A loita polo dereito das mulleres a decidir a súa maternidade, elas, sen intromisións, ten conformado o cerne do feminismo galego. Unha peza substantiva foi bater na idea de que ser nai é unha obriga. Ser nai é unha posibilidade, unha opción. Elixir implica información, medidas anticonceptivas para aquelas mulleres de prácticas heterosexuais que non queiran quedar embarazadas, medios reais para exercer a maternidade en condicións axeitadas e o regulamento do aborto ou interrupción dun embarazo que non se quere levar a término.

Esta batalla foi dura e persistente no tempo. Morreron mulleres en abortos clandestinos, foron detidas, encausadas e xulgadas. Outras pasaron cárcere xunto con profesionais da sanidade. Foron moitas as que por non poderen interromper o seu embarazo tiveron que enfrontarse a maternidades non desexadas. Dor, humillacións e clandestinidades a grande maioría.

Logo da primeira aprobación da despenalización parcial do aborto en tres supostos en agosto de 1985 co goberno de Felipe González, que deixaba á maior porcentaxe de abortos fora dos tres supostos, seguimos loitando e sempre demandamos información sexual, buscando o porque tantísimas mulleres quedan embarazadas sen quereren. Sabemos moi ben que ningunha muller aborta por gusto senón para evitar un mal máis grande como é traer ao mundo crianzas non desexadas.

Destas loitas conseguiuse o cambio de opinión de amplos sectores sociais anteriormente opostos ao aborto polas prédicas desde púlpitos durante centos e centos de anos e de boa parte da xerarquía da xinecoloxía española.

En 2010 o goberno de Zapatero aproba a Lei de Saúde Sexual e Reprodutiva e da Interrupción Voluntaria do Embarazo que pasa a un sistema de prazos con indicacións no caso de malformación do feto. Esta Lei crea unhas condicións de mínima dignidade e respecto á decisión das mulleres aínda moi mellorables (obxección de conciencia, privatización cáseque absoluta da prestación, censura da formación e práctica médica, estigmatización profesional de quen fai abortos…)

Agora o ministro Gallardón á fronte do goberno do PP, preocupado por seguir o ditado da Conferencia Episcopal, do Foro da Familia e organizacións semellantes que forman ese 10% da poboación que pretenden a supresión do aborto e que sexa delicto en todos os casos, queren una volta atrás sen precedentes.

Nosoutras defendemos o dereito da muller a ter a posibilidade real e concreta de decidir se quere ser nai ou non e cando; sen que leis, ministros, bispos, médicos, xuíces ou calquera outra persoa interfiran na súa decisión. Sen que tampouco a Red Madre ou a Lei de Familia apreten e presionen ás mulleres embarazadas.

Queremos que se poñan a dispor de todas as mulleres que queren ser nais as posibilidades de facelo (servizos sociais públicos, escolas infantís, vivenda, comedores escolares, traballos con salarios e horarios que permitan a crianza) e que as administracións cumpran co seu cometido facilitando a nais e pais a posibilidade real de facer compatible traballo e familia.

Queremos que exista o dereito ao aborto libre, sen máis causas que a vontade da muller nas primeiras semanas, na carteira de servizos da sanidade pública.

E non queremos que se nos titorice. Somos capaces, sabemos o que decidimos.

Por todo isto, opoñémonos e denunciamos a intención do goberno do Partido Popular que, ao ditado da Conferencia Episcopal, en troca de mellorar as nosas vidas, garantir os nosos dereitos e as nosas liberdades, ponse a recortar unha lei que conta co apoio da maior parte da poboación.

PLATAFORMA POLA DEFENSA DO DEREITO AO ABORTO

[ Manifesto ]

[ Proposición Non de Lei do Parlamento Galego ]

[ Web da Plataforma ]

Para as mulleres da Cordenadora Nacional Galega da Marcha Mundial das Mulleres, a exposición, que onte, 3 de maio de 2013 deron as irmás de Guatemala, Natalia e Paula, sobre o que está a acontecer no seu territorio, (+info: http://www.feminismo.info/webgalego/) significou un novo encontro onde revivir experiencias pasadas, un coñecemento máis profundo do que significa a súa - nosa loita e unha estratexia esperanzadora de futuro.

De Encontro con activistas de Guatemala

 

As mulleres galegas da Marcha Mundial das Mulleres estamos acostumadas a interrelacionar os conflictos armados, a expoliación dos recursos naturais e a falta total e absoluta de dereitos para os seres humanos e non humanos, coa impunidade coa que actúan as transnacionais, que ademais contan co apoio dos nosos e seus gobernos, xunto co seu soporte financieiro. Tamén sabemos da hipocresía da máscara dos "dereitos humanos" enraizada nos nosos países, englobados no mal chamado mundo rico ou primeiro mundo, e de como os Tratados de Paz, non poden ser chamados así, cando non contan coa presenza e demandas das-os "derrotadas-os" e dentro do bando das-os "vencedoras-es" non se conta coa presenza e demandas das mulleres e poboacións indíxenas, como é o que acontece cos pobos maias de Guatemala, ata tal punto, que aínda hoxe, teñen que mercar as súas terras ao estado, porque contan con terras comunitarias e non con escrituras de propiedade.

Para nós, é moi importante que elas estean traballando nun proceso de confluencia entre os movementos campesiños ecoloxistas, movementos indíxenas e movemento feminista, algo impesable polo de agora na Galiza, onde salvo escasísimas excepcións, se apuntalan as demandas das mulleres como algo universal, prioritario e beneficioso para toda a humanidade. Coñecemos a outras Paulas e Natalias de Guatemala, da República Democrática do Congo, de Malí, de Bangladesh, do Sahara e moitos lugares máis, onde as consecuencias que teñen para elas e o seu territorio o noso modelo de vida, comezamos a sufrilas na nosa propia Terra.

As compañeiras de Ourense participaron este domingo na festa tradicional dos maios cun maio reivindicativo, esta é a letra coa que quedaron finalistas:

E aquí podedes ver a preparación e o maio no concurso:

Imaxes correspondentes ás accións de denuncia realizadas na mañá de hoxe na cidade da Coruña, no marco da xira europea que as lideresas guatemaltecas Natalia Atz Sunuc -Asociación CEIBA- e Paula Irene del Cid Vargas -asociación feministaLa Cuerda- están a realizar nestas semanas coma representantes da Confluencia Nuevo Baqtun -na que se atopan representadas máis de 50 organizacións guatemaltecas-, e que mesmo as levou a entrevistarse co Servicio Europeo de Acción Exterior da Unión Europea en Bruxelas.

Na concentración convocada ás 12.00hrs. na Praza da Palloza, ademais de faixas cos lemas “Unha mesma situación, unha mesma resistencia. Galiza-Guatemala” e “Hidralia Energía: cantas mulleres precisan violar para producir luz?”, visualizouse a través de varias siluetas de militares a ocupación militar baixo a que vive a poboación de Santa Cruz Barillas, expuxéronse fotografías correspondentes ás mobilizacións contra Hidralia Energía que están a facer as e os habitantes desta rexión, e repartíronse panfletos informativos sobre a vulneración de dereitos humanos por parte desta transnacional galega -propiedade dos irmáns Castro Valdivia- en Guatemala.

Posteriormente acudiuse en manifestación ata a sede que Hidralia Energía ten na Coruña, onde as convocantes lembraron que dende as mobilizacións realizadas na cidade o ano pasado a empresa retirou a placa identificativa que figuraba á entrada do edificio. Alí permaneceuse por espacio de máis de media hora identificando a localización da sede matriz desta transnacional, cantando consignas como “Galiza e Guatemala, esta loita non se cala”, “Mulleres unidas, contra as presas, contra as minas” ou “Patriarcado e Capital, alianza criminal”.

Nas súas intervencións Natalia Atz e Paula Irene del Cid, ademais de lembrar que mañá, un de maio, cúmprese un ano do asasinato do líder indíxena Andrés Francisco -opositor á central eléctrica que os irmáns Castro Valdivia queren construír en Santa Cruz Barillas-, denunciaron que a violencia segue a día de hoxe igual de forte na rexión, xa que o pasado 7 de abril o líder indíxena Daniel Pedro Mateo foi secuestrado e tamén asasinado e, a día de hoxe, un terceiro líder, Rubén Herrera -detido durante o Estado de Sitio decretado en maio de 2012-, segue no cárcere.

Ámbalas dúas lideresas chamaron tamén a atención sobre o feito de que Hidralia Enería estea a violar os dereitos dos pobos indíxenas recollidos no Convenio 169 da Organización Internacional do Traballo (OIT), pese a tratarse dun acordo internacional ratificado tanto polo Goberno español coma polo de Guatemala.

No coloquio celebrado na tarde do martes 30 de abril na Casa Museo Casares Quiroga, que contou cas intervencións das guatemaltecas Natalia Atz Sunuc -coordinadora daAsociación para la Promoción y el Desarrollo de la Comunidad CEIBA-, Paula Irene del Cid Vargas -asociación feminista La Cuerda- e a galega Isabel Vilalba -Secretaria Xeral do Sindicato Labrego Galego-.

Baixo o lema “Unha mesma situación, unha mesma resistencia. Guatemala e Galiza” as lideresas contextualizaron o ataque das transnacionais enerxéticas, tanto na rexión guatemalteca de Barillas como na galega Corcoesto, destacando a consciencia e coordenación da sociedade civil para opoñerse a este tipo de proxectos.

En ámbolos dous casos, transnacionais de capital estranxeiro, ca connivencia e apoio dos distintos gobernos, decidiron instalarse en zonas de grande valor ecolóxico e produtivo, ofertando a cambio desta destrución a posibilidade duns poucos postos de traballo ou, no caso de Barillas, unha ínfima cuantía económica ca que pretenden soterrar a oposición social ao proxecto.

Novamente as compañeiras guatemaltecas destacaron a violencia á que se vén sometidas as persoas que participan nas mobilizacións contra Hidralia Energía, lembrando o asasinato de varios líderes indíxenas e as reiteradas agresións sexuais ás mulleres que se opoñen ao proxecto hidráulico desta transnacional galega.

Isabel Vilalba, pola súa parte, fixo fincapé na manipulación dos datos que se están publicitando sobre o impacto que tería a mina de ouro que a transnacional Edgewater quere explotar en Corcoesto, minimizados ata o extremo dende o Goberno da Xunta de Galicia. Ademais, salientou que sería moi importante contar co dereito á consulta dos pobos afectados por estes proxectos, ferramenta ca que si contan as compañeiras guatemaltecas a través do Convenio 169 da Organización Internacional do Traballo (OIT), que garante o dereito á consulta para os pobos indíxenas. Neste senso, para Vilalba a iniciativa máis similar sería a Declaración de Dereitos das Labregas e Labregos que está a impulsar internacionalmente La Vía Campesina.

No coloquio participaron un cento de persoas, contando tamén ca presencia de varias organizacións sociais da Coruña.

*Texto da Coordenadora de loitas da Coruña*

ACCIÓNS PROGRAMADAS NA GALiZA

Martes 30 de abril (A Coruña)

12:00h Praza da Palloza: baixo o lema “Hidralia: Cantas mulleres precisan violar para producir luz?”, acto de denuncia da vulneración dos dereitos humanos que está a practicar Hidralia Energía en Guatemala.

12:45h Concentración e rolda de prensa na sede administrativa de Hidralia Energía (Av. del Ejército, nº10).

19:30hrs Casa Museo Casares Quiroga (rúa Panadeiras, s/n): coloquio con Natalia Atz Sunuc e Paula Irene del Cid Vargas (Guatemala) e afectadas pola mina de ouro que a transnacional canadiense Edgewater quere explotar en Corcoesto: “Unha mesma situación, unha mesma resistencia. Guatemala e Galiza

Mércores 1 de maio (Santiago de Compostela)

Participarán na convocatoria sindical do 1º de Maio en Compostela

Xoves 2 de maio (Santiago de Compostela)

Visita ao parlamento galego, reunión cos grupos políticos

20.00h Palestra : Estado de sitio e violencia patriarcal en Barillas - en As Dúas Ruela da Oliveira, 3 (Praza da Oliveira) Compostela

Venres 3 de maio (Vigo)

12:00h Roda de Prensa: Amigas da Terra e Marcha Mundial das Mulleres

19.30h Encontro cos movementos sociais, palestra na que falarán Natalia Atz Sunuc -coordinadora da Asociación para la Promoción y el Desarrollo de la Comunidad CEIBA- e Paula Irene del Cid Vargas -asociación feminista La Cuerda- /// Federación Veciñal "Eduardo Chao", Praza da Princesa ás 19:30 hrs

Coorganizan e convocan: Amigos da Terra, A Coruña en Loita, Comité de Solidariedade con América Latina (COSAL), Coordinación por los Derechos de los Pueblos Indígenas (CODPI), Feminismos Corunha, Feministas de Compostela e Coordenadora Galega da Marcha Mundial das Mulleres.

Dende a Coordenadora Galega da Marcha Mundial das Mulleres queremos amosar toda a nosa sororiedade coas compañeiras de Guatemala e sumámonos a todos os movementos que, na Galiza, traballarán durante estes días para visibilizar a problemática que sufren as comunidades indíxenas pola acción depredadora das transnacionais e acompañaremos a Paula e Natalia na súa xira galega mobilizándonos e contribuíndo, como o resto de organizacións e movementos coorganizadoras, a que a súa demanda sexa coñecida e a denunciar a situación que as políticas neoliberais ao servizo do capitalismo producen na vida das mulleres.

Sororiedade feminista, en marcha ata que todas sexamos libres!

Texto difundido pola Coordenadora de Loitas da comarca de A Coruña: No marco dunha intensa xira de denuncia que as está a levar por distintos países europeos, as compañeiras de Guatemala Natalia Atz Sunuc -coordinadora da Asociación para la Promoción y el Desarrollo de la Comunidad CEIBA- e Paula Irene del Cid Vargas -asociación feminista La Cuerda- permanecerán na Galiza dende o vindeiro martes 30 ata o venres 3 de maio, onde manterán reunións con colectivos, organizacións sociais e partidos políticos, co obxectivo de dar a coñecer os abusos e violacións dos dereitos humanos que están tendo lugar en Guatemala por mor dunha presa hidroeléctrica que a empresaHidro Santa Cruz -tamén coñecida como Hidralia Energía ou Ecoener-, propiedade do empresario coruñés Luis Castro Valdivia, quere construír nunha área de histórico valor sagrado e cultural pertencente a comunidades indíxenas guatemaltecas.

Dito proxecto conta ca clara oposición das comunidades afectadas, quenes logo dun minucioso proceso de consultas comunitarias iniciadas no ano 2007 -no que participaron case cincuenta mil persoas-, ditaminaron a súa total negativa á construción da presa a través do documento “Actas de las comunidades 2012”, trasladado tanto á empresa, como a representantes políticos e opinión pública.

O dono de Hidralia Energía, Luis Castro Valdivia, bem coñecido pola prensa latinoamericana, saltou aos medios de comunicación galegos cando no ano 2007 tanto el coma o seu cuñado, o ex director xeral de Industria da Xunta (1999-2005), o popular Ramón Ordás Badía, foron imputados pola Fiscalía do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) por un delito de tráfico de influencias relacionado ca concesión de parques eólicos e minicentrais hidroeléctricas, negocio no que Castro Valdivia, en alianza ca familia do ex-alcalde Francisco Vázquez e o ex-presidente da Confederación de Empresarios de Galicia (CEG), Antonio Fontenla, conta cunha espectacular presencia.

A visita destas dúas lideresas ten lugar nunha data especialmente significativa, xa que coincide co aniversario do Estado de Sitio decretado en Santa Cruz Barillas en maio do ano pasado, logo de que o día 1 dese mes persoas vinculadas a Hidro Santa Cruz -un dos detidos foi o seu Xefe de Seguridade- atacaran a tres líderes comunitarios que se opoñían ao proxecto, asasinando a un deles e deixando gravemente feridos aos outros dous.

A controvertida decisión do presidente guatemalteco Otto Pérez de afrontar a conflitividade derivada deste asasinato a través da suspensión de dereitos e liberdades que supón o Estado de Sitio para, deste xeito, protexer e favorecer o abuso da transnacional galega, vén motivada en grande parte pola situación estratéxica na que se atopa Hidralia Energía ao pertencer á Cámara Oficial Española de Comercio de Guatemala, entidade financiada polo Ministerio de Industria, Energía y Turismo de España. Ademais, o presidente Otto Pérez, aliado fundamental de Castro Valdivia nos seus negocios en Guatemala, conta cunha denuncia realizada no ano 2011 ante o Relator Especial da ONU Contra a Tortura e foi tamén acusado de ser un dos instigadores do asasinato en 1997 de Juan Gerardi, bispo e coordinador da Oficina de Derechos Humanos del Arzobispado de Guatemala.

A violencia despregada en Santa Cruz Barillas por Luís Castro Valdivia en connivencia co goberno guatemalteco, inda a día de hoxe mantén a rexión nunha situación de tensión constante, intensificada pola militarización e paramilitarización da zona. A poboación vive o seu día a día facendo fronte ás agresións continuadas da empresa, rexistrándose non só os mencionados atentados contra líderes e lideresas, senón tamén numerosos casos de violacións sexuais a mulleres e innumerables casos de intimidación, ataques e ameazas.

Neste momento, no que tamén grande parte da poboación galega estase a mobilizar na contra da destrución do noso territorio por parte de empresas transnacionais que, tamén aquí ca colaboración dos gobernos, pretenden aproveitar o estancamento económico para expoliar os nosos recursos naturais -véxase por exemplo a transnacional canadienseEdgewater en Corcoesto-, Natalia Atz e Paula Irene del Cid aproveitarán esta viaxe á Galiza non só para denunciar a vulneración dos dereitos humanos que está a ter lugar en Barillas, senón tamén para dar a coñecer e intercambiar estratexias de loita e, deste xeito, tanto dende Galiza como dende Guatemala, facer fronte á ameaza globalizada da explotación de recursos naturais e enerxéticos por parte de empresas privadas transnacionais que pulan polo modeloneoliberalista de enriquecemento a través da capitalización total da Natureza, da Vida.

Foi-me dificil atopar nos jornais, nas televisons, nas redes sociais... o seu nome. Ela , Elena Dumitro, fria, sem vida, depois de parir quatro para o mundo, desfazia-se em sangue e frio de baldosa, numha rua da Milagrosa, na cidade de Lugo. A vida roubada a golpe de machada. Ela, Elena Dumitro, dim que é a número 13. Com seguridade ergueu-se esse dia preocupada polo que comer, e querendo que todo fora bem. Nom sabia que ia pagar coa vida essa batalha. Dera moitas. Sabia como começavam e algo nela impedia-a calar e outorgar. Arriscava-se em cada umha delas, às vezes nom moi consciente, de até onde podia ou nom porfiar sem correr muito perigo. Esta última batalha perdeu-na definitivamente. As mans das vizinhas, arrastrando-a longe do campo de batalha nom conseguiram salva-la, tam só coloca-la no espaço público como umha combatente mais, umha combatente abatida.

Hai semanas aparecia nos médios de comunicaçom um inquérito onde se refletia que umha parte da povoaçom opina que a violência machista nom tem soluçom, que é algo inevitável, que sempre existiu. Também opina que as leis aprovadas resultam ineficaces para rematar coa violência machista. Hai algo de sabia intuiçom nestas opinións que vam em aumento, porque as leis, as políticas de igualdade, mesmo a mobilizaçom cidadá que segue a cada assassinato, nom fai albiscar o fim desta violência. Mais ao contrario, parece recrudescer e mostra-se imparável e cruel. É certo que na memória colectiva sempre existiu, mas as altas tasas de suicídio entre os agressores; o assassinato de filhas e filhos menores para infringir a morte em vida, e o incremento do número de moças assassinadas, falam dum fenómeno social com expresons novidosas que quando menos, precisa dum fondo análise ou doutras leituras para a sua comprensom e a sua erradicaçom.

Em todo caso, estamos ante umha batalha cruenta que gera sofrimento, destruçom, feridas e morte. Um guiom que se perpetua e se reproduze em múltiples escenários e na transversalidade social e generacional. Eu afirmo, como o afirmara já hai mais dumha década a feminista galega Begonha Caamanho, que é umha guerra.

Esta guerra, coma todas as guerras, mata. É umha guerra de dominaçom. É a guerra que o Patriarcado livra contra as mulheres do mundo. Umha guerra da que nom se dam partes nem nas grelhas informativas nem nas análises políticas. Esta é umha guerra nom reconhecida, oculta. Nom porque nom se nos informe das mais encarnecidas batalhas, aquelas que incluem soldado-suicida por exemplo, ou porque desde as organizaçons sociais e políticas nom se condenem os feitos e se reivindiquem medidas para luitar contra o que se considera umha “lacra”, senom porque ao nom reconhecer a existência desta guerra, como tal guerra, fai-se umha análise errada em quanto aos mecanismos e recursos que deveram por-se em marcha para conseguir a paz. Umha paz que traia a justiça e a liberdade para as mulheres.

O Patriarcado faz a guerra às mulheres do mundo cum exercito ingente de homens, algumhas mulheres e instituiçons e recursos. Trata-se dumha guerra de dominaçom moi prolongada no tempo. Leva vantaje na guerra psicológica e de propaganda, utilizando médios e centros criadores de opiom e ideológicos. Leva vantaje porque governos, instituiçons religiosas e educativas mostram essa dominaçom como natural ou de orde divina todos os dias. O Patriarcado tem vantaje também nos enfrontamentos corpo a corpo, pois estes campos de batalha som milhons em todo o planeta, mas ao entrarem no terreio do privado fam-se invisibeis, e as mulheres devem dar em solitário essa batalha fronte a um soldado bem armado ideologicamente e às vezes mesmo programado para matar.

As mulheres loitam, rebelam-se contra os péons do Patriarcado. Dam a batalha pola liberdade, contra a injustiça da opressom. A discriminaçom, a escravitude, a submissom, esmaga-as coma umha lousa nas cousas cotiás e nas extraordinárias, em cada minuto cos seus segundos das suas vidas. A sua resposta provoca a violência machista. A chama da liberdade que arde nelas provoca a reacçom da mente machista, do soldado do Patriarcado, para imponher a submissom. Mas essas batalhas dam-nas na mais absoluta soidade. Aí atuam o medo, o sentimento de culpa e a presom social que destroem a autoestima. O Patriarcado vence as mais das vezes nom só porque tem tecidas alianças cos poderosos cos que se retroalimenta para perpetuar-se, senom porque se enfronta a um exército de mulheres desorganizado e dividido em milhons de células de resistência, mas sem a suficiente conexom. Um exército que apenas conta com organizaçons próprias que conformam um inusual movimento social, o feminismo, moi atomizado, que nunca conseguiu a hegemonia social e que nestes momentos a nível planetário conta com poucas alianças e muitos inimigos. Inimigos com tanto poder que mesmo bombardeiam e destroem países inteiros e borram da categoria de cidadania ao 50% da populaçom, mediante leis sharias, leis de família e outras ordenaçons políticas e sociais tam gorentosas para o Patriarcado e tam uteis para o Império agonizante. Inimigos com tanta influência que logram centrar a esperanza dum mundo melhor na eleiçom dum Papa numha das instituiçons mais misogenas da história da Humanidade.

É preciso reformular a estratégia. Som tempos de cambio. Fala-se do fim dum ciclo histórico. Desde o feminismo temos que reflexionar sobre que papel nos toca jogar neste momento de cámbios. Que caminho tomar se queremos que o fim desta guerra chegue quanto antes, e sobre todo, que a sinatura da paz conleve a desapariçom do Patriarcado, que nom à desapariçom dos homens e mulheres que servem nas suas filas. Todo aponta a que essa nova estrategia aponta a dous frontes de luita: a guerra de propaganda ideológica, e a batalha pola deserçom massiva dos homens que servem ao Patriarcado.

• Arrincar do discurso feminista a vitimizaçom. Som combatentes, luitadoras pola liberdade, nom som vítimas. Enfrontam-se ao opressor, desafiando a autoridade patriarcal, as normas do poder. Exercem a liberdade de amar, de desamar, de decidir, de opinar, do sem permisso ... som activistas da igualdade, mas som activistas sem consciência de se-lo e sem organizar.

• Incluir aos homens no compromisso e no activismo feminista, impulsando desde as organizaçons e movimentos transformadores mistos a sua participaçom e visualizaçom nas políticas de igualdade e na elaboraçom de alternativas ao patriarcado. Impulsar a horizontalidade nesta luita, ampliar ao colectivo masculino a falta de hierarquias que sempre praticou o movimento feminista. Criar e fomentar liderazgos masculinos neste campo, impulsando o liderazgo feminino noutros campos de luita muito masculinizados.

• Reformular o discurso feminista para romper a barreira que separa as activistas das até agora chamadas vítimas. Nem som vítimas, nem todas somos vítimas. Deveremos conformar umha grande irmandade em rebeldia. Criar redes e alianças que visibilizem as resistências. As pequenas e ailhadas, e as mais grandes e colectivas. Animar a que essa resistência nom se faga em ilhamento, senom unindo-se, organizando-se, participando, para estar mais seguras, para medrar, para aprender das resistências das outras.

• Fortalecer o movimento feminista, impulsando alianças entre os distintos colectivos e participando com voz própria na construçom dos novos sujeitos políticos transformadores que estam a agromar tanto na Europa coma no norte de Africa. Feminismo é democracia, ou se preferimos, nom hai democracia sem o reconhecimento dos direitos do 50%.

Lupe Ces http://lupeces.blogspot.com.es/