluída como vítima de violencia machista é fundamental e abre un camiño de xustiza negado todos estes anos. A reivindicación é clara: que todas estas mulleres sexan consideradas como vítimas da violencia machista a todos os efectos e sen ambigüidades. No 2017 non foron 48 mulleres asasinadas como reflicten os datos oficiais, foron 98.

Debemos resaltar o circo mediático artellado ao redor da desaparición e asasinato de Diana Quer, ao igual que no seu momento se fixo coas 3 mulleres de Alcácer. O morbo e as elucubracións cargadas de sexismo encheron horas de televisión sensacionalista onde se cuestionaba a vítima e as familias. Como ía vestida, ás horas nas que estaba na rúa, que facía soa pola noite...seguen a culpabilizarnos de que nos agredan e seguen a nutrir a cultura da violación e do feminicidio. Esta focalización dos medios non conciencia contra unha lacra da sociedade, senón que alimenta estereotipos e decide arbitrariamente que vítima lles parece digna de atención e cal non. Así asistimos a vítimas de primeira e de segunda e á individualización dun feito repetitivo, converténdose en “traxedia sen remedio” o que ten uns detonantes claros e non arbitrarios: o heteropatriarcado.

A realidade é que o que lle aconteceu a Diana está na mente de todas as mulleres. Podíamos ser calquera de nós. As mulleres temos un toque de queda non oficial pola noite. Xa dende pequenas se nos explica que temos que “ser prudentes”, avisar de que chegamos “ben”, non ir aos sitios soas, evitar lugares escuros... O medo fainos ceder espazos, mudar camiños, renunciar a actividades...e deteriorar a nosa liberdade a límites intolerables. E non é un medo sen fundamento, o perigo de agresión é real, probas disto son as violencias machistas que padecemos e interiorizamos nas nosas vidas diarias: que nos toquen sen consentimento, que nos acosen pola rúa, que forcen situacións obviando os nosos límites... Edúcannos para non ser violadas, para protexernos, mais non educan aos homes a non violar, a non agredir, a non asasinar. Se calquera colectivo desta sociedade sufrira este volume de agresión ou tivera que tomar as precaucións que teñen en conta as mulleres na súa vida diaria, estaríamos falando do terrorismo mais sanguinario e as medidas e medios serían moi diferentes.

As propias medidas xudiciais son mornas respecto aos asasinatos de mulleres, a introdución do “agravante por motivos de xénero” é un comezo que da esperanza, pero o obxectivo é que o feminicidio sexa recollido nos xulgados como tal sen ser preciso mediar probas para demostrar o desprezo do agresor cara o xénero da vítima. Nunha sociedade heteropatriarcal na que un home asasina a unha muller o propio sistema é proba desta situación de opresión e superioridade.

A Diana Quer, a Sara Alonso, a Agueda González e ás 98 mulleres asasinadas o ano pasado asasináronas homes fillos e netos do heteropatriarcado. Non “enfermos”, senón homes considerados “normais” que conviven na sociedade sen maior problema porque a súa conduta previa é tolerada polo seu entorno. Antes de asasinar seguro que acosaron verbalmente a algunha muller pola rúa, seguro que mandaron calar á súa parella en público, seguro que molestaron a algunha muller nun bar e a insultaron cando ela non lles fixo caso, seguro que contaron un chiste no que se emborracha á muller para que ser resista menos ou colgaban vídeos ou comentarios nun grupo de wasap de claro desprezo cara as mulleres. As sinais están ahí, só falta que a sociedade rexeite sen físgoas os comportamentos que constrúen a un agresor e comecemos a asumilos como parte da violencia contra as mulleres.

DIANA QUER PODIAMOS SER CALQUERA DE NÓS

QUERÉMONOS VIVAS

Modificado o ( Sábado, 06 Xaneiro 2018 21:46 )
 

POSICIONAMENTO respecto a CUSTODIA COMPARTIDA IMPOSTA

Correo-e Imprimir PDF


Dende a Marcha Mundial das Mulleres de Galiza queremos posicionarnos respecto a CUSTODIA COMPARTIDA IMPOSTA. Este tema colle importancia na Galiza, xa que o Parlamento Galego admitiu a trámite a Iniciativa Lexislativa Popular presentada pola Asociación Galega de Pais e Nais Separados, que a partir de agora proseguirá a súa tramitación parlamentaria como unha proposición de lei grazas aos votos a favor de PP e PsdG.

Dende a MMM non estamos en contra da custodia compartida en si. Ninguén loita máis pola igualdade entre mulleres e homes que as organizacións feministas e por suposto pola igual implicación dos homes nos coidados d@s súas fill@s e no fogar en xeral. Concordamos en que a mellor maneira de solucionar un divorcio e que as dúas partes se poñan de acordo e se repartan as tarefas e ocupación das crianzas. Ao que nos opoñemos é a que a lei impoña a custodia compartida obrigatoria como norma no caso de que no divorcio non haxa acordo entre as partes, que é o que reivindica esta ILP. Isto sería lóxico nunha sociedade realmente igualitaria pero non na nosa, na que a diferencia de implicación de nais e pais no fogar e no coidado d@s fill@s é notable na maioría dos casos.

Os datos oficiais reflicten claramente esta desigualdade. O Instituto Galego de Estadística (IGE) indica que as xornadas a tempo parcial son nun 90% ocupadas por mulleres. Os motivos de escoller este tipo de xornadas segundo o Instituto Nacional de Estadística (INE) tamén é esclarecedor: Os homes escollen este tipo de xornada normalmente para compatibilizar con estudos e só un 3% o fai por obrigas familiares. No caso das mulleres, a maior parte faino por motivos familiares e só un 4.2% por estudos. Así mesmo, o reparto das tarefas no fogar supón tamén unha profunda desigualdade segundo datos do INE, as mulleres dedican o dobre de tempo diariamente ao coidado de fill@s e fogar (4:45 horas fronte as 2:34 dos homes) . As excedencias por coidado familiar seguen a ser solicitadas, en máis do 88% dos casos, polas mulleres. Se ollamos no noso entorno, veremos como estes datos se axeitan plenamente á realidade.

Non vemos que colectivos e partidos que reivindican como bandeira a igualdade para facer obrigatoria a custodia compartida, pidan con igual insistencia o permiso de paternidade obrigatorio ou se queixen da desigual representación de nais e pais nas ANPAs nos colexios, servizos de garderías para liberar das tarefas...todas esas medidas que serían pasos previos para acadar ese equilibrio do que falan. Só están prestos para reivindicar a igualdade en casos anecdóticos, cando o prexudicado é o home. Nesta ILP pouco importa se a crianza d@s menores foi igualitaria, o que debe prevalecer e o dereito dos homes, que nunca deben ser cuestionados, aínda que a realidade non os avale.

O noso posicionamento tamén se basea nas consecuencias da custodia compartida imposta nos casos de familias vítimas de violencia machista. Neste momento asistimos perplexas a maltratadores que manteñen custodias d@s fill@s , réxime de visitas... e asistimos a asasinatos das crianzas acolléndose a ese fácil acceso a el@s. Nais que denunciaron repetidamente malos tratos da súa parella, sufriron a impotencia de ver como o seu verdugo tiña acceso sen problemas @s súas fill@s. Lembremos que se presentan unha media de 426 denuncias diarias (segundo datos do Consello Xeral do Poder Xudicial) pero menos da metade das mulleres denuncia a violencia exercida polas súas parellas, polo que detrás de moitas separacións conflitivas poden darse este tipo de situacións encubertas. Partir de que se aplique como primeira opción a custodia compartida xeraría un maior perigo e desprotección das crianzas no caso de malos tratos, xa que non sería unha xuíza a que valoraría a conveniencia da convivencia en cada caso. Salvo no caso de que a nai denunciase malos tratos, aplicaríase a custodia compartida como norma e sabemos que en moitos casos esta denuncia non chega a materializarse. Xa partimos dunha xustiza cun sesgo patriarcal claro e falta de formación sobre cuestións de xénero, pero a aprobación de leis deste tipo só acrecenta as desigualdades en sociedades onde as administracións deben traballar cara a igualdade antes de chegar a situacións conflitivas.

#ContraAsViolenciasMachistas
#FeminismoParaVivir
#CombaterOMachismo

 
Máis artigos...
Páxina 3 de 66

Participa!

unete.png

Opinión - Debate

A Viñeta

A MMM en Twitter

Perfil no Facebook de Marcha Mundial Mulleres Galiza

Enlaces Web











Banner Apoio:



Coloca un na túa páxina web !

Campañas:

cartazrumboagaza.jpg

4accion.png

fotocool_web.png

pgda.jpg

Cartel
Cartel

Publicacións:

tribunal_acusacion.jpg marchabrazil.jpg novasfeministas.jpglibroaiiiaccioninternacional.png portada_aborto.jpg24maio.png

Descargas:

Organizacións que integran a MMM:

NACIONAL
ADEGA [ir]
Andaina, Revista Galega de Pensamento Feminista [ir]
Anova [ir]
BNG - Comisión de Mulleres [ir]
Cerna [ir]
CC.OO - Secretaría da Muller [ir]
Esquerda Unida - Área da Muller [ir]
Forum Galego de Política Feminista [ir]
Galiza Nova - Asemblea de Mulleres [ir]
MÁMOA, Asociación Galega Pro Lactancia Materna
Mulleres Cristiás Galegas
Sindicato Labrego Galego - Secretaría das Mulleres [ir]
STEG - Asemblea de Mulleres [ir]
Xuventude Comunista [ir]
VIGO
AREA LOURA – Mulleres do Val Miñor
Asociación multicultural de mulleres [ir]
Colectivo Violeta
Dorna
Federación Veciñal Eduardo Chao - Vocalía da Muller [ir]
FIGA (Feministas independentes Galegas) [ir]
Mulleres Progresistas de Vigo [ir]
Nós Mesmas [ir]
Rede de Mulleres Veciñais Contra os Malos Tratos [ir]
FERROL
Fuco Buxán [ir]
Lefre de Caldereta [ir]
USTG - Departamento da Muller [ir]
PONTEVEDRA
Asemblea de Mulleres de Pontevedra
COMPOSTELA
LIBERANZA, Asociación de Promoción da Muller
COSTA DA MORTE
Buserana
A MARIÑA
Observatorio da Mariña pola igualdade [ir]

Organizacións que colaboran coa MMM:

Mulleres Nacionalistas Galegas [ir]

Usa software libre

Cartel



Quen está en liña?

Temos 24 convidados en liña