Por iniciativa da Federación de Mulleres do Quebeque, mais de 3.500 organizacións en todo o mundo levamos, desde o ano 2000, desenvolvendo actividades ao redor duns obxectivos comúns. Os obxectivos da Marcha son loitar contra a pobreza e a violéncia de xénero.

Na actualidade 1.300 millóns de persoas no mundo son pobres, destas, 7 de cada 10 son mulleres. Mais de 840 millóns de persoas adultas son analfabetas, destas, as duas terceiras partes son mulleres. As mulleres e as nenas son vítimas de todo tipo de violéncia no mundo, non só en tempos de guerra, senon a diário e en todos os continentes, vítimas de violacións, amputacións xenitais, obrigadas a ocultar o seu corpo ou a espilo e vendelo, condenadas a morrer de fame ou enfermedades, elas e as suas crianzas.

Pretendemos que a nosa voz, xunto á de todas as mulleres, se escoite en todas partes con as reivindicacións e proxectos dun mundo máis xusto e en igualdade.

Recoñecendo a variedade e pluralismo do movimento feminista mundial, as actividades da Marcha, teñem en cada lugar do planeta as suas características específicas e de desenvolvimento.


Como se está a desenvolver a Marcha Mundial na Galiza?

Somos 36 organizacións as que conformamos a Coordenadora Nacional da Marcha na Galiza.

Ainda tendo diferencias nos campos de actuación e sectores sociais e ideolóxicos aos que representamos, unennos os obxectivos da Marcha: a luita contra a pobreza e contra a violéncia de xénero. Unha loita que na Galiza pasa por medidas concretas e efectivas que nós sintetizamos nunha TÁBOA REIVINDICATIVA que vai guiar todas as actuacións da Coordenadora Galega e nos vai permitir negociar e esixir ás distintas instituiçons, a sua concretizaçom real.

A táboa reivindicativa da Marcha Mundial das Mulleres na Galiza, xurde dunha reflexon colectiva das 36 organizacións que conformamos a Coordenadora Nacional que, analisando a situación das mulleres na sociedade galega, concluímos que:

Na Galiza a feminización da pobreza, da marginación e da precariedade laboral, é un feito real. As mulleres somos maioría no paro, con case dez pontos de diferencia a respeito dos homes. As mulheres somos a maioria das asinantes dos contratos en precário, na economía submerxida, nos sectores laborais con menos salário, a maioría das pessoas que cobran a RISGA (Renda de Integración Social Galega), concretamente o 80%.

Moitos sectores industriais e laborais que empregan maioritariamente mulleres ( conserva, téxtil, alimentación, hostelería, limpeza ), abusan dos contratos a tempo parcial e temporais. Especialmente a indústria téxtil consegue os seus benefícios amparándose na economía submerxida desenvolvida en pequenas cooperativas e obradoiros. A maiores, todas estas indústrias ameazan constantemente ás suas empregadas co despido se intentan reivindicar os seus dereitos. As mulheres empregadas no serviço doméstico tenhem pior situaçom : simplesmente nom tenhem direitos laborais.

As mulheres labregas non son iguais ante a lei. Discrimínaselles no aceso á titulariedade das explotacións agrárias e sofren en primeiro plano as políticas de limitación da produción impostas pola Unión Europea. As mulleres mariscadoras, que representan o 87% deste sector, ven como a legislación do marisqueio as discrimina por non ter en conta a realidade concreta dos distintos colectivos, por exemplo, à hora de marcar as cotizacións que lles permitan o aceso ás prestacións sociais que como traballadoras lles pertencen.

Mentres o 22% da población galega, maiormente mulleres, vive en situación de pobreza relativa, segundo o informe do Valedor do Povo, os Bancos e Caixas en Galiza, gañaron unha média de 143 millóns ao día, ao longo de 1999. Exactamente 52.480 milhons de pesetas de benefícios netos.

O traballo doméstico segue a ser desenvolvido por nós case exclusivamente. As cargas familiares aumentan a nosa xornada laboral e mentres as escolas infantís na Galiza só dan atendido ao 2% das crianzas menores de 3 anos, contamos só con un tercio das prazas xeriátricas recomendadas pola Organización Mundial da Saúde e a axuda a domicílio para a atención de persoas doentes ou con minusvalías é case inexistente.

Nas mulleres mozas, menores de 30 anos, os índices de paro elévanse ao 25% do total do desemprego e nos medios urbanos aumenta considerábelmente o seu número nas bolsas de pobreza. Ademais diso sofren nos centros de ensino unha educación sexista e discriminatória reflectida tanto nos libros de texto como na utilización do tempo e dos espacios, ou na perpetuación de roles de xénero e actitudes machistas dentro do espacio escolar. Para a maioría das mulleres novas non existe o dereito á educación sexual. Os medios de comunicación presionan as mulleres novas cos seus estereótipos de muller á moda, que triunfa pola aceptación que dela fan os homes, axustándose a unha imaxen que nada ten a ver con a pluralidade de imaxes que representamos as mulleres.

A pobreza ten unha expressión moito mais agudizada nos colectivos das mulleres imigrantes, das mulleres en prisión, e nas mulleres xitanas. As redes de tráfico de imigrantes no noso país, comercian con mulleres para explotalas como prostitutas, que en moitas ocasións son retidas contra da sua vontade aplicándolles a maiores todo tipo de vexacións e malos tratos. Estas mulleres encóntranse cunha situación legal de total desamparo. As mulleres xitanas ademais de ver excluída a sua cultura da sociedade, sofren racismo.

As mulheres presas pertencen ás capas sociais máis desfavorecidas, o 60% son xitanas. En prisión, moitos dos seus dereitos fundamentais son violados, mesmo poden chegar a sofrer agresións físicas. Se son drogodependentes ou son VIH positivas, non teñen os coidados que precisarían, nen xeringas para evitar novas infeccións. As mulleres presas con crianzas, ven como se aplica sobre elas o mesmo tipo de réximen carcerário. Moitas veces teñen que cumprir condena lonxe das famílias e do seu lugar de orixen porque a maioría dos cárceres carecen de instalacións adecuadas para atendelas.

Das mulleres emigrantes que retornan á Galiza só un 25% encontra traballo. Sofren ademais dificuldades de integración derivadas de longos espacios de permanéncia noutros países, lonxe do medio familiar e social.

As mulleres con discapacidades seguen enfrentándose a todo tipo de barreiras que lles cuestionan a diário os seus dereitos e integración social.

A rede sanitária pública non está a garantir os nosos dereitos sexuais e reprodutivos. A obxeción de conciéncia e a falta de medios materiais e humanos, repercuten seriamente na saúde das mulleres que non teñem posibilidades de botar mao da medicina privada.

A maternidade segue a ser condicionada para nós. Cando non se trata de embarazos non desexados nunhas mulleres, sobre todo en adolescentes, son a falta de medios económicos e apoio social o que decide a outras mulleres a fecharse ao seu desexo de ser nais.

As casas de acollida son hoxe por hoxe a saída única de moitas mulleres que, vítimas da violéncia de xénero, ven a sua vida e á das suas crianzas ameazada. As denúncias aumentaron un 75%, mais as mulleres seguimos estando moi desprotexidas frente aos nosos agresores e os medios dos que se dispón nas casas de acollida non fam real a integración laboral e o apoio psicolóxico e social das usuárias.

Dun xeito especialmente duro discrimina e estigmatiza a nosa sociedade ás lesbianas. Invisíbeis, sen dereitos fundamentais recoñecidos, sofren discriminación na escola, na família, no mundo laboral e son ocultadas na história e na cultura.

Hai moitas cousas que as mulleres que participamos na Marcha na Galiza, queremos mudar, na nosa saúde, na nosa vida familiar, afectiva e sexual , na nosa vida laboral, na sociedade en geral.

Queremos denunciar as políticas económicas e sociais que están a provocar a actual situación das mulleres no mundo e na Galiza en particular. Estamos dispostas xunto ao resto das mulleres do mundo a cambiar o rumo desta situación.