MarchaMundialdasMulleresnaGaliza

Cambiar o mundo para cambiar a vida das mulleres, cambiar a vida das mulleres para cambiar o mundo

Marcha Mundial das Mulleres :: Feminismo :: Galiza

TODAS SEGUIMOS SENDO JUANA RIVAS

Correo-e Imprimir PDF

TODAS SEGUIMOS SENDO JUANA RIVAS

No 2017 todas saímos á rúa decindo “todas somos Juana”. Hoxe, todas volvemos a ser Juana xa que a fiscalía pide para ela 5 anos de cadea e a privación da custodia dos seus fillos por 6 anos. Todas entendemos a Juana, porque fariamos o mesmo. Quen non a entende e o sistema xudicial que pon por riba unha lexistación que obvia totalmente as situacións de violencia de xénero. Atende unha demanda de sustración de menores internacional mais non valora os motivos deste acto nin o benestar dos menores, que neste momento están vivindo en Italia cun maltratador.

A loita feminista conseguiu que os menores sexan considerados vítimas directas de violencia de xénero e loitamos por evitar que os maltratadores teñan acceso a réxime de visitas e custodia dos seus fillos. Xa que os menores son vítimas directas do contexto de violencia que xenera un maltratador no seu fogar.

O grotesco deste caso chega ao absurdo: Juana interpuxo unha denuncia de violencia de xénero contra a súa ex parella, Arcuri, o 12 de xuño de 2016, mais aínda non se resolveu, nin en Italia, nin no estado español. A maiores, como Arcuri resultou condenado no 2009 a tres meses de prisión e un ano de afastamento, por agresión a Juana, a xustiza italiana reclama que os menores estean con él pero non confía en que sexa seguro para estos, e polo tanto deben estar baixo vixilancia. Cantos mais sinsentidos temos que acumular para protexer que un maltratador non perda unha custodia? Teñen Juana e os seus fillos que sufrir esta situación en base a unha xustiza que non ten en conta circunstancias tan graves como a violencia de xénero? E por último, pode ser considerada unha delincuente unha muller que fuxe dunha situación de violencia e quere protexer aos seus fillos? de qué parte está a xustiza, dos maltratadores ou das vítimas? O feminismo da de Juana.

Modificado o ( Martes, 16 Xaneiro 2018 15:31 )
 

O 016 É PARA AS VíTIMAS: AS MULLERES

Correo-e Imprimir PDF

O 016 É PARA AS VíTIMAS: AS MULLERES

Dende a Marcha Mundial das Mulleres queremos DENUNCIAR a terrible HIPOCRESÍA do goberno español. Este martes, finalmente, tras a presión social, o Ministerio de Sanidade, Servicios Sociais e Igualdade, retirou do prego de prescripcións técnicas do “Servizo 016 de información e asesoramento xurídico en materia de violencia de xénero” a asistencia a homes en materia de “separación, custodias e orientación en contextos de violencia”. O 016 é un teléfono de atención a mulleres vítimas de violencia de xénero. Cada vez menos medios se destinan a loitar contra a violencia machista, sen que esta reduza as súas cifras.

Parécenos un indicador claro da pouca importancia que teñen para o goberno español as 98 vítimas deste pasado 2017, o feito de que inclúa tratamento e asesoramento para os maltratadores no mesmo servizo que atende ás súas vítimas. 
Isto é ademais unha manobra perversa, xa que deslexitima o obxectivo co que foi creado o 016 restándolle importancia e protagonismo a un problema que debía ser central para calquera administración: a violencia machista.

Esta nova medida, xunto con tantas outras, móstranos a realidade: que baixo medidas de maquillaxe, o PP e o goberno español non pretenden loitar eficazmente contra o machismo e que non son parte da solución, senón do problema.

#FEMINISMO PARA VIVIR
#O016 PARA AS VITIMAS

 

DE VOLTA Á CASA QUERO SER LIBRE NON VALENTE

Correo-e Imprimir PDF

Nestes días sumamos outro feminicidio á longa lista de mulleres asasinadas. Diana Quer non volveu á súa casa en Boiro o 21 de agosto, Elisa Abruñedo, Socorro Pérez e outras moitas tampouco. No caso de Diana, detívose ao asasino debido a que intentou agredir a outra muller e non puido, no caso de Elisa e Socorro o seu asasino segue libre e o seu caso sen resolver. A nosa memoria almacena centos de mulleres asasinadas polo feito de ser mulleres. Que Diana Quer sexa incluída como vítima de violencia machista é fundamental e abre un camiño de xustiza negado todos estes anos. A reivindicación é clara: que todas estas mulleres sexan consideradas como vítimas da violencia machista a todos os efectos e sen ambigüidades. No 2017 non foron 48 mulleres asasinadas como reflicten os datos oficiais, foron 98.

Debemos resaltar o circo mediático artellado ao redor da desaparición e asasinato de Diana Quer, ao igual que no seu momento se fixo coas 3 mulleres de Alcácer. O morbo e as elucubracións cargadas de sexismo encheron horas de televisión sensacionalista onde se cuestionaba a vítima e as familias. Como ía vestida, ás horas nas que estaba na rúa, que facía soa pola noite...seguen a culpabilizarnos de que nos agredan e seguen a nutrir a cultura da violación e do feminicidio. Esta focalización dos medios non conciencia contra unha lacra da sociedade, senón que alimenta estereotipos e decide arbitrariamente que vítima lles parece digna de atención e cal non. Así asistimos a vítimas de primeira e de segunda e á individualización dun feito repetitivo, converténdose en “traxedia sen remedio” o que ten uns detonantes claros e non arbitrarios: o heteropatriarcado.

A realidade é que o que lle aconteceu a Diana está na mente de todas as mulleres. Podíamos ser calquera de nós. As mulleres temos un toque de queda non oficial pola noite. Xa dende pequenas se nos explica que temos que “ser prudentes”, avisar de que chegamos “ben”, non ir aos sitios soas, evitar lugares escuros... O medo fainos ceder espazos, mudar camiños, renunciar a actividades...e deteriorar a nosa liberdade a límites intolerables. E non é un medo sen fundamento, o perigo de agresión é real, probas disto son as violencias machistas que padecemos e interiorizamos nas nosas vidas diarias: que nos toquen sen consentimento, que nos acosen pola rúa, que forcen situacións obviando os nosos límites... Edúcannos para non ser violadas, para protexernos, mais non educan aos homes a non violar, a non agredir, a non asasinar. Se calquera colectivo desta sociedade sufrira este volume de agresión ou tivera que tomar as precaucións que teñen en conta as mulleres na súa vida diaria, estaríamos falando do terrorismo mais sanguinario e as medidas e medios serían moi diferentes.

As propias medidas xudiciais son mornas respecto aos asasinatos de mulleres, a introdución do “agravante por motivos de xénero” é un comezo que da esperanza, pero o obxectivo é que o feminicidio sexa recollido nos xulgados como tal sen ser preciso mediar probas para demostrar o desprezo do agresor cara o xénero da vítima. Nunha sociedade heteropatriarcal na que un home asasina a unha muller o propio sistema é proba desta situación de opresión e superioridade.

A Diana Quer, a Sara Alonso, a Agueda González e ás 98 mulleres asasinadas o ano pasado asasináronas homes fillos e netos do heteropatriarcado. Non “enfermos”, senón homes considerados “normais” que conviven na sociedade sen maior problema porque a súa conduta previa é tolerada polo seu entorno. Antes de asasinar seguro que acosaron verbalmente a algunha muller pola rúa, seguro que mandaron calar á súa parella en público, seguro que molestaron a algunha muller nun bar e a insultaron cando ela non lles fixo caso, seguro que contaron un chiste no que se emborracha á muller para que ser resista menos ou colgaban vídeos ou comentarios nun grupo de wasap de claro desprezo cara as mulleres. As sinais están ahí, só falta que a sociedade rexeite sen físgoas os comportamentos que constrúen a un agresor e comecemos a asumilos como parte da violencia contra as mulleres.

DIANA QUER PODIAMOS SER CALQUERA DE NÓS

QUERÉMONOS VIVAS

Modificado o ( Sábado, 06 Xaneiro 2018 21:46 )
 

POSICIONAMENTO respecto a CUSTODIA COMPARTIDA IMPOSTA

Correo-e Imprimir PDF


Dende a Marcha Mundial das Mulleres de Galiza queremos posicionarnos respecto a CUSTODIA COMPARTIDA IMPOSTA. Este tema colle importancia na Galiza, xa que o Parlamento Galego admitiu a trámite a Iniciativa Lexislativa Popular presentada pola Asociación Galega de Pais e Nais Separados, que a partir de agora proseguirá a súa tramitación parlamentaria como unha proposición de lei grazas aos votos a favor de PP e PsdG.

Dende a MMM non estamos en contra da custodia compartida en si. Ninguén loita máis pola igualdade entre mulleres e homes que as organizacións feministas e por suposto pola igual implicación dos homes nos coidados d@s súas fill@s e no fogar en xeral. Concordamos en que a mellor maneira de solucionar un divorcio e que as dúas partes se poñan de acordo e se repartan as tarefas e ocupación das crianzas. Ao que nos opoñemos é a que a lei impoña a custodia compartida obrigatoria como norma no caso de que no divorcio non haxa acordo entre as partes, que é o que reivindica esta ILP. Isto sería lóxico nunha sociedade realmente igualitaria pero non na nosa, na que a diferencia de implicación de nais e pais no fogar e no coidado d@s fill@s é notable na maioría dos casos.

Os datos oficiais reflicten claramente esta desigualdade. O Instituto Galego de Estadística (IGE) indica que as xornadas a tempo parcial son nun 90% ocupadas por mulleres. Os motivos de escoller este tipo de xornadas segundo o Instituto Nacional de Estadística (INE) tamén é esclarecedor: Os homes escollen este tipo de xornada normalmente para compatibilizar con estudos e só un 3% o fai por obrigas familiares. No caso das mulleres, a maior parte faino por motivos familiares e só un 4.2% por estudos. Así mesmo, o reparto das tarefas no fogar supón tamén unha profunda desigualdade segundo datos do INE, as mulleres dedican o dobre de tempo diariamente ao coidado de fill@s e fogar (4:45 horas fronte as 2:34 dos homes) . As excedencias por coidado familiar seguen a ser solicitadas, en máis do 88% dos casos, polas mulleres. Se ollamos no noso entorno, veremos como estes datos se axeitan plenamente á realidade.

Non vemos que colectivos e partidos que reivindican como bandeira a igualdade para facer obrigatoria a custodia compartida, pidan con igual insistencia o permiso de paternidade obrigatorio ou se queixen da desigual representación de nais e pais nas ANPAs nos colexios, servizos de garderías para liberar das tarefas...todas esas medidas que serían pasos previos para acadar ese equilibrio do que falan. Só están prestos para reivindicar a igualdade en casos anecdóticos, cando o prexudicado é o home. Nesta ILP pouco importa se a crianza d@s menores foi igualitaria, o que debe prevalecer e o dereito dos homes, que nunca deben ser cuestionados, aínda que a realidade non os avale.

O noso posicionamento tamén se basea nas consecuencias da custodia compartida imposta nos casos de familias vítimas de violencia machista. Neste momento asistimos perplexas a maltratadores que manteñen custodias d@s fill@s , réxime de visitas... e asistimos a asasinatos das crianzas acolléndose a ese fácil acceso a el@s. Nais que denunciaron repetidamente malos tratos da súa parella, sufriron a impotencia de ver como o seu verdugo tiña acceso sen problemas @s súas fill@s. Lembremos que se presentan unha media de 426 denuncias diarias (segundo datos do Consello Xeral do Poder Xudicial) pero menos da metade das mulleres denuncia a violencia exercida polas súas parellas, polo que detrás de moitas separacións conflitivas poden darse este tipo de situacións encubertas. Partir de que se aplique como primeira opción a custodia compartida xeraría un maior perigo e desprotección das crianzas no caso de malos tratos, xa que non sería unha xuíza a que valoraría a conveniencia da convivencia en cada caso. Salvo no caso de que a nai denunciase malos tratos, aplicaríase a custodia compartida como norma e sabemos que en moitos casos esta denuncia non chega a materializarse. Xa partimos dunha xustiza cun sesgo patriarcal claro e falta de formación sobre cuestións de xénero, pero a aprobación de leis deste tipo só acrecenta as desigualdades en sociedades onde as administracións deben traballar cara a igualdade antes de chegar a situacións conflitivas.

#ContraAsViolenciasMachistas
#FeminismoParaVivir
#CombaterOMachismo

 

A MANADA SOMOS NÓS!!

Correo-e Imprimir PDF

A MANADA SOMOS NÓS!!

Nestes días asistimos á revictimización a través de todo tipo de medios dunha moza que sufriu unha violación múltiple. Os medios de comunicación explicitan a violencia estrutural a través do trato que dan do xuízo, mas non é só no caso da violación de San Fermín senón en todos aqueles procesos xudiciais nos que intervén a violencia machista.

Moitas (todas) sabemos que denunciar as agresións expón ás agredidas a todo tipo de novas e reiteradas agresións públicas e privadas e é por iso que en moitos casos non se dan os pasos necesarios para levar adiante ditas denuncias.

Na Galiza hai xa un par de anos que compañeiras se organizan para a autodefensa facendo especial traballo no contexto de festas e celebracións populares, este traballo desenvólvese baixo a denominación de manada, termo hoxe maltratado e asociado aos agresores.

Dende aquí reivindicamos que a manada somos nós, as feministas, que nos organizamos para defendernos das violencias e que seguimos tecendo rede para ter a forza suficiente para denuncialas.

IMOS FACER RUIDO CONTRA AS AGRESIÓNS

Convidámoste a que o xoves, 23 de novembro, ás 20:00 horas, na farola de Urzaiz-Vigo  saias a rúa connosco nunha ACCIÓN para reivindicar que estamos fartas de agresións! Que estando xuntas a manada somos nós!
Que estamos fartas de que sendo as agredidas se nos cuestione e criminalice!
Que non imos ficar caladas fronte a unha xustiza patriarcal e a uns medios e sociedade cómplices da violencia machista!
Que queremos mudar este entorno machista e que precisamos feminismo para vivir!
Contamos contigo para facer moito, moito ruído. Trae batukada,  panderetas, cacerolas e todo o que se che ocorra para facernos oír. Todas xuntas imos facer que se nos escoite!
Obrigadas a todas as que se organizan para combater tanta e tanta violencia.

En sororidade feminista, Feminismo para Vivir!!
Modificado o ( Domingo, 26 Novembro 2017 19:51 )
 

[ 25 Novembro ] O machismo oprime e mata dende a infancia.

Correo-e Imprimir PDF

O machismo oprime e mata dende a infancia.

Organicémonos para combatelo!

Mobilizacións
OURENSE - ás 19h diante do C.C. Ponte Vella
VIGO - às 20h dende a Farola de Urzàiz 
A CORUÑA - ás 19h no Obelisco 
COMPOSTELA - ás 20h dende a Praza 8 de Marzo
FERROLTERRA - ás 18h polideportivo San Valentín (Fene)
ARZÚA - ás 19.30h entrada principal do Multiusos

O 25 de novembro é o Día Internacional para a eliminación da violencia contra as mulleres. Neste día, como no resto do ano, queremos visibilizar a violencia que sufrimos as mulleres polo feito de sermos mulleres e reclamamos medidas efectivas e concretas para combatela. Esta violencia asumímola desde que nacemos e aféctanos a todos os aspectos das nosas vidas: violencia estética, acoso sexual, agresións sexuais, discriminación laboral, etc., ata chegar á máis evidente que é o asasinato.

Esta violencia sistémica, o patriarcado, é aínda máis cruel coas mulleres que están relegadas ás marxes pola súa condición de raza, clase, orientación sexual, inmigración...

Mais cando falamos de violencia machista non sempre entramos a debater sobre as fillas e fillos asasinados como forma de vinganza contra as súas nais. Os asasinos son sempre os seus pais biolóxicos, ou ben parellas ou exparellas das súas nais. Soen facelo durante o réxime de visitas. Usados como un mero obxecto para danar de xeito irreparábel ás súas nais, para provocarlles o maior dano posíbel. É un dos xeitos máis crueis da violencia machista porque o obxectivo é que non se recupere e non o esqueza xamais.

De feito, as administracións tan só recoñecen dous feminicidios durante este ano 2017 en Galiza: o de Virginia, de 55 anos, no Carballiño, e o de María José Mateo (Sesé), de 52 anos en Redondela. Mais aínda que non computan para as cifras oficiais, foron catro e non dúas as vítimas do machismo. Xa que no mes de maio un meniño de 11 anos foi asasinado polo seu pai en Oza Cesuras. E durante o secuestro da súa filla de tan só 21 meses, asasinaban na Coruña a M.M.A, de 73 anos, quen foi atopada molida a paus a mans do seu ex-xenro.

Nos últimos dous anos foron 18 os asasinatos machistas na Galiza. Destes, non podemos esquecernos dos asasinatos das irmás Amaia e Candela Oubel, con tan só 9 e 4 anos, asasinadas polo seu pai cunha radial durante o período de visitas estival. Por iso pretendemos visualizar na nosa campaña non só na violencia contra as mulleres no marco das relacións de parella, senón poñer o foco tamén no tipo de violencia que exercen os machistas no sistema patriarcal, agredindo todo aquelo ao que ás mulleres teñen estima: obxectos, animais de compañía, mais tamén inclúen ameazas e violencia contra amizades, novas parellas das vítimas, familiares e dentro destes, incluso as fillas e fillos. De feito, os maltratadores transforman ás crianzas en obxectos para continuar co maltrato e a violencia contra a muller, conscientes de que a través dos fillos e fillas manterán o contacto e poderán continuar coa extorsión, o acoso. Este tipo de violencia recibe un nome: violencia vicaria, que é a que se exerce contra as crianzas para ferir á muller.

Non é casual que moitos dos varóns que amosaron comportamentos violentos na relación de parella, que durante a convivencia non se preocuparon polos seus fillos e fillas, no momento da separación soliciten un réxime de custodia compartida, un réxime amplo de visitas, ou mesmo a custodia das crianzas, só co afán de seguir en contacto coa exmuller e poder continuar co maltrato. Por iso rexeitamos calquera modificación legal dirixida a impoñer este modelo de custodia cando non exista acordo entre os membros da parella.
No estado español a realidade é igual de cruda. Foron case un cento as mulleres asasinadas durante o ano 2017. Máis de dez menores. Se acudimos as estatísticas sobre violencia as cifras son demoledoras: preto de 3 mulleres ao día son violadas (as estatísticas soamente contan os casos nos que hai penetración), ducias violentadas en cada recuncho do planeta, tamén aquí ao pé das nosas casas, dos nosos lugares de ocio ou traballo. Como é posible que a loita contra a violencia machista non sexa unha prioridade? Para chegar a estas cifras tan arrepiantes sen que exista unha conmoción, é necesaria unha violencia tolerada pola noso sistema de valores. En consecuencia, reclamamos que se combata como un problema social e político. Os problemas das mulleres son problemas da sociedade e como tales, sen complexos patriarcais, deben ser tratados.

É urxente loitar contra a impunidade do acosador, do maltratador xa que esta impunidade da abeiro a múltiples abusos. Si, precisamos de leis máis coercitivas que disuadan o home maltratador de concretar con violencia o seu desprezo polas mulleres, pero é necesario insistir en que non se trata dunha violencia con motivacións psicolóxicas ou individuais senón que debemos mudar o tecido social. Non cremos na individualización da defensa contra a violencia machista. Non podemos permitir que cada unha dependa da súa sorte ou da súa fortaleza.

Esta violencia patriarcal e a cultura da violación teñen intereses económicos pois o capitalismo, na súa lóxica de acumulación de riqueza precisa que as mulleres percibamos como unha violencia menor que nos reclúan nos nosos fogares, baixo o pretexto do amor romántico, responsabilizándonos da reprodución, obrigándonos a realizar gratuitamente traballos indispensables para a sostibilidade da vida. Non soamente estas responsabilidades non son asumidas pola sociedade senón que as políticas neoliberais desmantelan os servizos públicos: garderías, centros de atención á vellez, sanidade, etc. O capital financeiro, as medidas de austeridade e a privatización provocan a pobreza e as violencias cara as mulleres.

Rebelámonos contra a intimidación colectiva que xorde das agresións físicas ou sexuais. As vítimas sofren o último mecanismo de imposición do poder masculino, son mulleres que resisten, valentes que se atreveron a cuestionalo, que deciden non ser a posesión da súa parella, que deciden non terlle medo á noite, que toman as rúas. Mentres unha soa de nós sinta medo non viviremos nunha sociedade xusta e igualitaria. Unidas en resistencias loitamos e loitaremos contra o capitalismo, o heteropatriarcado, o racismo e o colonialismo, construíndo alternativas para un mundo que poña no centro a vida, sen converter as persoas en mercadoría.

Esiximos orzamentos que se tomen en serio a violencia afrontándoa desde todos os ámbitos sociais. Rexeitamos pactos de estado que manteñen a violencia no ámbito doméstico e de parella negando a existencia dunha estrutura de opresión das mulleres. Non queremos políticas de foto e apertóns de mans, queremos solucións e recursos contra a violencia que sufrimos.

Para acadar a igualdade efectiva reclamamos:

- Unha educación non sexista nun modelo de escola que non sexa androcéntrico no reparto de espazo, nos contidos, na organización do traballo...,

- Educarmos en relacións en pé de igualdade baseadas no respecto e a liberdade para sermos e estarmos con quen nos pete.

- Campañas de concienciación social dirixidas aos nenos, adolescentes e homes para que non asuman a violencia como pauta de comportamento masculino.

- Unha xustiza ao servizo da igualdade: aumentar e dotar de recursos materiais e humanos máis Xulgados especializados en violencia de xénero.

- Protección real ás mulleres que sofren violencias: aumentar o número de vivendas de acollida para mulleres e crianzas vítimas de malos tratos, garantir a liberdade económica das mulleres que sofren violencia, garantir a asistencia letrada da vítima por parte da mesma profesional en todos os procesos xudiciais que teña que emprender tras denunciar ser vítima de violencia (separación legal, custodia das crianzas, pensións alimenticias, disolucións de gananciais, etc.), acurtar os prazos de resposta na tramitación de ordes de afastamento, e realizar unha correcta avaliación do nível de risco, conquerindo que as vítimas sexan acompañadas desde o inicio por profesionais dos servizos sociais que orienten ás mulleres durante todo o proceso.

- Unha sanidade que coide das persoas: formación en perspectiva de xénero de todo o persoal sanitario que trate a mulleres e crianzas.

Mais para lograr vivir sen violencia é preciso dun cambio de actitudes, dun cambio de políticas e dun cambio do modelo social vixente na nosa sociedade. Desde a Marcha Mundial das Mulleres seguiremos loitando para acadalo. Seguiremos en marcha ata que todas sexamos libres.

#QuerémonosVivas
#FeminismoparaVvir

www.feminismo.info | Este enderezo de correo-e está a ser protexido de programas autómatas de envío de correo non sedexado, precisas activar o JavaScript para velo

tw @MMMGaliza

fb marchamundialmulleres.galiza

Modificado o ( Domingo, 19 Novembro 2017 16:05 )
 
Páxina 1 de 64

Participa!

unete.png

Opinión - Debate

A Viñeta

A MMM en Twitter

Perfil no Facebook de Marcha Mundial Mulleres Galiza

Enlaces Web











Banner Apoio:



Coloca un na túa páxina web !

Campañas:

cartazrumboagaza.jpg

4accion.png

fotocool_web.png

pgda.jpg

Cartel
Cartel

Publicacións:

tribunal_acusacion.jpg marchabrazil.jpg novasfeministas.jpglibroaiiiaccioninternacional.png portada_aborto.jpg24maio.png

Descargas:

Organizacións que integran a MMM:

NACIONAL
ADEGA [ir]
Andaina, Revista Galega de Pensamento Feminista [ir]
Anova [ir]
BNG - Comisión de Mulleres [ir]
Cerna [ir]
CC.OO - Secretaría da Muller [ir]
Esquerda Unida - Área da Muller [ir]
Forum Galego de Política Feminista [ir]
Galiza Nova - Asemblea de Mulleres [ir]
MÁMOA, Asociación Galega Pro Lactancia Materna
Mulleres Cristiás Galegas
Sindicato Labrego Galego - Secretaría das Mulleres [ir]
STEG - Asemblea de Mulleres [ir]
Xuventude Comunista [ir]
VIGO
AREA LOURA – Mulleres do Val Miñor
Asociación multicultural de mulleres [ir]
Colectivo Violeta
Dorna
Federación Veciñal Eduardo Chao - Vocalía da Muller [ir]
FIGA (Feministas independentes Galegas) [ir]
Mulleres Progresistas de Vigo [ir]
Nós Mesmas [ir]
Rede de Mulleres Veciñais Contra os Malos Tratos [ir]
FERROL
Fuco Buxán [ir]
Lefre de Caldereta [ir]
USTG - Departamento da Muller [ir]
PONTEVEDRA
Asemblea de Mulleres de Pontevedra
COMPOSTELA
LIBERANZA, Asociación de Promoción da Muller
COSTA DA MORTE
Buserana
A MARIÑA
Observatorio da Mariña pola igualdade [ir]

Organizacións que colaboran coa MMM:

Mulleres Nacionalistas Galegas [ir]

Usa software libre

Cartel



Quen está en liña?

Temos 77 convidados en liña