BORRADOR

(Documento de Traballo)

Proposición de Lei contra a Violencia de Xénero e a Pobreza.


EXPOSICIÓN DE MOTIVOS

TÍTULO I

Disposicións xerais

Artigo 1.- Definición de violencia de xénero

Artigo 2.- Obxecto da Lei

TÍTULO II

MEDIDAS DE PREVENCIÓN

Capítulo I

Modificacións no sistema educativo galego

Artigo 3 .- Creación das Equipas de Educación para a Igualdade

Artigo 4 .- Inclusión no DCB da materia “Educación Sexual e Afectiva” e contidos específicos de Educación para a Igualdade.

Artigo 5.- Programas de Formación Docente

Artigo 6 .- Sobre os centros concertados.

Capítulo II

Medidas contra a pobreza

Artigo 7.-

Título I.
Do salario social da Galiza

Título II.
Das axudas para situacións de emerxencia social

Título III.
Programas de desenvolvemento integral comunitario.

Artigo 8.- Fondo de garantía do pagamento de alimentos.

Capítulo III

Da publicidade e os medios de comunicación na Galiza.

Artigo 9.- Comisión da publicidade na Galiza

Artigo 10.- Participación na Compañía de Radio-Televisión de Galiza

Capítulo IV

Da transversalidade nas distintas administracións

Artigo 11.- Obrigatoriedade dos estudos de xénero

Artigo 12.- Utilización dunha linguaxe non sexista

Artigo 13.- Plano de renovación dos valores de igualdade no tecido asociativo.

TÍTULO III

MEDIDAS DE PALIACIÓN DOS EFECTOS DA VIOLENCIA DE XÉNERO

Artigo 14.- Entidades con competencia en servizos sociais.

Artigo 15.- Servizos de atención ás vítimas e centros de atención especializada.

Artigo 16.- Intervención do Servizo Galego de Saúde

Artigo 17.- Coordinación co poder xudicial

TÍTULO IV

ÓRGANOS ADMINISTRATIVOS

Artigo 18.- Reforma do SGI

Artigo 19.- Creación da Consellaría da Muller

Artigo 20.- Comisión Autonómica da Muller

DISPOSICIÓNS ADICIONAIS

Primeira.- Mulleres con discapacidades

Segunda.- Mulleres presas

Terceira.- Avaliación

DISPOSICIÓNS FINAIS

Primeira.- Entrada en vigor

Segunda.- Derrogación




EXPOSICIÓN DE MOTIVOS


A violencia de xénero na Galiza, nas súas múltiples expresións, provoca cada ano miles de vítimas, como así o reflicte o número de denuncias que se presentaron, e, nalgúns casos, con resultado de morte. Até o momento non existe ningún estudo o suficientemente rigoroso que nos permita unha visión completa desta realidade, mais si podemos afirmar que se reproduce no tempo, ten causas que deveñen da discriminación e da opresión das mulleres na sociedade patriarcal e existen medidas preventivas, de atención as vítimas e cambios nas estruturas sociais que permiten diminuír e paliar os efectos desta violencia no camiño da súa completa erradicación. Á situación de violencia que viven moitas cidadás no noso país, temos que sumar en moitos casos unha situación de pobreza, moitas veces provocada pola situación de malos tratos ou de ruptura das relacións de convivencia. Asistimos así no noso país un aumento da feminización da pobreza e tamén unha maior vulnerabilidade das mulleres e das súas crianzas, en situación de pobreza, ante a violencia de xénero.

Esta lei propón, se temos en conta as competencias das institucións autonómicas da Galiza, unha serie de medidas preventivas en distintos ámbitos onde se perpetúa ou xustifica a violencia de xénero. No ámbito educativo proponse unha nova figura no organigrama escolar, con plenas competencias para desenvolver os obxectivos da Educación para a Igualdade. A formación do persoal docente é básica para conseguir estes obxectivos. A publicidade e os medios de comunicación teñen unha importancia relevante na nosa sociedade. Esta lei pretende incluír na Comisión da publicidade na Galiza e na Compañía de Radio-Televisión de Galiza, aqueles axentes sociais destacados na loita contra o sexismo.

A loita contra a pobreza preséntase como unha medida preventiva na loita contra a violencia na nosa sociedade, ademais de preservar as mulleres que sofren máis intensamente os efectos desta violencia, da dupla vitimización. Ao facermos universais as medidas contra a pobreza realizamos unha maior cobertura na prevención de situacións de violencia dentro das unidades de convivencia e facemos, así mesmo, menos vulnerábeis as mulleres pobres para sufrir este tipo de violencia dentro do mercado laboral. A implantación do salario social e o Fondo de garantía no pagamento de alimentos, perseguen estes obxectivos.

As administracións non están exentas de responsabilidade ante a perpetuación da violencia de xénero. Esta lei propón algunhas medidas ao respecto, como son, a obrigatoriedade dos Estudos de xénero diante das medidas que tomen e a utilización dunha linguaxe non sexista. Ademais corresponde tamén ás administracións un compromiso para promoveren eses mesmos cambios de actitude na sociedade; para iso proponse o desenvolvemento dun Plano de renovación dos valores de igualdade no tecido asociativo.

Os cambios que propón esta lei en materia de atención as vítimas de violencia na Galiza parten do suposto que unha realidade que afecta de xeito tan preocupante a moitas das nosas cidadás e ás súas familias, non pode quedar en mans de entidades con fins lucrativos. Os recursos de que se dotar a nosa comunidade deben ser servizos públicos, co suficiente orzamento e coas equipas dotadas convenientemente para desenvolveren programas de atención integral. A coordinación co Servizo Galego de Saúde e co poder xudicial debe estar asegurada.

A sociedade galega debe dotarse, ou mellorar no caso dos existentes, daqueles organismos que especificamente traballaren para planear e asegurar as políticas de igualdade. Esta lei propón a obrigatoriedade para os gobernos galegos da creación da Consellaría da Muller e a reforma do Servizo Galego de Igualdade. Estas políticas de igualdade deben realizarse partindo da contribución e da participación da cidadanía a través dos canles estabelecidos no ordenamento autonómico, mais esta lei propón abrir un camiño cara á democracia participativa en que se inclúa unha reforma da Comisión Autonómica da Muller, para convertela, a través da representación dos consellos municipais da muller, nun organismo representativo do movemento de mulleres na Galiza e un interlocutor dinámico na participación da elaboración e da execución das políticas de igualdade.

As mulleres con discapacidades e as mulleres en réxime carcerario encontran no noso país verdadeiras barreiras físicas e sociais para a súa integración e o seu pleno desenvolvemento como cidadás. Estas mulleres padecen como todas as demais a violencia de xénero. As disposicións adicionais instan ás institucións a aseguraren os beneficios desta lei


TÍTULO I

DISPOSICIÓNS XERAIS


Artigo 1.- Definición de violencia de xénero.

Constitúe violencia de xénero todo acto de violencia que se basea na pertenza da persoa agredida ao sexo feminino, que teña ou poida ter como resultado un dano ou un sufrimento físico, sexual ou psicolóxico para a muller, así como as ameazas destes actos, a coacción, a privación arbitraria da liberdade, ou as discriminacións que produzan eses danos ou eses sufrimentos, tanto se se produciren na vida pública como na privada. O obxectivo último da violencia de xénero é o sometemento da muller.


Artigo 2.- Obxecto da Lei

A presente Proposición de lei ten como obxecto atallar a violencia de xénero na Galiza. Dentro do marco competencial que permite a Autonomía da Galiza intenta modificar aquelas estruturas e aquelas leis e que a perpetúan ou resultan insuficientes para a combater, e influír nos comportamentos sociais que a xustifican e a reproducen. Así mesmo, a presente lei ten tamén como obxectivo a creación e o desenvolvemento dun conxunto coordinado de medidas que se orientan a loita contra a pobreza.

TÍTULO II

MEDIDAS DE PREVENCIÓN


Capítulo primeiro

Modificacións no sistema educativo galego


Artigo 3.- Creación das equipas de Educación para a Igualdade

A Administración Educativa Galega, no prazo de dous anos desde a publicación desta lei, impulsará a creación de equipas de coeducación en todos os centros educativos coa función de sensibilizaren a comunidade educativa sobre a discriminación e a violencia de xénero e estabeleceren programas de intervención que modificaren esa situación. Polo que se modifica o Decreto 374/1996 referido ao funcionamento orgánico das escolas de educación infantil e dos colexios de educación primaria no título III, artigo 53º que quedaría redactado do seguinte xeito:


Equipa de Educación para a Igualdade:


Artigo 1.

A Equipa constitúese co obxectivo de formar:

-Na igualdade entre mulleres e homes.

-No respecto aos dereitos e ás liberdades fundamentais como seres humanos.

-Na prevención da violencia de xénero, considerada esta como unha violación deses dereitos fundamentais, mediante a resolución pacífica dos conflitos.


Artigo 2.

A Equipa estará constituída pola persoa coordinadora proposta polo claustro, pola xefatura de estudos, unha persoa docente representante de cada ciclo por proposta das súas integrantes e a orientadora do departamento de orientación de que depender o centro así como a profesional que fixer funcións de orientación no centro cando non estiver constituído o departamento no propio centro. Poderán incorporarse ao traballo da Equipa para temas concretos outras persoas da comunidade educativa.


Artigo 3.

Unha vez que se constitúa a equipa, a coordinadora desempeñará as súas funcións por dous anos, renovábeis, se for o caso, ou cesará por renuncia motivada e aceptada polo claustro ou por revogación polo claustro mediante informe razoado.

A coordinación será desempeñada, preferentemente, por unha profesora con perfil feminista.


Artigo 4.

A coordinadora formará parte do Departamento de Orientación, da Comisión de Coordinación Pedagóxica e do Consello Escolar.


Artigo 5

É competencia da Equipa de Educación para a Igualdade:

- Presentar, a través do claustro, propostas á equipa directiva para obxectivos coeducativos que se incluirán no Proxecto educativo de centro.

- Propor ás equipas docentes obxectivos coeducativos que se incluirán no Proxecto curricular de centro.

- Elaborar un Programa de actuacións coeducativas..

- Propor o Programa coeducativo na Comisión de coordinación pedagóxica e no Departamento de Orientación para a súa inclusión no Plano anual de centro a través das programacións de ciclo e do Plano de acción titorial.

- Presentar un programa ao claustro para aprobación ou para modificacións.

- O Programa de actuacións coeducativas irá incluído no Plano de acción titorial.

- Presentar o programa no Consello Escolar para a súa aprobación e destinar un orzamento de investimento para a súa aplicación.


Artigo 6

Son competencias da coordinadora da Equipa de Educación para a Igualdade:

- Participar na CCP , no DO e no Consello Escolar.

- Responsabilizarse da redacción do Programa de actuación coeducativa e presentalo a través da CCP e o DO no Claustro.

- Presentar o programa no Consello Escolar.

- Convocar e dinamizar as reunións da equipa.

-Redactar as actas das reunións, así como a redacción da memoria final do curso en que se fará unha avaliación do programa.

- Proporcionarlle a toda a comunidade educativa a información sobre as actividades da equipa e todas aquelas que se relacionancon a igualdade de xénero e contra a violencia de xénero.


Artigo 4.- Inclusión no DCB da materia “Educación Sexual e Afectiva” e contidos específicos de Educación para a Igualdade.

A Administración Educativa Galega realizará as modificacións do DCB. modificación do Decreto 254/1992. venres, 14 de agosto do 1992 para incluír nel contidos específicos na área de Coñecemento do Medio Natural, Social e Cultural en EP e de Coñecemento do Medio na Educación Infantil .

Modificación do mesmo DCB para incluír unha área especifica de “Educación Sexual e Afectiva” en ESO, nos bacharelatos e nos ciclos formativos.


Artigo 5.- Programas de Formación Docente.

1- A Xunta de Galiza, a través da Consellaría da Muller e a Consellaría de Educación tomará todas as medidas necesarias para garantir que os estudos de xénero, que inclúan a formación para a igualdade, sexan materia obrigatoria dentro dos programas de estudos de Ciencias da Educación, Psicoloxía, Pedagoxía, Logopedia, Educación Social, Traballo Social e nos cursos de capacitación docente CAP.

2- A Administración Educativa Galega no prazo de tres anos desde a publicación desta lei, levará adiante un programa de formación de todo o conxunto do profesorado en activo, para a adquisición de coñecementos, de habilidades e de valores que se relacionen coa Educación para a Igualdade.


Artigo 6 .- Sobre os centros concertados.

A Xunta de Galiza romperá os acordos de concertación con todos aqueles centros de ensino de carácter privado que realizaren, nalgún dos aspectos que foren desenvolvidos pola comunidade educativa, discriminación por xénero.


Capítulo segundo

Medidas contra a pobreza


Artigo 7. Salario social, axudas en situación de emerxencia social e programas integrais de desenvolvemento comunitario.

Os artigos 1, 2, 3, 5,7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, título da sección,17, 18, 19, 20, 21, 24, 25, 29, 30, 31, 32 e s. da Lei 9/91, modificada pola Lei 1/99 de medidas básicas para a inserción social, que, por medio da presente lei, pasará a denominarse Lei do salario social da Galiza, quedarán redactados do seguinte xeito:


Artigo1.

A presente lei ten por obxecto a creación e o desenvolvemento dun conxunto coordinado de medidas orientadas á loita contra a pobreza e a violencia de xénero na Comunidade Autónoma de Galiza e á reinserción social e/ou laboral das persoas afectadas polas diferentes formas de exclusión e marxinación social.

Artigo 2.

O plano de loita contra a pobreza incorpora ao sistema de servizos sociais da comunidade autónoma de Galiza os seguintes programas:

1. Salario social de Galiza.

2. Axudas para situacións de emerxencia social.

Artigo 3.

O Salario social de Galiza e as axudas para situacións de emerxencia social configúranse como dereitos recoñecíbeis a toda persoa que reunir os requisitos e as condicións que esixe a presente lei e segundo os preceptos que nela se conteñen.

Artigo 4.

O desenvolvemento e a aplicación da presente lei corresponderán aos órganos competentes da administración autonómica en colaboración cos concellos, con arranxo ao disposto nos artigos seguintes.


Artigo 5.

Corresponde á consellaría competente en materia de servizos sociais e á Consellaría da Muller, o exercicio das seguintes funcións:

1. Elaboración das normas de desenvolvemento da presente lei.

2. Control e avaliación xeral da aplicación das medidas contempladas na presente lei, sen prexuízo do establecido no capítulo VIII do título I.

3. A concesión, a modificación, a suspensión, a extinción, a denegación e o pagamento do Salario social de Galiza e das axudas para situacións de emerxencia social.

4. A proposta dos programas que se incluirán no anteproxecto dos orzamentos xerais da Comunidade Autónoma de Galiza.

5. A potenciación da rede de servizos sociais de atención primaria precisos para a eficaz aplicación das medidas reguladas na presente lei, sen prexuízo do que se establece no artigo seguinte.

6. A elaboración dos estudos de pobreza, das súas causas e da súa localización social e territorial, así como das súas causas e consecuencias facendo especial incidencia na feminización da pobreza e a vulnerabilidade que xera a respecto da violencia de xénero, que permitan a realización dun mapa de pobreza na Galiza e a súa actualización.

7. A proposta de convenios con outras comunidades autónomas que permitan o mantemento de dereitos adquiridos ou en curso de adquisición por persoas beneficiarias veciñas das respectivas comunidades autónomas en virtude do principio de reciprocidade.

Artigo 6.

Corresponde aos concellos da Comunidade Autónoma de Galiza o exercicio das seguintes funcións:
 
1. En cooperación coa Xunta de Galiza, as deputacións provinciais e os órganos competentes da administración xeral do Estado, implantar e desenvolver os servizos sociais de atención primaria precisos para a aplicación do disposto na presente lei, de acordo coa lexislación vixente na materia.
 
2. Cooperar coa Xunta de Galiza na aplicación da presente lei nos termos que nela se establecen.
  
3. Mellorar, con cargo aos orzamentos, as axudas para situacións de emerxencia social, de acordo coas condicións que se establecen no título segundo, sen prexuízo de que poidan celebrar convenios coa Xunta de Galiza co fin de asumir a súa xestión única, tras a transferencia dos créditos que lles corresponderen.


Título I.

DO SALARIO SOCIAL DE GALIZA.

Capítulo I.

DISPOSICIÓNS XERAIS.


Artigo 7.

1. O Salario social de Galiza configúrase como unha prestación social que se destina a garantir recursos económicos de subsistencia a quen carecer deles, así como a acadar a súa autonomía e a súa integración normalizada.

2. O Salario social de Galiza, como a prestación económica, terá carácter alimenticio, persoal e non transmisíbel, e no poderá ser obxecto de embargo ou retención. Así mesmo, terá carácter subsidiario e complementario de calquera outro ingreso ou outra prestación de acordo co que se establece nos artigos 12 e 14 da presente lei.


Artigo 8.

1. As persoas perceptoras de pensións ou de axudas de carácter público, contributivas ou non contributivas, só terán dereito, sempre que cumpriren todos os requisitos que se establecen na presente lei, ao acceso a esta prestación con carácter complementario da que perciban.

2. Non obstante, terán tamén dereito ao subsidio básico e ao complemento variábel aquelas persoas que, por teren cargas familiares, tiveren dereito a prestacións de protección á familia, de acordo coa lexislación en vigor nos termos que se establecen no
3. Igualmente poderán acceder á prestación, e poderán obter as prestacións que se sinalan no número 1 do presente artigo, quen non exercitar as accións pertinentes para o seu recoñecemento.


Capítulo II.

DAS PERSOAS BENEFICIARIAS.

Artigo 9

1. Poderán ser beneficiarias do Salario social de Galiza, nas condicións previstas que se prevén na presente lei, aquelas persoas que reuniren os seguintes requisitos:

  A. Ter residencia efectiva en calquera dos municipios da Comunidade Autónoma Galega, no momento da formulación da solicitude.

O cumprimento do requisito de residencia efectiva poderá acreditarse do seguinte xeito:

*
Por certificación dunha entidade sen ánimo de lucro con personalidade xurídica e de coñecido carácter social.

*
Por declaración xurada dunha persoa que residir e se atopar empadroada no municipio da Comunidade Autónoma Galega onde se realizar a solicitude da prestación, sen que, en ningún caso, poida denegarse o salario social a cidadás ou cidadáns doutros estados polo feito de non poderen optar a un permiso de residencia.

 B. Ter constituída unha unidade de convivencia independente, vinculada economicamente á persoa solicitante.
 
C. Que foren maiores de idade..

D. Dispor duns recursos inferiores á contía da prestación económica do Salario social de Galiza que lles correspondese considerando a súa situación económica e familiar de acordo cos artigos 12 e 14 da presente lei.

E. Que non existiren persoas legalmente obrigadas e con posibilidade real de prestárenlles alimentos de acordo coa lexislación civil. Eximirase deste requisito aquelas persoas solicitantes de que se prevea que a obrigación de alimento non poida facerse efectiva por malos tratos, por relacións familiares deterioradas ou inexistentes, de que exista constancia no expediente.

Non obstante, considerase que non teñen a obriga de prestar alimentos as persoas con parentesco coas solicitantes que, en atención ás circunstancias socioeconómicas que concorreren, non poden facer fronte ou atender ás necesidades básicas da unidade familiar solicitante sen desatenderen as propias necesidades ou as dos familiares ao seu cargo. As circunstancias constarán claramente no informe social que corresponder.

2. Para os efectos do disposto no presente artigo, enténdese por residencia efectiva aquela en que habitar a persoa solicitante no momento de facer a solicitude da prestación.


Artigo 10.

1. Concederanse tantas prestacións de salario social de Galiza por unidade de convivencia independentes como foren necesarias atendendo aos factores económicos e sociais previstos na presente lei.

2. Para os efectos que se prevén na presente lei, considerarase unidade de convivencia independente as persoas que viviren soas, e, no seu caso, ao conxunto de persoas que conviviren no mesmo marco físico e se atoparen vinculadas coa persoa solicitante por matrimonio ou calquera outra forma de relación afectiva estábel, con independencia da opción sexual, por adopción ou acollemento ou por parentesco de consanguinidade ou afinidade até o cuarto e segundo grado respectivamente.

3. Non obstante o anterior, cando nunha unidade de convivencia existiren persoas con menores ao seu cargo, considerarase que constitúen unha unidade de convivencia independente.

4. A unidade de convivencia independente beneficiaria non perderá esta condición cando por causa de forza maior, accidente ou desafiuzamento se vir na obriga de residir con outra.

5. Regulamentariamente determinaranse os supostos do marco físico de residencia colectiva que puideren ser considerados unidade de convivencia independente para os efectos deste artigo.


Capítulo III.

DAS PRESTACIÓNS.

SECCIÓN I. PRESTACIÓNS ECONÓMICAS.


Artigo 11.

A prestación económica Salario social de Galiza estará integrada por un subsidio básico e un complemento variábel en función das persoas que compuxeren a unidade de convivencia independente e a súa situación económica e social.


Artigo 12.

1. A contía do subsidio básico será equivalente ao importe mensual do salario mínimo interprofesional, fixada na lexislación específica que resultar de aplicación.

2. A contía do complemento variable, en función do número de membros da unidade de convivencia independente, quedará fixada anualmente nos orzamentos xerais da Comunidade Autónoma para cada exercicio.

3. O importe que percibirá cada persoa beneficiaria estará constituído pola diferenza entre a contía mensual do Salario social de Galiza, que con arranxo ao presente artigo lle corresponder, e á dos recursos económicos de que dispoña, computados de acordo co artigo 14, e non poderá en ningún caso superar o duplo da contía do salario mínimo interprofesional.


Artigo 13.

(Suprímense os puntos 1. 2. e 3 referentes ao complemento de inserción)


Artigo 14.

Para os efectos que se prevén na presente lei, entenderanse como recursos económicos o conxunto de ingresos de que dispoña a unidade de convivencia independente, que se computarán do seguinte xeito:

1. O total de ingresos correntes regulares que percibir, no mes anterior à formulación da solicitude, a persoa solicitante ou persoas que constituíren a unidade de convivencia en concepto de retribucións, de rendas, de pensións, de prestacións, de axudas, de subsidios ou por calquera outro.

2.
Os ingresos irregulares, tanto na súa contía como na súa periodicidade, pola media dos que obtivese durante os seis meses anteriores á formulación da solicitude.

En todo caso non se considerarán como ingresos aquelas contribucións esporádicas que unicamente resulten un complemento de supervivencia.

3. As cantidades percibidas en concepto de pagamento único, así como os depósitos bancarios, contas correntes, de aforro, dereitos de crédito ou similares, na forma que se establece no punto 2

4.
Igualmente, terán a consideración de recursos económicos os bens móbeis ou inmóbeis sobre os que se posúa un dereito de propiedade, de posesión, de usufruto ou calquera outro que, polas súas características, a súa valoración, a posibilidade de exploración ou de venda, indiquen a existencia de medios suficientes para a subsistencia dos membros da unidade de convivencia, excepción feita da vivenda destinada a uso da mesma, sempre que a súa valoración catastral non supere en dez anualidades o salario mínimo interprofesional vixente.

5.
Regulamentariamente estabeleceranse os ingresos de carácter finalista, que serán excluídos do cómputo para os efectos do que se prevé no presente artigo.

6.
Eximirase deste requisito aquelas persoas solicitantes que ostenten a titularidade de determinados bens e dereitos que non se poidan facer efectivos por ser froito de relacións familiares ou conxugais deterioradas ou inexistentes, ou medie denuncia por maos tratos, das que exista constancia no expediente.


Artigo 15.

A persoa beneficiaria terá dereito a percibir a prestación económica do Salario social de Galiza desde o día primeiro do mes seguinte a aquel en que se ditar a resolución.

A resolución que conceder ou que denegar a solicitude haberá de ditarse no prazo máximo de tres meses que se contarán a partir do día de rexistro da petición inicial. Se transcorreren tres meses sen se ditar a resolución, concederase a prestación provisionalmente, en tanto non se resolver definitivamente a solicitude, sempre que a demora non se deba a causa imputábel á solicitante e á solicitude se xuntasen os documentos a que fai referencia o punto 1 do artigo 24 da presente lei.


Artigo 16.

O pagamento das prestacións económicas realizarase á persoa solicitante por mensualidades vencidas na forma que regulamentariamente se establecer.


SECCIÓN II Promoción do emprego.


Artigo 17.

1. Co fin de impulsar medidas de apoio ao emprego a Xunta de Galiza, regulamentariamente, estabelecerá os termos e as condicións polos que se rexerán as axudas e as subvencións ás entidades públicas ou privadas que criaren postos de traballo e empregos para actuacións de interese social ou cultural

2. En todo caso, o regulamento haberá de contemplar os seguintes extremos:

2.1. A remuneración salarial e demais condicións de traballo axustaranse á lexislación laboral vixente e constituiranse as entidades subvencionadas en empresarias (empresas de economía social) respecto ás persoas traballadoras contratadas de conformidade destas medidas.

2.2. Os contratos haberán de ser de xornada completa ou de media xornada, terán unha duración mínima de seis meses e non haberán de supor unha redución do plantel habitual na entidade contratante.

2.3. As persoas beneficiarias contratadas conforme a esta medida causarán baixa como perceptoras da prestación económica do salario social de Galiza durante o tempo da contratación e, sempre e cando se superaren os criterios económicos que se contemplan na presente lei.

3. Cando as entidades subvencionadas sexan corporacións locais haberán de cumprir os seguintes requisitos:

3.1. Ter implantados servizos sociais comunitarios ou ter subscrito concerto para a súa implantación.

3.2. Cumprir as disposicións vixentes en materia laboral, de Seguranza Social e de seguranza e de hixiene no traballo.

3.3. Aportar unha persoa responsábel da dirección das tarefas, así como dos recursos materiais necesarios para o desenvolvemento das actividades.

4. Cando as actividades que se subvencionen foren de iniciativa social haberán de cumprir os seguintes requisitos:

4.1. Estaren inscritas no Rexistro de asociacións e outras entidades de iniciativa social da Xunta de Galiza.

4.2. Cumprir as disposicións vixentes en materia laboral, de Seguranza Social e de seguranza e de hixiene no traballo.

4.3. Aportar unha persoa responsábel da dirección das tarefas, así como dos recursos materiais necesarios para o desenvolvemento das actividades.


Artigo 18.

Sen prexuízo do que se establece nos artigos anteriores, a Xunta de Galiza, a través da consellaría competente en materia de servizos sociais ou, no seu caso, da Consellaría da Muller, para a execución dos proxectos de promoción do emprego descritos nesta sección, poderá asinar convenios de colaboración con asociacións ou con entidades de iniciativa social.


SECCIÓN III. DURACIÓN DAS PRESTACIÓNS.


Artigo 19.

1. O Salario social de Galiza será concedido á persoa beneficiaria en tanto subsistiren as causas que motivaron a súa concesión.

2. A revisión das condicións da súa concesión e a avaliación dos resultados que se acaden efectuaranse cada doce meses. A resolución decidirá sobre a renovación, a modificación ou a extinción, sen prexuízo do que se establece nos artigos 23 e 32 da presente lei.

3. A prestación entenderase prorrogada en defecto de resolución expresa.


Capítulo IV.

DAS OBRIGAS DAS PERSOAS BENEFICIARIAS.


Artigo 20.

As persoas beneficiarias da prestación do Salario social de Galiza quedan obrigadas a:

1. Destinaren o importe da prestación para o fin para o que se concede.

2.
Escolarizaren os e as menores a seu cargo que estean en idade escolar obrigatoria e garantiren a súa asistencia ao centro de ensino que corresponda.

A súa asistencia acreditarase debidamente.

3. Non exerceren a mendicidade nin a prostitución, nin inducir ou compeler á práctica de calquera delas a ningún membro da unidade de convivencia.

4.
Comunicaren as variacións que sobreveñan que, de conformidade coa presente lei, puidesen dar lugar á modificación, á suspensión ou á extinción da prestación.

5.
Exercitar cando o órgano competente para a resolución o estimar conveniente, á vista dos informes operantes no expediente e no prazo que se establecer na correspondente resolución, calquera dereito económico que puider corresponderlles segundo a lexislación vixente.


Capítulo V.

DA TRAMITACIÓN.


Artigo 21.

1. O recoñecemento da prestación do Salario social de Galiza realizarase tras a solicitude da persoa interesada, mediante a presentación no seu concello dos modelos normalizados polas consellarías competentes, ao que haberá acompañar os documentos necesarios para xustificar o cumprimento dos requisitos que se establecen no artigo 9.

Ao mesmo tempo e xunto coa solicitude da prestación so Salario Social de Galiza, a persoa interesada deberá facer constar a súa autorización para que o órgano de resolución poida verificar a certeza dos dados que alegar en calquera organismo público

2. As entidades locais, a través das equipas técnicas dos servizos sociais de atención primaria municipais correspondentes, elaborarán un informe social en que se valorar a procedencia, ou non, da aplicación da prestación do salario social de Galiza, e que atenda á situación económica e social da persoa solicitante.

3. O informe sinalado no punto anterior incluirá unha valoración sobre as posibilidades de inserción social e/ou laboral e indicará, neste último suposto, que centros ou que institucións adecuados existen no contorno da persoa beneficiaria. Así mesmo, destacará cantos dados se estimaren pertinentes para pór de manifesto a existencia dunha unidade de convivencia independente; o número de persoas que conviven, xunto coa información sobre minusvalías que puideren afectar a algún dos seus membros, e a descrición do fogar e posíbel existencia de persoas ou familiares con obriga legal e posibilidade real de prestación de alimentos e as circunstancias relevantes que poidan afectar a esa relación familiar (denuncias por malos tratos, separacións de feito, inexistencia de relación familiar etc).

4. A proposta do proxecto de promoción do emprego que se prevé no artigo 20 da presente lei, haberá de contar co consentimento da persoa interesada ou, en caso contrario, coas razóns que ela invoque para o seu rexeitamento.

5. O concello de residencia, no prazo dun mes desde a recepción da solicitude, remitirá os informes, a proposta de resolución e a restante documentación necesaria para poder continuar a tramitación do expediente á delegación provincial da consellaría competente en materia de servizos sociais, para a súa cualificación e posterior resolución. Se non se remitir no prazo que se sinala, dado o carácter determinante para a resolución do procedemento, sen prexuízo da responsabilidade en que incorre o responsábel da demora, quedará interrompido o prazo para resolver o expediente, de conformidade co que se prevé no artigo 83.3 da Lei de réxime xurídico das administracións públicas e do procedemento administrativo común.

6. Excepcionalmente, naqueles casos en que a situación da persoa beneficiaria o fixer imprescindíbel, poderá realizar a solicitude ao seu nome o propio concello.


Artigo 22.

Tanto a nivel autonómico como en cada delegación provincial da consellaría competente en materia de servizos sociais e de Muller, constituiranse con carácter permanente unidades técnico-administrativas de apoio ao órgano de resolución coa composición e coas funcións que regulamentariamente se determinaren.


Artigo 23

Os órganos competentes para a resolución poderán comprobar, a través dos organismos públicos e privados correspondentes, a veracidade dos datos que operen no expediente.

Artigo 24.

Garántese a confidencialidade dos dados que se obteñan na tramitación dos expedientes, de conformidade coa lexislación vixente.


CAPÍTULO VI.

DA CONCESIÓN PROVISIONAL, A MODIFICACIÓN, A SUSPENSIÓN E A EXTINCIÓN.


Artigo 25.

1. Cando o órgano competente impoña á persoa beneficiaria ou a calquera dos membros da unidade de convivencia independente a obriga que se sinala no artigo 23.6 da presente lei, haberá de informarlles sobre os dereitos que lles asistan e os trámites necesarios para a interposición da correspondente demanda ou execución de sentenza.

2. No suposto de que a demanda prosperar, polo órgano competente ditarase a oportuna resolución que modifique ou que extinga, no seu caso, o dereito á renda. Ao mesmo tempo a persoa beneficiaria, a partir da execución da sentenza, virá obrigada a devolver unha contía igual a que obtivese até o límite da prestación económica da renda do Salario social de Galiza que viñese percibindo. Non obstante, poderá acordarse o pagamento aprazado ou incluso a condonación desta obriga, en función das circunstancias económicas que concorreren na persoa beneficiaria.


Artigo 26.

A modificación sobrevida do número de membros da unidade de convivencia ou dos recursos económicos que serviron de base para o cálculo da prestación económica do Salario social de Galiza dará lugar á minoración ou ao aumento que proceda a partir do mes seguinte a aquel en que tiver lugar. A comunicación destas circunstancias farase a través dos servizos sociais de atención primaria correspondentes.


Artigo 27.

1. Cando os recursos económicos, que se computen de acordo co artigo 14, superaren, en cómputo mensual, por un período inferior a seis meses, a prestación económica da renda do salario social de Galiza correspondente en cada caso, suspenderase o seu abono e reiniciarase a instancia da persoa beneficiaria cando decaian as circunstancias que o motivaron.

2. Igualmente, será causa de suspensión a imposibilidade sobrevida, por parte da persoa beneficiaria, de cumprir as obrigas que asumise ou que sexa declarada legalmente incapacitada. Neste suposto, en función das circunstancias que concorreren, poderá acordarse o abono da prestación a outro membro da unidade de convivencia, modificando, se proceder, a súa contía mentres subsistiren as causas citadas.

Artigo 28.

1. As prestacións do Salario social de Galiza extinguiranse por:

1.1. A perda dalgún dos requisitos esixidos para o seu recoñecemento, sen prexuízo do que se establece no punto 1 do artigo anterior.

1.2.
O falecemento da persoa beneficiaria, suposto en que será de aplicación o disposto no punto 2 do artigo 31, mentres tramitar nova solicitude outro membro da unidade de convivencia independente.

1.3.
O incumprimento das obrigas que se prevén no artigo 23 da presente lei por causas imputables á persoa beneficiaria.

1.4.
O mantemento das causas que deron lugar á suspensión cautelar que se contemplan no artigo 31 por tempo superior a seis meses.

1.5.
A ocultación, o falseamento de dados ou calquera outra actuación fraudulenta dirixida a obter ou a conservar a prestación económica, sen prexuízo do que se dispón no artigo 392 do Código Penal.

1.6.
O traslado da súa residencia efectiva a un municipio que non estea comprendido no territorio da Comunidade Autónoma de Galiza, salvo que se produza a circunstancia sinalada no artigo 5.g) da presente lei.

2. Nos supostos en que a extinción do dereito se producise en virtude do incumprimento das obrigas que se establecen nos apartados 1, 2 e 3 do artigo 23 ou en virtude do que se establece na letra e) do apartado 1 anterior, por causa imputábel á persoa beneficiaria, non poderá recoñecérselle un novo dereito á prestación do Salario social de Galiza até que transcorran dous anos desde a data en que se ditase a resolución da extinción do dereito.

3. A extinción terá efectos económicos desde o día primeiro do mes seguinte a aquel en que se producisen os motivos que a provocasen. As cantidades que, no seu caso, percibisen indebidamente as persoas beneficiarias haberán de ser reintegradas ou, no seu caso, poderán ser compensadas con cargo a futuros dereitos á prestación de Salario social que puidesen serlles recoñecidos.

4.Porén, poderá recoñecerse un novo dereito á prestación do Salario social de Galiza se durante o transcurso do período de dous anos a que se refire o apartado 2 anterior concorresen circunstancias que agraven a situación de exclusión social da persoa interesada e/ou a situación de desestruturación social e/ou familiar da unidade de convivencia en que esta se integra, debidamente acreditadas polos servizos sociais de atención primaria do seu municipio de residencia.


Capítulo VII.

DA IMPUGNACIÓN.


Artigo 29.

Contra as resolucións ditadas polos delegados ou delegadas provinciais poderá interporse, no prazo dun mes, un recurso ordinario ante as persoas titulares das consellarías competentes en materia de servizos sociais ou de Muller, segundo proceder.


Artigo 30.

1. O recurso poderá interporse ante o órgano que ditase a resolución ou ante o órgano competente para o resolver, de acordo co que se prevé no artigo 116 da Lei de réxime xurídico das administracións públicas e do procedemento administrativo común.

2. Se o recurso se presentar ante o órgano que ditou a resolución, este deberá remitilo ao competente, xunto co expediente e o seu informe, no prazo de dez días.

3. Se a resolución for estimatoria do recurso, os seus efectos económicos retrotraeranse á data de resolución inicial denegatoria, nos termos que son fixados polo artigo 15 da presente lei.

4. A resolución do recurso ordinario porá fin á vía administrativa.


Capítulo VIII.

DOS ÓRGANOS DE CONTROL E DE SEGUIMENTO.


Artigo 31.

Como órganos superiores de controlo e seguimento da aplicación da prestación do Salario social de Galiza constitúese unha mesa en cada provincia e outra a nivel autonómico.


Artigo 32.

1. En cada unha das provincias da Comunidade Autónoma, presidida polos delegados ou delegadas provinciais das consellarías competentes en materia de servizos sociais e de Muller, constituirase unha mesa que estará integrada por:

*Sete representantes da Administración Autonómica.

*
Sete representantes das centrais sindicais máis representativas a nivel autonómico.

*
Sete representantes das organizacións empresariais no mesmo ámbito.

*
Dous representantes dos concellos da Comunidade Autónoma.

*
Dúas representantes da Comisión Autonómica da Muller.

Regulamentariamente determinarase o xeito de designación dos representantes dos concellos e a periodicidade das reunións, e aportarán a Administración os dados globais que se derivaren da aplicación do programa.

2. Serán funcións das mesas o control e o seguimento estatístico, tanto dos procesos de concesión da prestación do Salario social de Galiza como da correcta aplicación das medidas de fomento de emprego que se consideran na presente lei.

3. Ás reunións das mesas poderán asistir, tras a petición de calquera das partes, representantes das asociacións e doutras entidades de iniciativa social que colaboraren co programa, que participarán nas mesmas con voz mais sen voto.

As actas das sesións que celebraren estas mesas serán remitidas à Mesa autonómica a que se refire o artigo seguinte.


Artigo 33.

1. A nivel autonómico constituirase unha mesa que estará presidida polas persoas titulares das consellarías competentes en materia de servizos sociais e Muller ou polas persoas en que delegaren, con igual representación e igual sistema de designación que as mesas provinciais, que se reunirá con periodicidade trimestral.

2. Serán funcións desta mesa o control e a avaliación global dos resultados da execución do programa, así como a formulación de observacións e de propostas de modificación que axudaren a o mellorar.

3. Ás reunións desta mesa poderán asistir, a petición de calquera das partes, representantes das asociacións e outras entidades de iniciativa social colaboradoras no programa, que participarán nelas con voz mais sen voto, naqueles temas directamente relacionados coas súas actividades.

4. A Administración Autonómica facilitará a esta mesa a documentación necesaria, así como as actas das sesións que celebraren as mesas provinciais de control e de seguimento.

5. Deberá ser oída a mesa con anterioridade á aprobación da documentación necesaria, así como das actas das sesións que celebraren as mesas provinciais de control e de seguimento.

6. A Mesa elaborará as súas propias normas de funcionamento.


Artigo 34.

Os acordos destas mesas adoptaranse por maioría absoluta dos membros presentes.


Artigo 35.

As mesas terán un secretario ou unha secretaria, con voz mais sen voto, que será designado/a polo delegado/a provincial ou pola conselleira/o, segundo proceder, de entre o funcionariado adscrito á súa consellaría.


Título II.
DAS AXUDAS PARA SITUACIÓNS DE EMERXENCIA SOCIAL.

Capítulo I.
OBXECTO E NATUREZA.


Artigo 36.

1. O obxecto do presente título é o estabelecemento de axudas económicas de pagamento único, destinadas a paliar necesidades extraordinarias e urxentes de persoas afectadas por situacións de emerxencia.

2. As axudas para situacións de emerxencia social constitúense como o segundo programa dentro do conxunto coordinado de medidas consideradas no título preliminar da presente lei.


Artigo 37.

Estas axudas poderán ser complementarias nos casos en que se considerar oportuno, en virtude da situación socioeconómica e familiar que se reflicta nos informes pertinentes.


Capítulo II.
DOS REQUISITOS.


Artigo 38.

Poderán ser beneficiarias destas axudas as persoas que se atoparen nas situacións a que fai referencia o artigo 41 e reuniren os requisitos seguintes:

1. Seren maior de idade.

2. Teren residencia efectiva en calquera dos municipios da Comunidade Autónoma Galega, segundo o previsto no artigo 9 da presente lei.

3. Non dispor de ingresos suficientes para afrontar os gastos que se derivaren da situación de emerxencia.

Artigo 39.

Para os efectos do que se prevé no presente título considéranse situacións de emerxencia social* aquelas que orixinaren gastos extraordinarios para cubriren necesidades específicas de carácter básico e urxente que non foren cubertas polos diferentes sistemas de protección.


Artigo 40.

1. Considéranse ingresos insuficientes, para os efectos da aplicación desta medida, aqueles que, que foren obtidos polos membros da unidade de convivencia independente en concepto de rendas, de retribucións, de pensións ou por calquera outro título, agás os de carácter finalista que estean dirixidos á formación regulada, e non foren superiores ao 125 % do importe del subsidio básico máis o complemento familiar da prestación do Salario social de Galiza que, segundo o que se dispón no artigo 12, puntos 1 e 2 da presente lei, lles corresponderían en cómputo mensual.

2. Non poderá concederse esta axuda cando as persoas solicitantes ou calquera membro da unidade de convivencia independente foren propietarios ou usufrutuarios de bens móbeis ou inmóbeis que, polas súas características, a súa valoración, a súa posibilidade de venda ou calquera forma de explotación, indicaren, de forma notoria, a existencia de medios materiais suficientes para atenderen aos gastos obxecto destas axudas, sempre e cando a titularidade deses bens ou deses dereitos puider facerse efectiva de xeito inmediato e real, contemplándose a exención deste requisito para as persoas solicitantes que se atopen nas circunstancias previstas no art. 14.6 da presente lei.


Capítulo III.

DA CONTÍA.


Artigo 41.

1. A contía das axudas estabelecerase para cada caso concreto en función das circunstancias e das previsións dos gastos que ocasionaren a situación de emerxencia.

2. Regulamentariamente estabeleceranse as normas que determinen a contía da axuda de emerxencia social para cada caso concreto.


Capítulo IV.
DA TRAMITACIÓN.


Artigo 42.

1. A tramitación das axudas será iniciada pola persoa interesada mediante presentación de solicitude, en instancia normalizada, no seu concello de residencia, xunto cos documentos acreditativos da veracidade dos dados que se alegaren.

2. Sen prexuízo do sinalado no apartado anterior, a persoa interesada haberá de xuntar á solicitude:

2.1. O orzamento dos gastos para os que solicita a axuda.

2.2.
A xustificación doutras subvencións ou doutras axudas que se concederen polo mesmo concepto, ou declaración xurada de non percibilas.

2.3. Elaborarase, após visita domiciliaria, un informe polos servizos comunitarios en que, na medida do posible, se constatar:

2.3.1. A veracidade das circunstancias que alegar persoa solicitante como orixinadoras da situación de emerxencia.

2.3.2.
A situación de necesidade que determinar a incapacidade económica.

2.3. 3.
A adecuación e a proporcionalidade entre o que se solicitar e a necesidade que se describir.


Artigo 43.

Corresponde aos concellos, a través dos servizos sociais de atención primaria, a recepción, a instrución, a proposta de resolución e o traslado do expediente á delegación provincial que corresponder, así como o seguimento e o control das axudas que se concederen.


Artigo 44.

Corresponde ás delegacións provinciais das consellarías competentes en materia de servizos sociais e de Muller resolver no prazo dun mes sobre a concesión ou a denegación da axuda, así como sobre a súa contía, unha vez remitida a totalidade de cantos documentos integraren o oportuno expediente por parte do concello de procedencia, sen prexuízo do que se establece no artigo 6.c) da presente lei.


Artigo 45.

A Xunta de Galiza resérvase a facultade de efectuar o pagamento da axuda directamente, e no nome da persoa beneficiaria, á persoa, á entidade ou á empresa que realizar a prestación ou os servizos en favor dela, naqueles casos en que o considerar conveniente o órgano de resolución, co fin de garantir a súa aplicación finalista.


Capítulo V.

DA IMPUGNACIÓN.


Artigo 46.

En materia de recursos haberá que estar ao disposto nos artigos 33 e seguintes da presente lei para á prestación do Salario social de Galiza.»


Título III.

PROGRAMAS DE DESENVOLVIMENTO INTEGRAL COMUNITARIO.

Capítulo I.

OBXECTO.


Artigo 47.

O presente Título ten por obxecto o estabelecemento das bases dunha actuación integrada e multisectorial dos diversos departamentos da Xunta de Galiza, que tenda a eliminar as bolsas de pobreza urbano ou rural que existen no territorio desta comunidade autónoma, así como criar as condicións necesarias para evitar a aparición das distintas formas de marxinación social.


Capítulo II.
DA COMISIÓN INTERDEPARTAMENTAL DE LOITA CONTRA A POBREZA E A VIOLENCIA DE XÉNERO.


Artigo 48.

Créase a Comisión interdepartamental de loita contra a pobreza e a violencia de xénero, cuxa composición e cuxas funcións se estabelecen no presente capítulo.


Artigo 49.

Son funcións da Comisión interdepartamental de loita contra a pobreza e a violencia de xénero:

1. A elaboración e a elevación de propostas ao consello da Xunta de Galiza sobre medidas xerais que favorezan a remoción de cantos obstáculos impediren ou dificultaren a integración social das persoas máis desfavorecidas, e poderá deseñar, para tal fin, medidas concretas de discriminación positiva, como as seguintes:

* A preferencia das persoas beneficiarias da prestación do Salario social de Galiza para o acceso ás axudas públicas dirixidas a satisfacer necesidades básicas: a vivenda, a alimentación, o transporte e outras.

* A preferencia das persoas beneficiarias da prestación do Salario social de Galiza para o acceso aos servizos públicos xestionados pola Xunta de Galiza, dentro dos diferentes subsistemas de benestar social.

* O estabelecemento dunha liña de axudas tendentes a previr a marxinación das persoas internadas en centros de menores cando cumpriren a maioría de idade.

* A preferencia no acceso ao aproveitamento de parcelas agrícolas procedentes dun banco de terras que, no seu día, puider criar a consellaría competente na materia.

* A preferencia no acceso ás vivendas de protección oficial que, no seu día, puider destinar a consellaría competente. O estudo e a aprobación previa, no seu caso, de programas integrados, locais ou comarcais, de erradicación da pobreza e da violencia de xénero, que poidan propor as diversas instancias do sistema público de servizos sociais ou as asociacións e outras entidades de iniciativa social, para a súa elevación ao Consello da Xunta de Galiza.

2. A estimación dos gastos que xeraren as medidas propostas, así como a súa distribución entre as distintas consellarías implicadas e a elevación ao Consello da Xunta de Galiza da proposta de inclusión destes no proxecto de orzamentos para o exercicio correspondente.

3.
A avaliación das medidas que se adoptaren, o seguimento da súa aplicación e a proposta das modificacións oportunas tendentes á súa mellora ou ao seu perfeccionamento.

4.
Solicitar dos órganos competentes da Xunta de Galiza canta información for precisa para o desempeño das súas funcións.

5.
Cantas outras de análoga natureza lle puider atribuír o Consello da Xunta de Galiza.


Artigo 50.

1. A Comisión interdepartamental de loita contra a pobreza e a violencia de xénero estará integrada por representantes de todas as Consellarías da Xunta de Galiza, designados polos seus titulares de entre os altos cargos do departamento.

2. A súa presidencia corresponderá ao presidente da Xunta de Galiza, e serán vicepresidentes os titulares das Consellarías competentes en materia de servizos sociais e de Muller.


Artigo 51.

Para o exercicio das súas funcións e a consecución dos seus obxectivos, a Comisión poderá propor á Xunta de Galiza o estabelecemento de convenios de cooperación e de colaboración con entidades públicas e privadas, restrinxindo, a colaboración coas entidades privadas, ao previsto no Capítulo III da Sección II da presente lei.


Artigo 52.

1. Créanse a nivel comarcal equipas técnicas de desenvolvemento integral comunitario, dependentes organicamente das consellarías competentes en materia de servizos sociais e de muller, que terán por obxecto a posta en práctica de proxectos comarcais e locais de dinamización socioeconómica, cun marcado carácter de prevención da pobreza e da violencia de xénero, en que se fagan efectivas as decisións que se adoptaren na Comisión interdepartamental de loita contra a pobreza e a violencia de xénero.

2. Serán funcións básicas destes equipas, entre outras, as seguintes:

* A análise das causas da marxinación e do subdesenvolvemento socioeconómico en cada localidade, así como das circunstancias que determinan os perfís sociais e culturais dos colectivos que sofren a marxinación da súa comarca.

*
A elaboración e a execución de proxectos integrais de actuación, tecnicamente homologados e operativos, de carácter interdepartamental, interadministrativo e comunitario, orientados á promoción e á inserción social das persoas marxinadas.

*
A coordinación para a posta en práctica deses proxectos da administración local e autonómica, dos diferentes sistemas públicos de benestar social e das institucións e entidades de iniciativa social con presenza activa na comarca, constituíndo, se proceder, unha coordinadora comarcal de loita contra a pobreza e a violencia de xénero. A elevación á comisión interdepartamental de loita contra a pobreza e a violencia de xénero de cantas propostas de actuación sobre medidas operativas se consideraren necesarias para apoiar os proxectos integrais de actuación.

*
Cantas outras se consideraren oportunas e procedentes para a prevención da marxinación e a violencia de xénero e para a inserción social das persoas socialmente excluídas, no ámbito comarcal, dentro dos obxectivos que marca esta lei.

3. A composición, a distribución e a dotación destas equipas técnicas será determinada regulamentariamente.


DISPOSICIÓN ADICIONAL PRIMEIRA.

A contía do complemento variable, en función do número de membros que compoñen a unidade de convivencia, da prestación económica do Salario docial de Galiza estabelecerase para cada exercicio na correspondente lei de orzamentos xenerais da Comunidade Autónoma de Galiza.

DISPOSICIÓN TRANSITORIA PRIMEIRA.

1. Autorízase á Xunta de Galiza, durante o primeiro exercicio orzamentario de aplicación da presente lei, para adoptar medidas para acomodar a execución do programa ás limitacións orzamentarias, e establecer unha relación na concesión segundo os seguintes criterios e na orde que se indica:

* Inaplicación do réxime de concesión provisional que se prevé no artigo 29.1 da presente lei.

*
Preferencia das persoas solicitantes que dispoñan dun fogar independente sobre as que estean acollidas noutro fogar.

*
Preferencia das persoas solicitantes con maior número de cargas familiares sobre as restantes.

*
Preferencia das mulleres vítimas de violencia de xénero.


DISPOSICIÓN TRANSITORIA SEGUNDA.

Para o obxecto de determinar coa maior precisión posíbel o ámbito sociolóxico de aplicación das medidas de inserción social que se regulan na presente lei, a Xunta de Galiza elaborará, durante o ano seguinte á súa entrada en vigor, un estudo sobre a pobreza e a violencia de xénero, segundo o que se establece no artigo 5.f). Das conclusións deste estudo derivarase a determinación do crédito orzamentario axustado que poña fin ao réxime transitorio do primeiro ano.


DISPOSICIÓN TRANSITORIA TERCEIRA.

As modificacións previstas na presente lei a respecto dos diferentes órganos de control e de seguimento realizaranse nun prazo de tres meses a partir da súa entrada en vigor.

DISPOSICIÓN DERROGATORIA.

Quedan derrogadas cantas disposicións de igual ou inferior categoría contradixeren o disposto na presente lei, e en especial os artigos 5, 6, 7, 8, 9, 10 e 11 do Decreto 131/1989, de 29 de xuño, polo que se regulan os servizos sociais comunitarios.


Artigo 8.- Fondo de Garantía do Pagamento de Alimentos.

1º.- A Xunta de Galiza garantirá o pagamento de alimentos recoñecido a favor das fillas e dos fillos en convenio xudicialmente aprobado ou en resolución xudicial ditada nos supostos de separación, de divorcio, de nulidade de matrimonio, de procesos de filiación ou de alimentos.

2º.- O pagamento dos alimentos realizarase con cargo aos Orzamentos Xerais da Comunidade e constituirase un Fondo de garantía do pagamento de alimentos que será xestionado pola Consellaría de Economía e Facenda.

3º.- Serán beneficiarios e beneficiarias do Fondo os fillos e as fillas que residiren na Comunidade Autónoma de Galiza sempre que a execución da resolución xudicial que recoñeza e cuantifique o dereito de alimentos for competencia dos xulgados e dos tribunais con sede no territorio da comunidade.

4º.- Terán dereito a percibir esta prestación económica do Fondo as persoas beneficiarias e as persoas que as teñan ao seu cargo sempre que constituíren unha unidade familiar.

5º.- O importe da prestación en ningún caso poderá superar o menor dos seguintes límites:

* o fixado na resolución xudicial

* trescentos cincuenta euros por filla ou fillo a cargo.

6º.- A solicitude desta prestación deberá ser presentada na Consellería de Economía e Facenda pola beneficiaria ou polo beneficiario ou pola persoa que a tiver ao seu cargo, e acompañarase dos documentos que probaren a relación de convivencia, a sentenza xudicial de dereito de alimentos e o impagamento por parte do obrigado.

7º.- A Xunta de Galiza subrrogarase de pleno dereito, até o total resarcimento dos pagamentos satisfeitos á persoa solicitante, nos dereitos que a axudaren fronte a persoa obrigada ao pagamento de alimentos. A recuperación do importe dos pagamentos realizados contra a persoa obrigada a os satisfacer, realizarase mediante o procedemento administrativo de recargo que se prevé no Regulamento Xeral de Recadación.

8º.- A Xunta de Galiza poderá esixir o reembolso total ou parcial do importe das prestacións polo procedemento que se prevé no Regulamento xeral de recadación nos seguintes supostos:

* Cando por resolución xudicial firme se declarar a inexistencia da obrigación de alimentos.

* Cando, con posterioridade á percepción da axuda, a persoa beneficiaria reciba da persoa obrigada a prestar alimentos o pagamento total ou parcial das cantidades adebedadas.

* Cando a prestación se obtiver fraudulentamente.

En todo caso, o reembolso dos pagamentos recibidos en calquera destes supostos será requisito imprescindíbel para a obtención no futuro de novas prestacións e o seu importe afectarase ao Fondo de garantía do pagamento de alimentos.


Capítulo terceiro

Da publicidade e dos medios de comunicación na Galiza.


Artigo 9.-


O regulamento da Comisión da publicidade na Galiza reformarase para incluír a representación da Comisión Autonómica da Muller e do SGI.


Artigo 10.-

A Lei 9/1984, do 11 de xullo de creación da Compañía de Radio-Televisión de Galiza, no seu Capítulo II, sección 2ª, artigo 7 letra l) queda redactada do seguinte xeito:

l) Ditar normas reguladoras de emisión de publicidade a través das sociedades da Compañía, tendo en conta o seu control de calidade, o contido das mensaxes publicitarias, que en ningunha circunstancia poderán utilizar os estereotipos de xénero ou unha imaxe marxinalizardora das mulleres, para os seus obxectivos, e o axeitamento do tempo da publicidade á programación e ás necesidades dos medios.


Modifícase tamén o capítulo II, sección 3ª consello asesor, letra c) que queda redactada do seguinte xeito:


c) Catro vogais que representarán respectivamente ao Consello da Cultura Galega, á Universidade, á Comisión Autonómica da Muller e aos medios de Comunicación (neste último caso a elección corresponde ao Parlamento).


Capítulo cuarto

Da transversalidade nas distintas administracións

Artigo11.-

A Xunta de Galiza queda obrigada pola presente lei a realizar estudos de xénero sobre a incidencia das distintas medidas e das leis que son aplicadas polas institucións galegas.

Artigo 12.-

A Xunta de Galiza queda obrigada a eliminar de todas as súas actuacións, tanto en lingua oral como en expresión escrita, a linguaxe sexista. Esta disposición aplicarase como obrigatoria a todos aqueles concertos de colaboración que se asignaren coas distintas entidades públicas ou privadas.

Artigo 13.-

A Xunta de Galiza aprobará, a través da Consellería da Presidencia, un “Plano de renovación dos valores de igualdade no tecido asociativo”. Este plano terá como obxectivo promover a remodelación de todos aqueles estatutos das distintas asociacións de ámbito galego, que teñen formas discriminatorias para as mulleres.


TÍTULO III

MEDIDAS DE PALIACIÓN DOS EFECTOS DA VIOLENCIA DE XÉNERO


Artigo 14.-


Modificación do título terceiro, artigo 32 da Lei 4/1993 do 14 de abril de servizos sociais, onde se estabelece que entidades poden ser prestadoras de servizos sociais, que quedaría redactado do seguinte xeito:

As competencias en materia de servizos sociais corresponderanlle aos concellos, ás deputacións e á Comunidade Autonómica.

Artigo 15.-

Derrogación da orde do 1 de Abril de 1997 pola que se regulan os requisitos específicos que deberán reunir os centros de acollida para mulleres vítimas de malos tratos.

Esta orde substituirase pola seguinte:


Artigo 1. CONCEPTO

A violencia de xénero é aquela que, con diversas formas, ten como principal obxecto as mulleres de todas as idades; falamos entón de violencia “masculina” contra as mulleres. A violencia de xénero non é un problema “das” mulleres senón que é un problema “para” as mulleres, e é na realidade e fundamentalmente un problema “da” cultura masculina/patriarcal e dos varóns, xa que son as normas desta cultura as que propician e permiten a violencia. Por todo isto, a prioridade nas accións preventivas-asistenciais contra a citada violencia debe estar dirixida cara á protección das mulleres, contribuíndo a criar as condicións necesarias para promover que as mulleres poidan acadar unha autonomía, con capacidade de decisión individual e colectiva.

As medidas de paliación dos efectos da violencia centraranse na creación de novos recursos sociais que atendan á prioridade de protección, de dignificación e de logro de autonomía das mulleres que viven calquera situación de violencia de xénero.


Artigo 2. OBXECTIVOS

Os obxectivos que pretenderán os diferentes recursos sociais criados como medidas de paliación dos efectos da violencia de xénero son:

* Realizar a análise da realidade que permita estabelecer un programa xeral de actuación que der preferencia a protección das mulleres que sofren violencia de xénero.

*
Visibilizar, en todas as súas formas, a violencia de xénero, non soamente nos casos máis graves.

*
Facilitar a prestación de servizos que sexan precisos para paliar as consecuencias da violencia contra as mulleres.

*
Estabelecer estratexias de intervención psicosociais que garantan a recuperación e a mellora de saúde e da autonomía persoal das mulleres.

*
Estabelecer vías de coordinación e de colaboración co resto de servizos sociais sanitarios e educativos para a detección de situacións de violencia de xénero, así como a formación e intercambio de experiencias para o tratamento e detección das situacións de violencia.

*
Promover o asociacionismo entre mulleres e a formación de grupos de mulleres para favorecer así a participación e a integración social das mulleres nos diferentes ámbitos da sociedade .

*
Promover a formación específica e continua, desde unha perspectiva de xénero, das profesionais dos servizos de atención especializada para que poidan realizar unha abordaxe psicosocial dos efectos da violencia de xénero nas mulleres.

*
Fomentar a investigación sobre a amplitude real do problema e as situacións culturais, sociais e persoais que xeran e perpetúan a violencia masculina contra as mulleres.


Artigo 3. OS RECURSOS: PRESTACIÓNS E SERVIZOS

Entre os recursos sociais distinguiranse entre as prestacións socias e os servizos de atención especializada para mulleres.

* As prestacións referiranse a todas as medidas de carácter económico encamiñadas a paliar as situacións de desigualdade e de precariedade que dificultaren a capacidade de decidir das mulleres que están a vivir unha situación de violencia de xénero. Tamén inclúe as axudas económicas dirixidas á posta en marcha de proxectos de investigación, de intervención directa ou de sensibilización que promova a eliminación e a erradicación da violencia de xénero e as súas consecuencias.

As prestacións serán establecidas na planificación xeral que a Consellaría da Muller elaborará como medidas preventivas-asistenciais contra a violencia masculina sobre a muller.

* Os servizos de atención especializada son todos os centros que teñen como finalidade aportar axuda e asistencia persoal directa a mulleres, cara á mobilización e ao apoio na procura de solucións dos conflitos que se derivan da violencia de xénero, a través do desenvolvemento dos recursos propios das mulleres.

Artigo 4. CRITERIOS BÁSICOS DOS SERVIZOS DE ATENCIÓN ESPECIALIZADA.

Nestes servizos de atención especializada o traballo realizarase desde unha perspectiva de xénero baseada na análise dos roles de xénero tradicionalmente imposto, e que sitúan a violencia como un mecanismo de control cara á muller. A influencia do rol e da identidade de xénero é a causa que sitúa a todas mulleres como susceptíbeis de seren obxecto da violencia masculina, nas súas diversas formas. É por iso que o modelo de intervención nos servizos de atención especializada debe ter como principal finalidade, a recuperación e a aprendizaxe dunha identidade feminina que se basea na valoración da autoridade non xerárquica das mulleres, como a capacidade de criar e decidir desde a liberdade e a responsabilidade.
Esta valoración da autoridade non xerárquica, iniciarase coa presenza dunha equipa de profesionais mulleres en cada un dos servizos. Todas as profesionais contarán con actitudes e con formación especifica e autorreflexiva, desde unha análise de xénero.

Artigo 5. CLASIFICACIÓN E DESCRIPCIÓN DOS SERVIZOS DE ATENCIÓN ESPECIALIZADA.

Os servizos de atención especializada para mulleres que viven ou viviron unha situación de violencia de xénero serán prestados nos seguintes centros:

1. Centros de Información dos dereitos das Mulleres (CIM). Son os servizos de atención directa individual, grupal e comunitaria, que proporcionan información e asesoramento á poboación feminina sobre os dereitos xurídicos e sociais, así como dos recursos sociais dispoñíbeis para garantir estes dereitos.

Estes servizos constitúense como un espazo de referencia para as mulleres, que viven situacións de discriminación ou de violencia de xénero, e facilitan, por unha banda, unha atención especializada e, por outra, o acceso aos restantes servizos de apoio para a saída de situacións de violencia de xénero.

2. Centros de aloxamento ou de alternativa de convivencia:

* Vivendas de emerxencia. Son os servizos que ofrecen con carácter de urxencia aloxamento temporal as mulleres e ás súas fillas e aos fillos menores ou incapacitados que viven unha situación de violencia de xénero. Nestes servizos garantir a seguranza das mulleres é primordial, debido ao seu carácter de urxencia; a estancia neste servizo será de tres días, e poderase prorrogar por circunstancias excepcionais. Durante esta breve estancia farase unha valoración e unha derivación cara ao recurso ou servizo máis axeitado para as necesidades e as demandas de cada muller.

*
Casas de acollida para mulleres. Son os servizos que ofrecen unha residencia temporal a mulleres, as súas fillas e os fillos menores ou incapacitados, como alternativa de convivencia a unha situación de violencia de xénero. A finalidade principal desta residencia é mellorar a saúde e, por tanto, a calidade de vida das mulleres que despois de viviren unha situación de violencia de xénero, precisan recuperar a súa autonomía e a capacidade de autocoidado. O período de estadía será de 4 meses prorrogábeis a 6 meses.

* Vivendas de segunda estancia. Son os servizos que ofrecen vivendas temporais, coa finalidade principal de favoreceren e de apoiaren a autonomía individual das mulleres que permaneceron na casa de acollida, que esgotaron todos os prazos de estancia na casa, e que por motivos sociais, económicos, legais ou persoais carecen doutra posibilidade ou doutra alternativa de saída. O tempo de estancia será de seis meses prorrogábeis até un máximo dun ano.

*
Casas de acollida para mulleres que exercen ou exerceron a prostitución (estes servizos son realmente necesarios mais devido á súa importante implicación en delitos graves como é o tráfico de persoas, os servizos teñen que ter unha importante coordinación real con a Xustiza e a Policía). Estes servizos atenderán a mulleres que queren deixar de exercer a prostitución e por distintas causas precisan de axuda para poderen conseguilo. Debido a que este servizo especifico depende dunha boa coordinación entre o departamento de xustiza e a policía, a creación e a xestión destes centros será competencia directa da Consellaría da Muller. A necesidade de crear un servizo específico para mulleres que exercen a prostitución vén dada polas circunstancias graves que rodean a industria do sexo. Na actualidade existe unha importante rede de tráfico de mulleres de todas as idades e nacionalidades para obrigalas a prostituírense. Estas redes están moi organizadas e contan cunha grande infraestrutura e cuns recursos propios que se basean en grandes intereses económicos. Por iso as mulleres que queren abandonar a prostitución ou simplemente fuxiren das redes que as explotan, precisan dun centro que garanta a súa seguranza, que vai máis ala da seguranza que se precisa para unha casa de acollida para mulleres agredidas por homes individuais. Por outra banda, o apoio e a recuperación destas mulleres ten que atender a situacións de desarraigo, falta de formación ou experiencia laboral, deterioro físico e psíquico en idades moi novas, polo que a intervención para levar a cabo ten que ser máis longa, de seis meses prorrogábeis até un ano.

3. Centros de Día para mulleres que exercen a prostitución. Son os servizos que ofrecen atención diurna individual e grupal coa finalidade principal de facilitaren e fomentaren o autocoidado físico e psíquico e promover unha mellora da saúde das mulleres que exercen a prostitución. Estes servizos pretenden ser un lugar de referencia e de apoio para mulleres que exercen a prostitución, onde se promova a utilización dos recursos persoais de cada muller e dos que ofrece a comunidade cara á resolución de problemas individuais e colectivos.

Todos estes servizos, ademais de realizaren as funcións para os que foron criados, poden programar e pór en marcha cantos proxectos consideraren necesarios para paliaren os efectos da violencia de xénero.


Artigo 6. FUNCIONAMENTO DOS CENTROS DE ATENCIÓN ESPECIALZADA

Os Centros de Información dos dereitos das Mulleres (CIM), son servizos criados e xestionados polos concellos, concretamente polas Concellerías da Muller, exceptuando nos concellos en que non exista esta concellería que dependerán da Concellaría de Servizos Sociais.

Estes Servizos atenderán todas as mulleres do concello, sen ningún outro tipo de requisito para accederen o mesmo.

Os CIM serán os servizos que traballarán en coordinación cos outros servizos de atención especializada e realizarán, cando así o valoraren, as derivacións oportunas.

Para garantir un bo funcionamento terán que cumprir como mínimo as seguintes condicións que sempre poderán ser complementadas:

Equipa de profesionais mulleres, con dedicación exclusiva a este servizo, composto como mínimo por unha administrativa, unha avogada, unha psicóloga e unha traballadora social.

Espazo físico propio e independente doutros servizos do concello, con aceso exentos de barreiras arquitectónicas. No interior debe contar con despachos independentes que garantan a confidencialidade das diferentes consultas de cada profesional, así como un espazo de recepción e sala de espera, e un espazo amplo para poder facer actividades ou reunións de grupo.


1.
Centros de aloxamento ou alternativa de convivencia:

Serán criados e xestionados polos concellos ou pola asociación de concellos e dependerán das concellerías da Muller.

En cada concello ou comarca os servizos de alternativa de convivencia estarán coordinados. Cada servizo contara cunha equipa propia de mulleres profesionais, mais todos os servizos traballarán cun mesmo modelo de intervención que estiver adaptado as características de cada servizo.

Os requisitos mínimos que deberán cumprir cada servizo serán os seguintes:

1.1. Vivendas de emerxencia.

* Equipa de profesionais: a atención nestes servizos require a presenza continuada nas 24 horas e todos os días, de monitoras que iniciaren unha intervención individualizada segundo as necesidades e as demandas de cada muller. Estas monitoras estarán integradas na equipa de traballo da casa de acollida e nas vivendas de segunda estancia. Estes servizos, aínda que cumpren funcións diferentes, si deberán compartir criterios e, sobre todo, modelos de intervención para lograr unha maior eficacia, sen caeren na duplicidade de actuacións. Nos concellos menores de 20.000 habitantes que non dispoñan de casa de acollida e de vivendas de segunda estancia, as profesionais traballarán coordinadamente coas profesionais dos centros de información, e coas equipas de traballo da casa de acollida máis próxima e que servirá de primeira referencia cara ás derivacións de mulleres que así o precisaren.

*
Espazos propios: a principal característica destas vivendas de emerxencia será a seguranza e a tranquilidade que debe asegurar as mulleres e as súas fillas e os seus fillos menores, polo que é moi importante que a súa localización non sexa estábel; así os concellos poderán alugar vivendas durante períodos determinados. Por outra banda os espazos necesarios son os mesmos que calquera vivenda, que garantan unha boa habitabilidade e un grao de intimidade para cada unidade familiar.

*
Requisitos de acceso: non se precisa denuncia de malos tratos, simplemente ser unha muller que viva unha situación de violencia de xénero.

*
Número de prazas: dúas unidades familiares cun total de oito persoas.


1.2. Casas de acollida para mulleres.

* Equipa de profesionais: un mínimo de 5 monitoras en quendas que cubran as 24 horas, unha monitora infantil e unha coordinadora do equipa. Ademais formaran parte da equipa de traballo as monitoras das vivendas de emerxencia e das vivendas de segunda estancia.

* Espazos propios: a casa, ao contrario que os outros servizos de aloxamento, si debe ser un centro que as mulleres saiban onde esta localizado, e que lles sexa fácil o seu aceso. Ten que ser un espazo sen barreiras arquitectónicas e amplo, xa que a convivencia é moito máis longa que nunha vivenda de emerxencia. Os espazos imprescindibles serán os necesarios para a convivencia, e que garantan, por unha banda, a intimidade de cada unidade familiar e, por outra, as relacións entre o grupo, para o traballo das profesionais que permita realizar xestións, as reunións de traballo, e a atención de consultas individuais de mulleres.

* Requisitos de acceso: ser muller e ter interposta unha denuncia por violencia de xénero. Para garantir a convivencia, as mulleres non poden ter, no momento do seu ingreso, problemas derivados de drogodependencias, nin sufriren ningunha enfermidade de saúde mental que dificulte a convivencia co resto de mulleres.

*
Número de prazas: un total de 10 mulleres. As mulleres poderán acudir con as súas fillas e fillos menores de idade, cun número total e máximo de persoas nunha mesma casa de 18. No caso de mulleres con nenos varóns maiores dos 15 anos, se valorará a necesidade de procurar unha alternativa de convivencia que favoreza ao menor, e que procure a aprendizaxe de resolución de conflitos exenta de violencia de xénero.


1.3. Vivendas de segunda estancia.

* Equipa de profesionais: como mínimo unha monitora por cada vivenda, que durante os días da semana, servirá de apoio e de reforzo á muller durante unhas horas diarias. A monitora estará integrada na equipa de traballo da casa de acollida, para garantir unha continuación do traballo que nela se iniciar.

*
Espazos propios: serán vivendas que os concellos alugarán en diferentes localización segundo as necesidades, e que manteñan a maior discreción sobre a súa finalidade. Estarán dotadas do imprescindíbel cunhas boas condicións de habitabilidade.

* Requisitos de acceso: permanecer con anterioridade nunha casa de acollida de referencia sendo a súa equipa quen valorará cada caso individualmente.

*
Número de prazas: cada vivenda de segunda estancia será para unha unidade familiar.


1.4. Casas de acollida para mulleres que exercen ou exerceron a prostitución.

* Equipa de profesionais: equipa mínima de 5 monitoras, que cumpran as 24 horas, unha psicóloga e unha coordinadora da equipa. Tamén é imprescindíbel que na equipa estea incluída unha avogada que ademais de asesorar as mulleres e facer un seguimento da súa situación legal, acompañe ás mulleres que teñen que declarar en diferentes procesos penais, para os que non é obrigatorio ter asignado unha ou un avogado.

*
Espazos propios: unha casa con garantías de seguranza, polo que debe ser coñecida a súa existencia mais non a súa localización. Debido a que o período de estancia pode chegar a ser dun ano, ten que ser unha vivenda estable, e ampla, para a convivencia e para a realización do traballo das diferentes profesionais.

*
Requisitos de acceso: mulleres que exercen ou exerceron a prostitución e queren deixalo e teñen dificultades para o conseguir.

*
Número de prazas: un total de 10 mulleres.

2. Centros de día para mulleres que exercen a prostitución.

Son servizos creados e xestionados polos concellos e dependentes das concellarías da Muller.

Atenderán a todas as mulleres que exercen a prostitución, sendo este o único requisito de aceso ao servizo. Para completar a atención socio-sanitaria dos centros, cada un contará cunha unidade móbil, que se desprazará ás zonas e aos locais máis afastados.

Contarán cunha equipa propia de mulleres profesionais que estará composto como mínimo, para un centro con unidade móbil, por unha educadora social, unha traballadora social, unha ATS e unha psicóloga.

Os centros de día ofrecerán, como mínimo, os seguintes servizos: servizo de lavadora, servizo de ducha, servizo de secado e pasado de ferro, e un servizo de atención individualizado de información, de asesoramento e de seguimento.

Cada centro estará situado cerca da zona onde se exercer habitualmente a prostitución. Terá un local independente sen barreiras arquitectónicas. No interior contará, como mínimo, dos seguintes espazos: dúas habitacións ou despachos para atención de consultas individuais e para a realización de xestións, unha sala ampla ou un espazo en común, unha cociña ou un espazo para facer cafés, unha habitación para a lavadora, secado e pasado de ferro da roupa, un baño completo con ducha e un aseo.


Artigo 7. COMPETENCIAS

1. As competencias en materia de servizos sociais corresponderan aos concellos, ás deputacións e á Comunidade Autonómica.

2. Corresponde á Xunta de Galiza, a través da Consellaría da Muller, exercer as funcións de planificación, de ordenación, de coordinación, de seguimento e de avaliación das “Medidas para a paliación dos efectos da violencia de xénero”. Así mesmo, encargarase de asesorar aos concellos na creación, na organización e no funcionamento dos servizos de atención especializada e colaborará cos concellos na formación permanente do persoal destes servizos. Por outra banda, a Consellaría da Muller ocuparase de pór en marcha e xestionar a casa de acollida para mulleres que exercen ou exerceron a prostitución.

3. Corresponde aos concellos a creación e xestión dos servizos de atención especializada para paliar os efectos da violencia de xénero que afecta as mulleres. Os concellos poderán asociarse entre eles, de acordo coa Lei 7/1985 do 2 abril de bases de réxime local, para prestar os servizos diferentes ás citadas competencias, de xeito que se acade unha maior eficacia e unha maior rendibilidade social dos recursos. No suposto de agrupamento, este levarase a cabo atendendo á densidade e ao grao de concentración e de dispersión da poboación, distancias que se teñen que percorrer e medios de transporte que existiren na zona.

4. Ás deputacións provinciais correspóndelles, de acordo coa Lei de bases de réxime local, proporcionar apoio económico e técnico aos concellos, para a implantación e o funcionamento dos servizos especializados de paliación dos efectos da violencia de xénero, especialmente aos de menos de 20.000 habitantes e naqueles casos en que for necesario recorrer á asociación de concellos.


Artigo 8. PRESTACIÓN DO SERVIZOS DE ATENCIÓN ESPECIALIZADA.

1. Os concellos ademais de criaren e de manteren os servizos de atención especializada para mulleres deberán ocuparse da súa xestión directa e garantirán o cumprimento do que se establece nesta lei e na correspondente planificación xeral que estabelece a Consellaría da Muller como medidas para paliar os efectos da discriminación e a violencia de xénero.

2.
Todos os concellos deberán dispor como servizos de atención especializada en situacións de violencia de xénero os seguintes centros: un Centro de información dos dereitos das mulleres, e como centros de alternativa de convivencia, vivendas de emerxencia.

3.
Todos os concellos de máis de 30.000 habitantes ademais de dispor dos servizos que se describen no punto anterior, deberán contar con casas de acollida e vivendas de segunda estancia.

4.
Os concellos de menos de 20.000 habitantes poderán asociarse tendo en conta o territorio comarcal, para creación, para o mantemento e para o funcionamento dos seguintes centros: Centro de información dos dereitos das mulleres e, como centros de alternativa de convivencia, vivendas de emerxencia, casa de acollida e vivendas de segunda estancia.

5.
Os concellos de menos de 20.000 habitantes poderán prestar os servizos de atención especializada que eles valoraren atendendo exclusivamente ás necesidades da súa poboación, cumprindo sempre o que se prevé nesta lei e na planificación da Consellaría da Muller. Se se ten en conta o que se establece no anterior artigo, as deputacións provinciais apoiarán principalmente estes concellos para criaren e para manteren os centros de atención especializada para mulleres.

6. Nas sete principais cidades de Galiza os seus concellos correspondentes deberán crear, manter e xestionar un Centro de Día para mulleres que exercen a prostitución.


Artigo 9. FINANCIAMENTO


Artigo 10 AUTORIZACIÓN

1. Para a obtención das autorizacións administrativas para a creación, a construción ou a modificación dos servizos e dos centros que se regulan na presente lei, así como os correspondentes permisos de comezo ou de cesamento de actividades, cada concello ou mancomunidade presentará a correspondente solicitude na Consellaría da Muller.

2. As solicitudes terán que atender aos procedementos estabelecidos no ... ARTIGO 13 E SEGUINTES do DECRETO 243/1995 – VER ARTGO 38.4 DA LEI 30/1992, DO 26 NOVEMBRO.


Artigo 16.-

A Xunta de Galiza a través do SERGAS asinará un acordo de colaboración coa Consellaría da Muller para a atención específica das mulleres usuarias dos servizos específicos sinalados no artigo 15, que presenten cadros relacionados coa saúde mental, de maneira que exista unha coordinación entre as distintas equipas que traballan nos servizos específicos e as correspondentes unidades de saúde mental, hospitais de día ou centros de internamento.


Artigo 17.-

A Xunta de Galiza a través do SERGAS, instará ao poder xudicial para instaurar un protocolo común de actuación para a atención de mulleres vítimas de violencia, de xeito que se facilite desde os propios centros sanitarios a onde acuda a vítima a interposición da correspondente denuncia, a toma de declaracións e as actuacións forenses que correspondan.


TÍTULO IV

ÓRGANOS ADMINISTRATIVOS

Artigo 18.-

Modificación da Lei 3/1991, do 14 de Xaneiro, de creación do Servizo Galego de Promoción da Igualdade do Home e da Muller que quedaría redactada do seguinte xeito:


Lei para a creación do Servizo Galego de Igualdade


A sociedade galega, do mesmo xeito que o resto das sociedades do seu contorno xeopolítico, manifestan unhas diferenzas por xéneros en todos os ámbitos sociais, políticos, relixiosos, económicos e culturais, que deveñen en situacións de marxinación, de subordinación, de discriminación e de exploración das mulleres. O patriarcado como sistema que se basea nunha pretendida inferioridade ou incapacidade das mulleres, está vixente nas nosas sociedades.

Esta organización social xerarquizada en función dos xéneros abrangue tanto o ámbito público como o privado e afecta todas as mulleres independentemente da clase social, do ámbito cultural ou étnico a que pertenceren.


Camiñar cara á acadar a igualdade real entre homes e mulleres esixe non só o correspondente desenvolvemento normativo, senón que se fai preciso modificar actividades e estruturas sociais de cara á unha liña de actuación que lle der efectividade ao principio de igualdade.

Para os devanditos efectos, o artigo 4.1 e 2 do Estatuto de Autonomía de Galiza contempla a posibilidade de que os poderes públicos leven a cabo as accións que se encamiñen a promover as condicións de igualdade, así como para remover os atrancos que a impediren ou a dificultaren, para o que adoptarán as medidas que estimaren oportunas. É polo que a presente lei estabelece a creación dun organismo que dea resposta aos obxectivos que se formulan e exista mentres persista calquera tipo de situación discriminatoria.


Artigo 1.

1. Créase o Servizo Galego de Igualdade como organismo autónomo adscrito á Consellaría da Muller.

2. O Servizo Galego de Igualdade terá personalidade xurídica propia e plena capacidade de obrar para o exercicio das súas funcións, e regularase polo que se dispón na presente lei, nas súas normas de desenvolvemento e na lexislación xeral de organismos autónomos que lle for aplicábel.


Artigo 2.

O Servizo Galego de Igualdade terá como obxectivo principal a promoción e a adopción de medidas que se encamiñen cara á consecución da igualdade efectiva das mulleres e dos homes, e remova os obstáculos que impidan a participación e a integración das mulleres na vida social, cultural, educativa, económica e política da Galiza.


Artigo 3.

Serán funcións do Servizo Galego de Igualdade as seguintes:

1.— Realizar, fomentar e coordinar todos os estudos de xénero que favorezan o coñecemento da realidade da situación das mulleres na Galiza.

2.— Realizar o estudo e o seguimento da lexislación vixente naqueles aspectos que afectaren ao principio de igualdade e elaborar propostas de modificación das normas que o dificultaren ou o impediren.

3.— Emitir informe previo de impacto de xénero, sobre todas aquelas disposicións promovidas polas distintas consellarías.

4.— Coordinar todos os traballos e actividades que desenvolveren os distintos departamentos da Xunta en temas que afectaren á situación da muller.

5.— Promover, coordinar e avaliar planos e programas de acción e o desenvolvemento das actividades que realizaren deputacións e concellos coincidindo con os obxectivos deste Servizo.

6.— Cooperar con todas as entidades que polos seus fins ou polas súas actividades traballaren a prol dos dereitos das mulleres e unha sociedade en igualdade.

7.— Elaborar estratexias que cristalicen en políticas concretas que axuden a modificar a actual situación das mulleres no mundo laboral, fomentando o emprego, a formación profesional e o respecto aos dereitos laborais.

8.— Elaborar estratexias que cristalicen en políticas concretas que muden a situación e a participación das mulleres na vida política, económica, cultural, educativa e social.

9.— Dentro das competencias da Comunidade Autónoma, velar polo cumprimento e aplicación de todos aqueles convenios e tratados internacionais que afectaren aos dereitos das mulleres.

10.— Presentar denuncia ante a autoridade xudicial correspondente contra aquelas entidades ou colectivos que atenten contra os dereitos das mulleres.

11.- Coordinar e colaborar con aquelas institucións que leven adiante políticas de igualdade ou xestionen servizos específicos de atención ás mulleres.


Artigo 4.

Son órganos superiores do Servizo:

a) O Consello.

b) A Dirección.


Artigo 5.

O Consello estará integrado por:

Presidenta: a conselleira da Muller

Vicepresidenta: a directora xeral do Servizo.

Vocais: unha representante, con categoría de directora xeral, nomeada por cada unha das consellarías de Goberno de Galiza.

Cinco mulleres que teñan recoñecida a súa contribución no eido das ciencias sociais, económicas e xurídicas, desde unha perspectiva de xénero, designadas polo Consello da Xunta.

Secretaria: Actuará como secretaria, con voz mais sen voto, unha funcionaria designada pola directora do Servizo.


Artigo 6.

O Consello actuará en pleno ou en comisión permanente.


Artigo 7.

A comisión permanente, presidida pola directora, estará integrada por seis das vocais que compoñeren o Consello, tres polas representantes das consellarías e tres polas vocais elixidas pola Xunta entre as mulleres de recoñecida contribución en distintos eidos.


Artigo 8.

Son funcións do Consello en pleno:

a) Aprobar o anteproxecto de orzamentos do organismo.

b) Aprobar o plano anual de actividades.

c) Aprobar a memoria de xestión anual e darlles traslado dela ás institucións públicas competentes na materia.

d) Coordinar a actividade das distintas consellarías en canto ás políticas de xénero.


Artigo 9.

Corresponderalle á comisión permanente:

a) Adoptar todas as medidas necesarias para o cumprimento dos obxectivos do Servizo.

b) Elaborar o anteproxecto de orzamentos do Servizo.

c) Emitir informe sobre a memoria de xestión anual.

d) Cantas funcións lle encomendar o Consello en pleno ou a directora.


Artigo 10.

O nomeamento e a disposición de cesamento da directora do Servizo Galego de Igualdade realizarase mediante decreto, e a súa categoría será o de directora xeral.


Artigo 11.

O Servizo Galego de Igualdade disporá para o exercicio

das súas funcións dos seguintes recursos económicos:

1.— Aqueles que lle foren asignados con cargo aos orzamentos da Comunidade Autónoma.

2.— Os subsidios e as contribucións voluntarias de entidades e particulares.

3.— Os bens e os dereitos que constituíren o seu patrimonio, así como os seus posíbeis xuros.

4.— Os beneficios que, se for o caso, se obtiveren da actividade propia do Servizo.

5.— Calquera outro recurso que lle puider ser legalmente atribuído.

Disposición transitoria

A Xunta de Galiza dotará o Servizo Galego de Promoción da Igualdade do Home e da Muller dos medios persoais e materiais necesarios para o cumprimento dos seus obxectivos.


Artigo 19.-

Desde a primeira lexislatura correspondente ao primeiro goberno galego electo desde a publicación desta lei, será de obrigado cumprimento contar con unha Consellaría da Muller, con orzamento e con competencias propias.


Artigo 20.-

A orde pola que se regula o funcionamento da Comisión Autonómica da Muller queda modificada do seguinte xeito:

Formarán parte da Comisión Autonómica da Muller:

1.- A Conselleira da Muller

2.- A Directora do SGI

3.- Unha representante por cada consello municipal da Muller que se constitúa nos concellos galegos.

4.- Unha representante das secretarias da muller dos sindicatos con representación no ámbito galego.

5.- Unha representante das asociacións de empresarias.

6.- A presidenta da comisión elixida polas integrantes.

7.- A secretaria da comisión designada pola Conselleira da Muller.

DISPOSICIÓNS ADICIONAIS

Primeira.- As administracións galegas asegurarán que as mulleres con discapacidades poderán beneficiarse en iguais condicións desta lei.

Segunda.- As administracións galegas velarán para que as mulleres en réxime de prisión podan acceder aos beneficios da presente lei.

Terceira .- Após tres anos da publicación desta lei no Diario Oficial de Galiza, realizarase por parte do Parlamento galego unha avaliación da súa aplicación.

DISPOSICIÓNS FINAIS

Primeira.- Esta lei entrará en vigor ao día seguinte da súa publicación no DOG.

Segunda .- Quedan derrogadas cantas disposicións, normativas e regulamentos que se contradigan con o disposto na presente lei.

Para mais informaçom ir a:
17 Outubro na Galiza
Relevo Mundial da Carta
Mobilizaçom Europeia 2005
Texto da Carta
Marcha na Galiza
Agenda da Marcha
Novas da Marcha
Assim foi o relevo da Carta na Galiza